Νέο “δικαστικό” χαστούκι στα funds: Από δάνειο 20.000 ευρώ ζητούσαν 86 χιλιάδες!
«Φρένο» στις μεταβιβάσεις «κόκκινων» δανείων: Η απόφαση του Εφετείου Πειραιά που δικαιώνει οφειλέτη απέναντι σε funds
Μια νέα δικαστική απόφαση έρχεται να βάλει κανόνες στο πεδίο της διαχείρισης των «κόκκινων» δανείων, δικαιώνοντας οφειλέτη απέναντι στις πρακτικές των εταιρειών διαχείρισης. Η υπόθεση που απασχόλησε τη δικαιοσύνη ξεκίνησε αρχικά το 2006, όταν ένας πολίτης σύναψε σύμβαση πίστωσης ύψους 20.000 ευρώ με τραπεζικό ίδρυμα. Τα χρόνια πέρασαν, η οφειλή δεν εξελίχθηκε ομαλά και, το 2017, η τράπεζα προχώρησε σε οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού και σε έγγραφη καταγγελία, προσδιορίζοντας το οφειλόμενο ποσό σε περίπου 23.000 ευρώ. Από εκεί και έπειτα, ωστόσο, το χρέος άρχισε να αλλάζει συνεχώς χέρια.
Η διαδρομή της απαίτησης αποδείχθηκε ιδιαίτερα δαιδαλώδης. Η τράπεζα πούλησε αρχικά το δάνειο σε ένα fund (εταιρεία ειδικού σκοπού), στη συνέχεια το αγόρασε ξανά, έπειτα το μεταβίβασε σε άλλο fund, και ακολούθως επανεκχωρήθηκε στην ίδια την τράπεζα. Τελικά, με τους νεότερους νόμους για την τιτλοποίηση απαιτήσεων, το χρέος κατέληξε σε μια νέα ξένη εταιρεία, ενώ η διαχείρισή του ανατέθηκε σε ελληνική εταιρεία διαχείρισης (servicer). Η τελευταία αυτή εταιρεία αποφάσισε να κινηθεί δικαστικά και πέτυχε την έκδοση διαταγής πληρωμής, ζητώντας από τον οφειλέτη το ποσό των 86.614,35 ευρώ και απειλώντας την περιουσία του με αναγκαστική εκτέλεση και κατασχέσεις.
Ο πολίτης δεν αποδέχτηκε την εξέλιξη αυτή και με τον δικηγόρο του προσέφυγαν στη δικαιοσύνη αμφισβητώντας το κατά πόσο η εταιρεία είχε το νόμιμο δικαίωμα να του ζητά αυτά τα χρήματα, εφόσον η απαίτηση είχε αλλάξει τόσους διαδρόμους. Παρά το γεγονός ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε απορρίψει την προσφυγή του, ο οφειλέτης άσκησε έφεση ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Πειραιά.
Το Εφετείο, εξετάζοντας σε βάθος τη δικογραφία, δικαίωσε πλήρως τον πολίτη, υπενθυμίζοντας ότι οι τυπικές προϋποθέσεις του νόμου δεν είναι διαπραγματεύσιμες. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, «όταν η ενεργητική νομιμοποίηση στηρίζεται σε σειρά καθολικών ή ειδικών διαδοχών, που αφορούν στην κτήση της ένδικης απαίτησης, απαιτείται να αποδεικνύεται ολόκληρη η αλληλουχία των μεταβολών αυτών, ήτοι να αποδεικνύονται και οι ενδιάμεσες διαδοχές».
Στην προκειμένη περίπτωση, το δικαστήριο εντόπισε μια κρίσιμη πλημμέλεια, σημειώνοντας χαρακτηριστικά την «παράλειψη της εφεσίβλητης-καθ’ ης η ανακοπή, να επικαλεστεί και να αποδείξει σύμβαση εκχώρησης, όσο και ενδιάμεση σύμβαση επανεκχώρησης». Με απλά λόγια, η εταιρεία προσκόμισε έγγραφα μόνο για τις τελευταίες συναλλαγές, αφήνοντας τεράστια κενά («τρύπες») στα ενδιάμεσα χρόνια και στις επιστροφές του δανείου πίσω στην αρχική τράπεζα.
Επειδή η εταιρεία απέτυχε να τεκμηριώσει με έγγραφα την αδιάσπαστη αλυσίδα από την αρχή μέχρι το τέλος, το δικαστήριο έκρινε ότι υπήρξε «διαδικαστικό απαράδεκτο στην έκδοση της διαταγής πληρωμής, διότι η ενεργητική νομιμοποίηση της ΕΔΑΔΠ, ήταν εγγράφως αναπόδεικτη». Δηλαδή, δεν αποδείχθηκε επίσημα και τυπικά ότι είχαν το νομικό δικαίωμα να στραφούν εναντίον του συγκεκριμένου οφειλέτη.
Ως εκ τούτου, το Μονομελές Εφετείο Πειραιά έκανε δεκτή την έφεση και την ανακοπή και ακύρωσε οριστικά τόσο τη διαταγή πληρωμής όσο και την επιταγή προς πληρωμή, επιβάλλοντας επιπλέον τα δικαστικά έξοδα σε βάρος της εταιρείας.
