Χαμηλή παραγωγικότητα, επενδυτικό κενό και αργή ανάπτυξη σκιαγραφούν τις προκλήσεις της ελληνικής οικονομίας στο συνέδριο του Κύκλου Ιδεών

Στο ετήσιο συνέδριο «Εθνικό Σχέδιο Δράσης υπό συνθήκες παγκόσμιας αβεβαιότητας», που διοργάνωσε ο Κύκλος Ιδεών σε συνεργασία με το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, παρουσιάστηκαν κρίσιμες διαπιστώσεις για το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας. Ο Γιώργος Βερνίκος, γενικός γραμματέας του ΣΕΤΕ και πρόεδρος του ΙΝΣΕΤΕ, στάθηκε ιδιαίτερα στις επιπτώσεις της ταχύτατης εξάπλωσης της τεχνητής νοημοσύνης και στην ανάγκη η κοινωνία να προσαρμοστεί, διασφαλίζοντας τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Κεντρικό σημείο της τοποθέτησής του ήταν η παραγωγικότητα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Όπως ανέφερε, στις επιχειρήσεις έως 10 εργαζομένων η παραγόμενη εργασία στην Ευρώπη φτάνει τις 43.600 ευρώ, ενώ στην Ελλάδα περιορίζεται στις 14.100 ευρώ. Ακόμη και στις μεγαλύτερες ΜΜΕ, έως 250 άτομα προσωπικό, ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 65.000 ευρώ, έναντι 39.000 ευρώ στη χώρα μας. «Στην πράξη, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις λειτουργούν σε ένα δυστοπικό περιβάλλον, παρά τη βελτίωση ορισμένων δεικτών», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Για τον τουρισμό, ο κ. Βερνίκος εμφανίστηκε αισιόδοξος, υπογραμμίζοντας ότι αποτελεί βασικό σταθεροποιητή της οικονομίας. Το 2025 καταγράφηκαν 43,3 εκατ. αφίξεις και 23,6 δισ. ευρώ εισπράξεις, ενώ σύμφωνα με τον δείκτη ανταγωνιστικότητας του World Economic Forum, ο ελληνικός τουρισμός βρίσκεται στην 21η θέση παγκοσμίως, όταν η συνολική οικονομία κατατάσσεται στην 59η.

Ο σύμβουλος επιχειρήσεων Κώστας Μητρόπουλος τόνισε ότι, παρά την ανθεκτικότητα της χώρας, η Ελλάδα δεν διαθέτει δυναμική ανάπτυξης. Επισήμανε ότι το επενδυτικό κενό από το 2013 έως σήμερα αγγίζει το 1 τρισ. ευρώ, ενώ απαιτούνται επιπλέον 17 δισ. ευρώ ετησίως για να φτάσει η χώρα τον ευρωπαϊκό μέσο όρο επενδύσεων. «Ζούμε μια περίοδο όχι κακή, αλλά μίζερη», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο καθηγητής Ηλίας Παπαϊωάννου από το London Business School υπενθύμισε ότι η Ελλάδα παραμένει η δεύτερη φτωχότερη χώρα της ΕΕ, με την προστιθέμενη αξία ανά εργαζόμενο να βρίσκεται στα επίπεδα του 2000. Όπως εξήγησε, η οικονομική θεωρία προβλέπει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης για χώρες που ανακάμπτουν από βαθιά κρίση, κάτι που δεν συνέβη στην Ελλάδα, παρά τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά εργαλεία και τη βελτίωση της διεθνούς εικόνας της.

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι η μακροπρόθεσμη ανάπτυξη απαιτεί καινοτομία και ανακατανομή κεφαλαίων από μικρές, μη ανταγωνιστικές επιχειρήσεις προς πιο παραγωγικές δραστηριότητες, θέτοντας το ζήτημα της δομικής μεταρρύθμισης της ελληνικής οικονομίας.

ΠΗΓΗ