Ασφάλεια ακινήτου. Ο μη πλούσιος τη χρειάζεται, ο πλούσιος την κάνει πάντα. Ποιος είναι το κορόιδο;

Του Ηλία Παπαγεωργιάδη

Μπορεί σήμερα ο μέσος Έλληνας να είναι οικονομικά “στριμωγμένος”, όμως η συμπεριφορά του στο θέμα της ασφάλειας κατοικίας ήταν ακριβώς η ίδια και τις εποχές που είχε μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια. Εν έτει 2026 το ποσοστό των ακινήτων στη χώρα μας που είναι ασφαλισμένα είναι μόλις 18% επί του συνόλου, σε μία χώρα όπου το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου των πολιτών είναι τοποθετημένο σε… ακίνητα!

Η περιουσία μας είναι (κυρίως) τα ακίνητα, αλλά περίπου 5 στους 6 δεν τα ασφαλίζουν! Γιατί;

Η νοοτροπία του “από μηχανής θεού”

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι μας άφησαν τεράστια παρακαταθήκη, όμως υπάρχει και ένα θέμα όπου μάλλον έκαναν λάθος. Στα θεατρικά τους έργα τοποθετούσαν συχνά τον “από μηχανής θεό”, έναν ηθοποιό που προσγειωνόταν στη σκηνή από ψηλά και έπαιζε τον ρόλο ενός από τους 12 θεούς, δίνοντας λύση στην πλοκή του έργου, που ως εκείνη τη στιγμή έδειχνε να βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Μέσα στους αιώνες και ειδικά μετά τη μετάλλαξη που υπέστη η νοοτροπία μας κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας (όταν από πολίτες της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μετατραπήκαμε για εκατοντάδες χρόνια σε υπόδουλους των τούρκων), το συνολικό υποσυνειδήτο ανέπτυξε μερικά παράξενα χαρακτηριστικά: Σε κάποιες περιπτώσεις την κουτοπονηριά ως μέσο αυτοπροστασίας, αλλά και την αδιαφορία για τις επιπτώσεις των πράξεων, με τη βεβαιότητα πως “ένας από μηχανής θεός” θα μας σώσει.

Σκοτώνοντας τον Καποδίστρια, σκοτώσαμε μαζί του και την ευκαιρία μας να γίνουμε ορθολογιστές, να σκεφθούμε με βάση τη λογική και όχι μόνο την ευχή και την ελπίδα. Έτσι, σχεδόν 200 χρόνια από τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού συνεχίζει δυστυχώς να σκέφτεται “κουτοπόνηρα”, κάνοντας κακό πρώτα από όλα στον ίδιο του τον εαυτό…

Ακόμη και για την περιουσία που έχει σε ακίνητα, δεν κάνει κάτι για να την προφυλάξει, δεν την ασφαλίζει… “κάνει οικονομία” και αν συμβεί το απροσδόκητο, περιμένει από το κράτος “και τον από μηχανής θεό” να του λύσει το πρόβλημα…

“Έλα μωρέ, αφού δεν θα μας πληρώσουν”

Daniel: Ιδιωτικές ασφαλιστικές και δημόσια “βοηθήματα”

Όλοι όσοι αντιδρούν στην ιδέα της ασφάλισης του ακινήτου τους δεν το κάνουν επειδή κατ’ ανάγκη δεν καταλαβαίνουν την αξία της ασφάλισης αυτής. Ο πρώτος και βασικός λόγος που αρνούνται να προχωρήσουν είναι (ως συνήθως στην Ελλάδα) ψυχολογικός:

•”Να μη νιώσω κορόιδο, αν συμβεί κάτι και δεν με πληρώσουν”

•”Να μην είμαι ο βλάκας, που πλήρωσε κάθε χρόνο και στο τέλος δεν αποζημιώθηκε”

•”Αν δεν με αποζημιώσουν, θα έχω πληρώσει χωρίς λόγο και ο γείτονας που δεν πλήρωσε θα είναι πιο ξύπνιος, πιο μάγκας”.

Κατά βάθος τέτοιες είναι οι σκέψεις (και άλλες με τα ίδια “ψυχοπαθολογικά” αίτια) που κυριαρχούν στο μυαλό όσων αρνούνται την ασφάλιση των ακινήτων τους.

Η αλήθεια βέβαια είναι αντίθετη και στην πράξη οι ασφαλιστικές εταιρείες μάλλον πληρώνουν κάθε χρόνο, πάντα με βάση το συμβόλαιο και τη συμφωνία που έχουν κάνει με κάθε ασφαλισμένο.

Μετά τον τυφώνα Daniel στη Θεσσαλία (Σεπτέμβριος 2023) δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των ιδιοκτητών που έπαθαν ζημιές δεν είχαν ασφαλισμένα τα ακίνητά τους. Αποτέλεσμα:

•Αυτοί που είχαν ασφαλίσει την περιουσία τους σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες είχαν ήδη αρχίσει να πληρώνονται 2 μήνες μετά την καταστροφή. Τα στοιχεία του Νοεμβρίου του 2023 μιλούσαν για 7.426 δηλώσεις ζημιών και 372 εκ. Ευρώ αποζημιώσεις.

•Οι “αρνητές της ασφάλισης” περίμεναν από το κράτος, για το οποίο καταγγέλουν πως ακόμη και σήμερα καθυστερεί, ενώ τα βοηθήματα δεν είναι αρκετά κλπ…

Οι φωτιές στην Καλιφόρνια το 2025

Για τις φωτιές που έκαψαν την Καλιφόρνια πέρσι διάβασα άπειρες παπάτζες και θεωρίες συνομωσίας, από πάσης φύσεως “παραστρατημένους”. Στην πράξη τα επίσημα στοιχεία μιλάνε για αποζημιώσεις ασφαλιστικών που ξεπέρασαν τα 20 (!) δις Ευρώ!

Ούτε το κράτος των ΗΠΑ δεν είχε τα λεφτά για να αποζημιώσει τα ανασφάλιστα καμμένα σπίτια.

Αύγουστος 2026

“Θα αποζημιωθούν από το κράτος στο 100% όλοι οι ιδιοκτήτες των καμμένων σπιτιών”

Πριν λίγες μέρες είχαμε δυστυχώς μεγάλες πυρκαγιές σε διάφορα σημεία της Ελληνικής επικράτειας (και δεν αποκλείεται να έχουμε και το επόμενο διάστημα, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο). Είδαμε στα ΜΜΕ κάποιον αρμόδιο να δηλώνει πως “οι ζημιές θα αποπληρωθούν από το κράτος στο 100%” και πραγματικά απόρησα. Δηλαδή:

•Αν κάποιος είχε ένα σπίτι 120 τετραγωνικών σε περιοχή όπου τα σπίτια κάηκαν και δεν το είχε ασφαλίσει…

•Το κράτος θα του δώσει χρήματα για το γκρέμισμα του παλιού σπιτιού (αν γίνει νόμιμα, θα χρειαστούν πάνω από 10.000 Ευρώ)

•Μετά θα του δώσει χρήματα για να επιδιορθώσει τυχόν προβλήματα σε δίκτυα κοινής ωφελείας, καμμένα καλώδια / σπασμένους σωλήνες κλπ

•Και στη συνέχεια θα του πληρώσει πχ 120 τετραγωνικά Χ 1.500 Ευρώ το τετραγωνικό (χωρίς κέρδος εργολάβου και με φθηνά εργατικά και υλικά) = 180.000 Ευρώ για να το κτίσει ξανά;

Όποιος πιστεύει πως το κράτος θα δώσει 200.000+ Ευρώ για ένα τέτοιο σπίτι, παρακαλώ να επικοινωνήσει μαζί μου. Θέλω να γνωρίσω τον άνθρωπο που θεωρητικά ζει στην Ελλάδα, αλλά πρακτικά ζει στον δικό του, ονειρικό κόσμο και πιστεύει ό,τι διαβάζει την προεκλογική περίοδο.

“Ναι, αλλά αν είχαν ασφαλιστεί όλοι, δεν θα υπήρχαν λεφτά για να πληρωθούν όλοι!”

Σε όλα αυτά οι πάσης φύσεως “αρνητές της ασφάλισης” δείχνουν με καμάρι την παντελή άγνοια που έχουν για τα οικονομικά και το πώς λειτουργεί η ασφάλιση…

“Ναι, αλλά αν είχαν ασφαλιστεί όλοι, μετά τον Daniel δεν θα υπήρχαν χρήματα για να πληρωθούν” λένε και νομίζουν πως πραγματικά είπαν κάτι έξυπνο, αγνοώντας πως:

1. Αν είχαν ασφαλιστεί όλοι, οι ασφαλιστικές εταιρείες θα είχαν συγκεντρώσει για χρόνια κολοσσιαία ποσά, που θα τους επέτρεπαν να αποπληρώσουν αντίστοιχα κολοσσιαίες ζημιές.

2. Στον δυτικό πολιτισμένο κόσμο ακόμη και οι ασφαλιστικές εταιρείες “ασφαλίζονται” σε αντασφαλιστές, σε πιο μεγάλα ασφαλιστικά ιδρύματα, που τις βοηθούν να τα βγάλουν πέρα με πολύ μεγάλες, έκτακτες καταβολές, όταν υπάρχει κάποια καταστροφή κλπ.

“Και αν δεν μου συμβεί τίποτε; Πεταμένα λεφτά θα είναι!”

Η επόμενη γραμμή άμυνας των “αρνητών της λογικής” είναι ακόμη λιγότερο… λογική από την προηγούμενη: “Και αν δεν μου συμβεί τίποτε; Σε αυτή την περίπτωση απλά θα έχω πετάξει τα λεφτά μου, που θα μπορούσα να τα αξιοποιήσω σε κάτι άλλο! Τζάμπα θα τους τα έχω δώσει!”

•Ας πούμε λοιπόν ότι ένα ακίνητο έχει αξία 100.000 Ευρώ και έχει ετήσιο ασφάλιστρο 70 – 150 Ευρώ (ανάλογα με το τι θα συμπεριλαμβάνει το ασφαλιστήριο συμβολαιο).

•Αν σε 20 χρόνια έχει πληρώσει κάποιος ασφάλιστρα αξίας 2.500 – 4.000 Ευρώ “και τα χάσει”, θα έχει χάσει το ποσό αυτό.

•Αν την ίδια περίοδο του συμβεί μία καταστροφή, τότε θα αποζημιωθεί για ποσό σίγουρα πολλαπλάσιο σε σχέση με αυτό που θα έχει πληρώσει σε 20 χρόνια.

Η κουτοπονηριά λέει “θα γλυτώσω τα λεφτά και θα ελπίζω ότι δεν θα συμβεί τίποτε, έτσι θα βγω κερδισμένος”.

Υπάρχει όμως και η κοινή λογική που μας υπενθυμίζει ότι “καλύτερα να δίνω 70 – 150 Ευρώ τον χρόνο και να έχω να περιμένω κάτι πολλαπλάσιο σε μία κακιά στιγμή, παρά αν συμβεί η κακιά ώρα να ψάχνω μαζεμένα λεφτά για να αποκαταστήσω τη ζημιά”.

Όταν έχουμε στο σπίτι ένα μικρό παιδί, βάζουμε στα ντουλάπια αυτά τα πλαστικά εξαρτήματα που τα κρατούν κλειστά, ενώ απομακρύνουμε από κοντά του επικίνδυνα αντικείμενα κλπ. Όπως σωστά το κάνουμε για το παιδί μας, προφυλάσσοντάς το με ένα μικρό κόστος, έτσι είναι σωστό να το κάνουμε και για την περιουσία μας.

“Ξέρω εγώ ότι δεν θα πληρώσουν, δεν θυμάσαι τη Χ εταιρεία που χρεωκόπησε;”

Στο τέλος ένας τέτοιος διάλογος καταλήγει με τον “αρνητή της λογικής” να επικαλείται τη βεβαιότητά του πως οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν θα πληρώσουν, μιας και κάποια από αυτές χρεωκόπησε στο παρελθόν κλπ.

Εδώ οι άνθρωποι του κλάδου μπορεί να απαντήσουν ότι από την τελευταία χρεωκοπία ως τώρα το θεσμικό πλαίσιο έχει αλλάξει, πως εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι πολίτες έχουν πληρωθεί κλπ. Προσωπικά δεν θα μπω σε αυτή την κουβέντα, μιας και η ερώτηση είναι απλή:

Προτιμάς να δίνεις κάθε χρόνο ένα μικρό ποσό και πιθανότατα να αποζημιωθείς με πολλαπλάσιο ποσό, αν συμβεί κάτι στην περιουσία σου; Ή να “γλυτώσεις” τη μικρή καταβολή και αν σου συμβεί “η στραβή” να είσαι μόνος απέναντι στο πρόβλημα;

(Παράλογες) δικαιολογίες μπορείς να βρεις πολλές. Από την άλλη κάθε λογικός και σώφρων άνθρωπος 10 στις 10 φορές διαλέγει να “χάσει” ένα μικρό ποσό κάθε χρόνο (που δεν τον πονάει), με στόχο να έχει μία μεγάλη πιθανότητα να πάρει ένα σημαντικό ποσό, μαζεμένο, όταν το χρειαστεί.

Στη ζωή εκτός από την τύχη και την ικανότητα υπάρχει και η διαχείριση του ρίσκου

Ο λόγος που αποφεύγεις να πας σε μία κακόφημη περιοχή μετά τα μεσάνυχτα είναι επειδή θέλεις να αποφύγεις το ρίσκο του να σου συμβεί κάτι εκεί. Μειώνοντας την έκθεσή σου σε επικίνδυνες καταστάσεις, θέλεις να αυξήσεις τις πιθανότητές σου να είσαι καλά και να ζήσεις περισσότερο. Και πολύ καλά κάνεις.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα οικονομικά μας, την περιουσία μας και (το μάντεψες!) τα ακίνητά μας! Η διαχείριση του ρίσκου σε όλα αυτά είναι ίσως πιο σημαντική από τη σωστή επένδυση! Άλλωστε οι παλιοί έλεγαν πως “πιο δύσκολο είναι να τα διατηρήσεις, παρά να τα αποκτήσεις”.

Αν συμβεί το απρόοπτο, πόσο θα σου κοστίσει για να το επανορθώσεις; Θα έχεις τα λεφτά να το κάνεις χωρίς βοήθεια από ασφαλιστική, παραμένοντας οικονομικά υγιής;

Το να μειώσεις το ρίσκο και να αυξήσεις τις πιθανότητες να έχεις υποστήριξη σε μία κακιά ώρα είναι κάτι που σε βάθος χρόνου μάλλον θα κρίνει το που θα φτάσεις στη ζωή και ποια περιουσιακά σου στοιχεία θα κρατήσεις.

“Δηλαδή τι πρέπει να ασφαλίσω;”

Κατ΄αρχάς το σπίτι σου και τα βασικά σου περιουσιακά στοιχεία.

•Αν όμως μπορείς, τότε σου προτείνω με ένα μικρό ποσό να ασφαλίσεις τα πάντα!
Το σπίτι / εξοχικό σου, τουλάχιστον για τους βασικούς κινδύνους (εγώ προτιμώ το πλήρες πακέτο).

•Αν έχεις διαμέρισμα σε οικοδομή, ασφάλισε και το δικό σου διαμέρισμα, αλλά και τυχόν ζημιές που μπορεί να προκαλέσεις στα υπόλοιπα λόγω πχ ενός βραχυκυκλώματος. Το κόστος είναι ελάχιστο, αλλά αν συμβεί, μπορεί να κληθείς να πληρώσεις για 3 – 4 διαμερίσματα…

•Ακίνητα από τα οποία παίρνεις εισόδημα (και αν θέλεις, και το εισόδημα).

•Το τυχόν επαγγελματικό σου ακίνητο. Όταν ακούω πως εν έτει 2026 κάποια επιχείρηση υπέστη καταστροφή στο κτίριο όπου βρίσκεται η παραγωγή της κλπ και δεν το είχε ασφαλισμένο, νιώθω άβολα με τη σκέψη ότι αυτός ο άνθρωπος παρίστανε για τόσα χρόνια τον “επιχειρηματία”.

•Ένα από τα project στα οποία συμμετέχω στην Ελλάδα είναι και η ανέγερση διαμερισμάτων στα Βόρεια Προάστια. Θα ασφαλίζουμε κάθε έργο μας κατ’ αρχάς κατά τη διάρκεια της κατασκευής του και ενημερώνουμε τους υποψήφιους αγοραστές πως στα κοινόχρηστα στο μέλλον θα περιλαμβάνεται και κόστος ασφάλισης των κοινόχρηστων χώρων κλπ.

•Ναι, σε μία πολυκατοικία θα πρέπει να ασφαλίζονται οι κοινόχρηστοι χώροι, αλλά και ο ανελκυστήρας, το λεβητοστάσιο, η αστική ευθύνη διαχείρισης, αν είναι δυνατόν και θέματα κατασκευής που μπορεί να προξενήσουν ζημιές σε τρίτους.

•Όλα αυτά έχουν πολύ μικρό κόστος, αλλά “αν γίνει το κακό” θα οδηγήσουν σε τεράστια προβλήματα.

Οι πλούσιοι ασφαλίζουν τα πάντα.

Οι μη πλούσιοι χρειάζονται περισσότερο την ασφάλεια

Δεν θα σου πω ιστορίες ασφαλιστών για αποζημιώσεις, άλλωστε δεν είμαι ο ίδιος. Θα σου υπενθυμίσω πως ο πλούσιος έχει τα πάντα ασφαλισμένα και ό,τι και αν του συμβεί, ξέρει πως θα έχει συμπαράσταση στη ζημιά, παρά το ότι μάλλον έχει τα λεφτά να την αποκαταστήσει χωρίς να κλονιστεί οικονομικά.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί οι μη πλούσιοι προτιμούν στη συντριπτική τους πλειοψηφία να παίρνουν το ρίσκο της απώλειας περιουσίας, που δύσκολα θα μπορέσουν να αποκαταστήσουν.

Γιατί να αφήσει κάποιος για 100 – 150 Ευρώ τον χρόνο εκτεθειμένη την περιουσία του σε κινδύνους που μπορούν να τον καταστρέψουν; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…

Το γαλάζιο τιμολόγιο ρεύματος και η ασφάλιση

Ένα από τα κείμενά μου που έφτασαν σε δυσθεώρητα επίπεδα αναγνωσιμότητας, συγκέντρωσαν τεράστια κριτική και επιθέσεις, αλλά στο τέλος με δικαίωσαν πανηγυρικά ήταν το άρθρο μου για τα τιμολόγια ρεύματος τον Δεκέμβριο του 2023. Τότε πάσης φύσεως “ειδικοί” / άσχετοι / κουτοπόνηροι κλπ πρότειναν στον κόσμο να επιλέξει τα κίτρινα και τα πράσινα τιμολόγια, με το επιχείρημα ότι “μπορεί να είναι πιο φθηνά” = πουλούσαν ελπίδα και παρίσταναν τον καλό. Εγώ δεν είχα κάτι να πουλήσω στον χώρο, όμως θεώρησα από την πρώτη στιγμή πως:

•Σε θέματα όπου υπάρχουν τεράστια συμφέροντα κλπ δεν θέλω να μπλέξω.

•Δεν με ενδιαφέρει να μου πει κάποιος ότι το ρεύμα ανέβηκε λόγω του Χ έκτακτου γεγονότος.

•Είχε λογική να επιλέξει ο πολίτης (που μπορεί οικονομικά) το μπλε τιμολόγιο, για να έχει προβλεψιμότητα και σταθερή τιμή για 12 μήνες

•= για να μην ασχολείται με το θέμα κάθε μέρα / μήνα, αλλά να ξέρει τι έχει να πληρώσει και να οργανώσει ανάλογα τη ζωή του.

Οι εκατοντάδες επιστολές και τα μηνύματα ευχαριστιών που έλαβα τα επόμενα χρόνια δείχνουν πως μάλλον στο τέλος συμφώνησαν μαζί μου πολλοί άνθρωποι.

Το ίδιο σου λέω και για την ασφάλιση των ακινήτων σου!

•Προσωπικά επέλεξα το πρόγραμμα της ΠΟΜΙΔΑ, που συνεργάζεται με μεγάλη ασφαλιστική.

•Διάλεξε όποια εταιρεία θέλεις.

•Αναζήτησε έναν ασφαλιστή που να είναι καταρτισμένος στο θέμα των ασφαλειών για ακίνητα. Προσοχή, όχι τον φθηνότερο, όχι τον φίλο, όχι αυτόν που τα λέει ωραία, αλλά αυτόν που ξέρει από ακίνητα, που μπορεί να σου εξηγήσει και να σου συγκρίνει πακέτα κλπ.

•Πλήρωσε ένα μικρό ετήσιο ποσό για την ασφάλεια των ακινήτων σου.

•Αν αντέχεις περισσότερο, κάλυψε και κινδύνους αστικής ευθύνης.

•Βάλε το κόστος στον προϋπολογισμό σου και μην άσχοληθείς άλλο με το θέμα, θα ξέρεις πως λογικά θα έχεις λύσεις και βοήθεια, αν σου συμβεί κάποιο κακό με ένα ακίνητό σου.

•Και μην είσαι και εσύ άλλος ένας “αρνητής της λογικής” που δεν πληρώνει για ασφάλεια ακινήτου (ενώ μπορεί) και στην κακιά ώρα βρίζει επειδή το κράτος δεν έχει αρκετά λεφτά για να τον αποζημιώσει στο 100% της ζημιάς του.

Δεν ασφαλίζουμε τα ακίνητά μας για να κάνουμε πλούσιες τις ασφαλιστικές εταιρείες (αν και μας ενδιαφέρει να έχουν ευρωστία, αυτές θα μας πληρώσουν τη δύσκολη στιγμή). Το κάνουμε καθαρά για το συμφέρον το δικό μας και της οικογένειάς μας.

Το κάνουν όλοι οι λαοί του δυτικού κόσμου, ως εργαλείο προστασίας της περιουσίας τους και εξόδου από τη φτώχεια.

Εσύ τι γνώμη έχεις;