Τα κόκκινα δάνεια, η κυβέρνηση και η…μύγα !!
Κόκκινα δάνεια: Μερικές φορές η καλύτερη δικαίωση μιας δημοσιογραφικής στήλης έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Εν προκειμένω, από τα έδρανα της κυβερνητικής πλειοψηφίας!
Πριν από λίγες ημέρες, με τίτλο «Κυβέρνηση: Πρώτα γκολ, μετά… αυτογκόλ», σχολιάζαμε την κυβερνητική υποχώρηση με την απόσυρση του διαβόητου πλέον άρθρου 23 για τα κόκκινα δάνεια.
Και κυρίως, το παράδοξο να αποσύρεται άρον άρον μια διάταξη, μετά τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και των δικηγορικών συλλόγων, ενώ οι κυβερνητικοί παράγοντες συνέχιζαν να την υπερασπίζονται ως… σωστή!
Μιλάμε για τη διάταξη που θα μετέτρεπε τη σύμβαση ρύθμισης οφειλής με τους servicers σε εκτελεστό τίτλο, χωρίς να απαιτείται προηγουμένως διαταγή πληρωμής ή δικαστική απόφαση.
Ο υπουργός Κυριάκος Πιερρακάκης μιλούσε για «πρόσχημα» της αντιπολίτευσης. Ο υφυπουργός Δημήτρης Μαρκόπουλος της πετούσε το… γάντι. Κι άλλοι κυβερνητικοί παράγοντες επιχειρούσαν να μας πείσουν ότι η απόσυρση δεν σήμαινε πως υπήρχε πρόβλημα με τη διάταξη.
Ώσπου εμφανίστηκε χθες στη Βουλή ο Στράτος Σιμόπουλος.
Όχι κάποιος τυχαίος βουλευτής, αλλά ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, που μόλις στις 3 Νοεμβρίου εντάχθηκε, με απόφαση Μητσοτάκη, και στην Εκτελεστική Γραμματεία του κόμματος.
Ο κ. Σιμόπουλος υπερασπίστηκε το νομοσχέδιο, χρησιμοποιώντας όμως μια εξαιρετικά εύστοχη παρομοίωση. Το υπόλοιπο νομοσχέδιο ήταν, κατά τη διατύπωσή του, θρεπτικό γάλα, στο οποίο όμως είχε πέσει μια… μύγα.
Και ποια ήταν η μύγα; Μα φυσικά, το άρθρο 23!
Αναγνώρισε μάλιστα ότι η αντιπολίτευση έκανε τη δουλειά της, αναδεικνύοντας το πρόβλημα, προσθέτοντας ότι η απόσυρση της επίμαχης διάταξης βελτίωσε το νομοσχέδιο.
Πρόκειται για δηλώσεις με ιδιαίτερη πολιτική σημασία, καθώς προέρχονται από ένα πρόσωπο επιφορτισμένο να εκπροσωπεί την κυβερνητική παράταξη στη Βουλή. Και για να είμαστε δίκαιοι, του πιστώνουμε ότι δεν επιχείρησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το νομοσχέδιο εγκρίθηκε, με αρκετές διατάξεις του να συγκεντρώνουν και ψήφους της αντιπολίτευσης. Επιβεβαιώνοντας πως η επίμαχη ρύθμιση δεν ήταν απαραίτητη για να προχωρήσουν τα θετικά μέτρα.
Το ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να συμπεριλάβει αυτό το άρθρο δεν είναι κατά τη γνώμη μας παράξενο.
Η προσπάθειά της ήταν να συνοδεύσει τις ευνοϊκές για τους δανειολήπτες διατάξεις με μία που θα επιτάχυνε τις νομικές διαδικασίες, εάν κάποιος δανειολήπτης αθετούσε τη συμφωνία.
Ήταν, σαν να λέμε, το… αντίδωρο προς τους servicers. Με δόσεις συμφέροντος και για το ίδιο το κράτος, καθότι μέσω του προγράμματος «Ηρακλής», το Δημόσιο έχει παράσχει εγγυήσεις σε τιτλοποιήσεις κόκκινων δανείων, που δεν θέλει να καταπέσουν.
Μόνο που λογάριασε χωρίς τους… ξενοδόχους, δηλαδή την αντιπολίτευση αλλά και τον δικηγορικό κόσμο, ο οποίος επίσης αντέδρασε για λόγους νομικής τάξης, αλλά -λένε οι κακές γλώσσες- και για να μη χάσει έσοδα από την κατάργηση προβλεπόμενων διαδικασιών.
Η μύγα συνεπώς δεν… έπεσε μόνη της ή κατά λάθος στο γάλα. Κάποιοι συνέταξαν το άρθρο 23, κάποιοι το ενέκριναν και κάποιοι το υπερασπίστηκαν ακόμη και μετά την απόσυρσή του.
Κι επιμένοντας, έφεραν μετά το γκoλ, το… αυτογκόλ. Τουλάχιστον τώρα υπάρχει και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος που το παραδέχεται.
