Βαλκανικό «success story» από τα…ελληνικά λουκέτα!!
Οι μεσαίες επιχειρήσεις εγκαταλείπουν την Ελλάδα και μεταφέρουν την παραγωγή τους σε Βουλγαρία, Ρουμανία και Σκόπια…
Η μαζική μετακίνηση ελληνικών μεσαίων βιομηχανιών προς τις γειτονικές βαλκανικές χώρες δεν αποτελεί μια αιφνίδια επιχειρηματική στροφή, αλλά το αποτέλεσμα ενός περιβάλλοντος που έχει γίνει ασφυκτικό για την παραγωγή. Το υψηλό ενεργειακό κόστος, οι βαριές εργοδοτικές εισφορές, η αδυναμία του κράτους να εξασφαλίσει εξειδικευμένο προσωπικό και η συνεχής μεταβολή του φορολογικού πλαισίου έχουν διαμορφώσει συνθήκες που ωθούν τις επιχειρήσεις εκτός συνόρων. Για πολλές από αυτές, η μεταφορά της παραγωγής στη Βουλγαρία, τη Ρουμανία ή Σκόπια αποτελεί πλέον μονόδρομο για την επιβίωσή τους.
Την ίδια στιγμή, τα μέτρα στήριξης ύψους 300 εκατ. ευρώ που ανακοίνωσε η κυβέρνηση έγιναν δεκτά με έντονη δυσπιστία από τον βιομηχανικό κλάδο. Οι επιχειρήσεις τα θεωρούν αποσπασματικά και ανεπαρκή, καθώς δεν αγγίζουν τις βαθύτερες παθογένειες που πλήττουν την εγχώρια παραγωγή. Πίσω από κλειστές πόρτες, αρκετές από τις μεγαλύτερες ελληνικές βιομηχανίες τροφίμων, μετάλλου και δομικών υλικών σχεδιάζουν ήδη τη μεταφορά του μεγαλύτερου μέρους της παραγωγής τους στο εξωτερικό, επιδιώκοντας σταθερότητα και χαμηλότερο λειτουργικό κόστος.
Η αντίφαση ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και την πραγματικότητα γίνεται ολοένα πιο έντονη. Ενώ κυβερνητικά στελέχη μιλούν για επιτυχίες στην πράσινη μετάβαση και στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, η ελληνική βιομηχανία εξακολουθεί να πληρώνει από τα υψηλότερα τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος στην Ευρώπη. Η «πράσινη ενέργεια» φαίνεται να ωφελεί κυρίως τους μεγάλους παρόχους, αφήνοντας τη μεταποίηση εκτεθειμένη σε ένα ασταθές και ακριβό ενεργειακό περιβάλλον.
Το χάσμα ανάμεσα στη ρητορική και την πραγματικότητα αποτυπώνεται στα συνεχή ταξίδια Ελλήνων βιομηχάνων στα Βαλκάνια για αναζήτηση οικοπέδων και νέων εγκαταστάσεων. Η χώρα χάνει παραγωγική βάση, θέσεις εργασίας και τεχνογνωσία, ενώ η αποβιομηχάνιση δεν αποτελεί πλέον μελλοντικό κίνδυνο αλλά μια διαδικασία που εξελίσσεται ήδη με ταχύτητα. Η αδυναμία λήψης ουσιαστικών μέτρων για τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους και τη σταθεροποίηση των ενεργειακών τιμών αφήνει την ελληνική παραγωγή εκτεθειμένη, την ώρα που οι ανταγωνιστικές βαλκανικές οικονομίες προσελκύουν ολοένα περισσότερες επιχειρήσεις.
