Στα κάγκελα οι συνταξιούχοι: 1 ευρώ τη μέρα δεν φτάνει ούτε για μια φραντζόλα ψωμί!
Στους δρόμους οι συνταξιούχοι από την 1η Οκτωβρίου
Με 1 ευρώ τη μέρα δεν αγοράζεις ούτε μια φραντζόλα ψωμί. Και όμως, αυτή είναι η «στήριξη» των 400 ευρώ που θα λάβουν από το κράτος οι συνταξιούχοι άνω των 65 ετών, σύμφωνα με τα μέτρα που ανακοινώθηκαν από τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, στη ΔΕΘ, την ώρα που με την ακρίβεια μετρούν και το τελευταίο σεντς του ευρώ για να πάρουν τα φάρμακά τους.
Οι συνταξιούχοι και οι εκπρόσωποί τους διαμαρτύρονται και εξηγούν ότι η στήριξη αυτή δεν καλύπτει ούτε κατά διάνοια τις πραγματικές ανάγκες στην καθημερινότητά τους. Όταν οι τιμές στα τρόφιμα, στην ενέργεια και στις βασικές υπηρεσίες παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, αυτό το «βοήθημα», όπως το χαρακτηρίζουν, δεν μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα όταν η σύνταξή τους δεν φτάνει για να βγει ο μήνας και το ταμείο του σπιτιού τους είναι συνεχώς μείον. «Δεν ζητάμε προσωρινά επιδόματα, αλλά μόνιμες και ουσιαστικές λύσεις», αναφέρουν και ετοιμάζονται από 1η Οκτωβρίου να ξεκινήσουν τις κινητοποιήσεις τους.
Στους δρόμους τα «περήφανα γηρατειά»
Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνταξιούχων ΙΚΑ, Δήμος Κουμπούρης, μιλώντας στην One Voice προανήγγειλε κινητοποιήσεις, με αρχή την 1η Οκτωβρίου, στέλνοντας μήνυμα κλιμάκωσης των διεκδικήσεων. «Μετά από 15 χρόνια περικοπών, σφαγιασμό κυριολεκτικά, μετά από 15 χρόνια που δεν έχουμε πάρει ούτε μία αύξηση, μετά από 15 χρόνια που μας έχουν πάρει πίσω ό,τι πήραμε και, με την ακρίβεια, μας τα παίρνουν όλα. Πώς μπορεί να είναι κάποιος ευχαριστημένος όταν του δίνουν ένα ευρώ την ημέρα και του έχουν πάρει-παίρνουν πίσω 10,5 δισ. ευρώ από τις περικοπές που έχουν γίνει μέχρι σήμερα», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο κ. Κουμπούρης ανέφερε επίσης πως «πολλοί συνταξιούχοι κινδυνεύουν να χάσουν ακόμη και το σπίτι τους, καθώς ενώ στο παρελθόν λάμβαναν συντάξεις αξιοπρεπείς, τις οποίες είχαν δουλέψει και είχαν πληρώσει τις εισφορές τους, σήμερα έχουν φτάσει να παίρνουν τα μισά χρήματα». Και συνέχισε λέγοντας πως «διεκδικούμε να δοθούν πραγματικές λύσεις, όχι επιδόματα. Δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Είμαστε στον δρόμο του αγώνα για να διεκδικήσουμε τη ζωή μας».
Επίσης αναφέρθηκε σε ορισμένες από τις διεκδικήσεις των συνταξιούχων: «Να δοθούν και να λυθούν ζητήματα τα οποία είναι πληρωμένα με δικά μας χρήματα, όπως είναι η 13η και η 14η σύνταξη. Πρέπει επίσης να καταργηθεί η προσωπική διαφορά, η οποία επιβαρύνει τους συνταξιούχους».
ΑΓΣΣΕ
«Χρόνια αιτήματα δεν βρήκαν δημοσιονομικό χώρο»
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η Ανώτατη Γενική Συνομοσπονδία Συνταξιούχων Ελλάδος (ΑΓΣΣΕ), η οποία κάνει λόγο για χρόνια αιτήματα που δεν βρήκαν «δημοσιονομικό χώρο» στις κυβερνητικές εξαγγελίες.
Μεταξύ άλλων, η ΑΓΣΣΕ θέτει στο επίκεντρο την κατάργηση ή τον εξορθολογισμό της Εισφοράς Αλληλεγγύης, την οποία χαρακτηρίζει ουσιαστικά δεύτερη φορολογία για τους συνταξιούχους, καθώς και την ανάγκη επαναφοράς της 13ης και 14ης σύνταξης. Παράλληλα, ζητά την κατάργηση των εισφορών υγείας ύψους 6% που επιβαρύνουν τόσο τις κύριες όσο και τις επικουρικές συντάξεις.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στις συντάξεις χηρείας, με την ΑΓΣΣΕ να ζητά άμεση διόρθωση της σχετικής νομοθεσίας, ώστε να αντιμετωπιστούν οι αδικίες που εξακολουθούν να υπάρχουν για παλαιούς ασφαλισμένους χηρείας, καθώς και για τους αγρότες.
ΕΝΔΙΣΥ
«Όχι σε διαχωρισμούς των συνταξιούχων»
Περισσότεροι από 300.000 συνταξιούχοι κάτω των 65 ετών μένουν εκτός της συγκεκριμένης ενίσχυσης, τονίζει από την πλευρά του το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων (ΕΝΔΙΣΥ) και καταγγέλλει διαχωρισμούς μεταξύ των συνταξιούχων.
«Απαιτούμε η κυβέρνηση να μη δημιουργεί διαχωρισμούς-διακρίσεις του τύπου πριν το 2016 – μετά το 2016, πάνω από 65 ετών – κάτω από 65 ετών. Οι συνταξιούχοι είναι μία κατηγορία και απαιτούμε σεβασμό», αναφέρει το ΕΝΔΙΣΥ.
Ο πρόεδρος του ΕΝΔΙΣΥ, Νίκος Χατζόπουλος, τονίζει πως η ακρίβεια οδηγεί σε ολοένα μεγαλύτερη οικονομική πίεση και φτωχοποίηση των συνταξιούχων. «Είναι τέτοια η πίεση που ασκεί η ακρίβεια, ώστε η φτωχοποίησή τους γίνεται ολοένα και πιο έντονη», αναφέρει χαρακτηριστικά, χαρακτηρίζοντας την προβλεπόμενη ενίσχυση ως ανεπαρκή μπροστά στο πραγματικό κόστος ζωής.
