Η Ισλανδία έγινε η ακριβότερη χώρα στον κόσμο
Πίεση σε μισθούς, υπηρεσίες και στέγαση
Η Ισλανδία αναδεικνύεται ξανά η ακριβότερη χώρα στον κόσμο, ξεπερνώντας για πρώτη φορά μετά από χρόνια την Ελβετία στο συνολικό κόστος ζωής. Σύμφωνα με υπολογισμούς του εργατικού συνδικάτου Viska, που βασίζονται σε στοιχεία της Eurostat και της Κεντρικής Τράπεζας της Ισλανδίας, το επίπεδο τιμών στη χώρα βρίσκεται πλέον τρεις ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερα από το ελβετικό. Πρόκειται για μια εξέλιξη που αναδεικνύει τις δομικές προκλήσεις της μικρής οικονομίας του Βόρειου Ατλαντικού.
Η τελευταία φορά που η Ισλανδία είχε ξεπεράσει την Ελβετία ήταν το 2018, όμως η μεταπανδημική έκρηξη του τουρισμού άλλαξε ξανά τα δεδομένα. Ο τουρισμός, βασικός πυλώνας της οικονομίας, συνέβαλε στην ταχεία ανάκαμψη, αλλά ταυτόχρονα τροφοδότησε έντονες πληθωριστικές πιέσεις. Η αυξημένη ζήτηση για υπηρεσίες και καταλύματα οδήγησε σε άνοδο των τιμών, ενώ οι επιχειρήσεις προχώρησαν σε αυξήσεις μισθών για να καλύψουν τις ανάγκες της αγοράς εργασίας.
Ιδιαίτερα έντονη είναι η πίεση στην αγορά κατοικίας, όπου οι τουρίστες ανταγωνίζονται τους μόνιμους κατοίκους για διαθέσιμους χώρους, με πλατφόρμες όπως το Airbnb να ενισχύουν το πρόβλημα. Η στεγαστική κρίση έχει επιδεινωθεί, καθιστώντας το κόστος ζωής δυσβάσταχτο για μεγάλο μέρος του πληθυσμού.
Παρά το γεγονός ότι τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Eurostat για το 2024 έδειχναν ακόμη την Ελβετία ακριβότερη κατά επτά ποσοστιαίες μονάδες, η πραγματικότητα στην Ισλανδία φαίνεται να έχει αλλάξει ραγδαία. Μάλιστα, πρόσφατη έρευνα του εθνικού οργανισμού τουρισμού δείχνει ότι το υψηλό κόστος αρχίζει να λειτουργεί αποτρεπτικά για τους επισκέπτες, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την πορεία του κλάδου τα επόμενα χρόνια.
Ο οικονομολόγος Βίλχιαλμουρ Χίλμαρσον επισημαίνει ότι η χώρα εξακολουθεί να εξαρτάται υπερβολικά από κλάδους εντάσεως εργασίας, οι οποίοι δημιουργούν διαρκείς πληθωριστικές πιέσεις. Όπως τονίζει, η Ισλανδία χρειάζεται περισσότερους παραγωγικούς τομείς και νέους πυλώνες ανάπτυξης, ώστε να μειώσει την ευαλωτότητά της σε εξωγενείς διακυμάνσεις και να σταθεροποιήσει το κόστος ζωής.
