Μήπως ο κουμπαράς είναι τρύπιος, κύριε Μητσοτάκη;

Γράφει η Ιωάννα Λιούτα

Όταν οι οικογένειες μετρούν και το τελευταίο σεντς του ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, η κυβέρνηση τους ζητά να αποταμιεύουν χιλιάδες ευρώ ετησίως, υποσχόμενη πλούτο στα παιδιά τους μέσω χρηματιστηριακών αποδόσεων.

Πώς η κυβέρνηση πουλάει φαντασιώσεις σε άδεια πορτοφόλια. Στην Ελλάδα όπου η επιβίωση του μέσου νοικοκυριού είναι… γολγοθάς, χωρίς δίχτυ προστασίας, η κυβέρνηση αποφάσισε να μας διδάξει χρηματοοικονομικό αλφαβητισμό. Το νέο αφήγημα ακούει στο όνομα «κουμπαράς του πρωθυπουργού». Ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα που υπόσχεται στα παιδιά μας 60.000 ευρώ με την ενηλικίωσή τους, αρκεί οι γονείς τους να βάζουν στην άκρη «μόλις» δύο μισθούς τον χρόνο.

Όποιος συνέταξε αυτό το σχέδιο, είναι σαφές πως δεν έχει ιδέα τι σημαίνει να πληρώνεις ενοίκιο, δεν έχει αντικρίσει λογαριασμό ρεύματος και δεν έχει πατήσει το πόδι του σε σούπερ μάρκετ. Με ποια ακριβώς μαγικά μια τετραμελής οικογένεια των 2.400 ευρώ καθαρά, αν υποθέσουμε ότι αμείβεται με τον μέσο μισθό, θα πληρώσει στέγη, ενέργεια, τροφή, φροντιστήρια, γιατρούς και έκτακτα έξοδα, και θα της περισσέψουν και 2.500 για τον «κουμπαρά»;Το μόνο που περισσεύει στο τέλος του μήνα, κύριε πρωθυπουργέ, είναι η αγωνία για το πώς θα βγει ο επόμενος.

Αλλά το θράσος δεν σταματά στην οικονομική αδυναμία αποταμίευσης. Επεκτείνεται στα «ανώτερα μαθηματικά» της κυβερνητικής προπαγάνδας. Πώς τα 21.600 ευρώ που θα μαζευτούν με το ζόρι σε 18 χρόνια μετατρέπονται σε 60.000 ευρώ; Η απάντηση της οδού Πειραιώς είναι ο ανατοκισμός σε διεθνή αμοιβαία κεφάλαια και Χρηματιστήρια. Δηλαδή, η κυβέρνηση τζογάρει το μέλλον των παιδιών μας στις διακυμάνσεις της παγκόσμιας αγοράς, υποσχόμενη εξωπραγματικές ετήσιες αποδόσεις κοντά στο 10%, λες και οι κρίσεις, ο πληθωρισμός και οι χρηματιστηριακές φούσκες εξαφανίστηκαν διά μαγείας. Το μέτρο αυτό δεν είναι απλώς μη ρεαλιστικό, είναι βαθύτατα ταξικό και αντικοινωνικό.

Πρώτον, επιτείνει τις ανισότητες. Οι λίγες ευκατάστατες οικογένειες θα εξαργυρώσουν το κρατικό «τυράκι» και θα προικίσουν τα παιδιά τους με επενδυτικά κεφάλαια, ενώ η πλειονότητα των φτωχοποιημένων στρωμάτων θα λάβει ένα μηδαμινό ποσό που μετά βίας θα φτάνει για να κεράσει ο 18άχρονος μια γύρα πίτσες τους φίλους του.

Δεύτερον, συνιστά μια προκλητική αποποίηση των ευθυνών του κράτους. Αντί για δωρεάν και ποιοτική δημόσια παιδεία, αντί για φοιτητική στέγη και ανάσχεση της αισχροκέρδειας, η πολιτεία νίπτει τας χείρας της. Μετακυλίει την ευθύνη της ευημερίας της νέας γενιάς στις πλάτες των γονιών, λέγοντάς τους «αν το παιδί σου δεν έχει μέλλον στα 18, φταις εσύ που δεν τα επένδυσες σωστά».

Ο «κουμπαράς» δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι ένας κυνικός καθρέφτης μιας ηγεσίας που ζει στον δικό της παράλληλο κόσμο, πουλώντας ελπίδα με δανεικά μαθηματικά σε ανθρώπους που μετρούν και το τελευταίο ευρώ. Αν η κυβέρνηση ήθελε πραγματικά να στηρίξει την οικογένεια, δεν θα της έδινε καθρεφτάκια για ιθαγενείς. Θα εξασφάλιζε μισθούς της προκοπής, λογικές τιμές στα αγαθά και ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος. Όλα τα άλλα είναι απλώς επικοινωνιακή σκόνη στα μάτια μιας κοινωνίας που εξαντλήθηκε να ακούει παραμύθια.