Μπλόκο-βόμβα σε διαταγές πληρωμής και τράπεζες: Άκυρες οι επιδόσεις… «αγνώστου διαμονής» – Ιστορική απόφαση στον Πειραιά

Από το bankingnews.gr

Με ιδιαίτερο νομικό ενδιαφέρον, η απόφαση ΜΠρΠειρ 1562/2026 (Ειδική Διαδικασία) αποσαφηνίζει κρίσιμα ζητήματα που αφορούν την εγκυρότητα της επίδοσης διαταγής πληρωμής και τα όρια της εκτελεστότητάς της, ιδίως στις περιπτώσεις όπου ο οφειλέτης καθίσταται αγνώστου διαμονής μετά την έκδοσή της.

Ειδικότερα, τοο Δικαστήριο έκρινε ότι η διαταγή πληρωμής διατηρεί μεν το κύρος της, ωστόσο η εκτελεστότητά της αναστέλλεται αυτοδικαίως, κατ’ άρθρο 631 εδ. β’ ΚΠολΔ, όσο διαρκεί η προθεσμία άσκησης ανακοπής του άρθρου 632 ΚΠολΔ, υπό την προϋπόθεση ότι έχει διοριστεί αντίκλητος.

Στην αντίθετη περίπτωση, δηλαδή όταν δεν έχει οριστεί αντίκλητος, εφαρμόζεται το προϊσχύσαν καθεστώς, σύμφωνα με το οποίο η διαταγή πληρωμής καθίσταται ανενεργή έως ότου ο οφειλέτης αποκτήσει εκ νέου γνωστή διαμονή ή προβεί σε διορισμό αντικλήτου.

Πότε κρίνεται άκυρη η επίδοση

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται από το Δικαστήριο στο ζήτημα της επίδοσης. Συγκεκριμένα, αποκλείεται ρητά η δυνατότητα πλασματικής επίδοσης διαταγής πληρωμής ως προς οφειλέτη αγνώστου διαμονής, κατ’ εφαρμογή των άρθρων 134–135 ΚΠολΔ.

Η κρίση αυτή ερείδεται στην ανάγκη διασφάλισης της πραγματικής γνώσης του οφειλέτη για την επιβολή ενός επαχθούς δικαστικού μέτρου, καθώς και της ουσιαστικής δυνατότητάς του να ασκήσει τα προβλεπόμενα ένδικα μέσα.

Το Δικαστήριο επεκτείνει τη συλλογιστική αυτή όχι μόνο στην αρχική επίδοση της διαταγής πληρωμής (άρθρο 630Α ΚΠολΔ), αλλά και στις μεταγενέστερες επιδόσεις, ιδίως εκείνη του άρθρου 633 παρ. 2 ΚΠολΔ, καθώς και στην επίδοση αντιγράφου απογράφου με επιταγή προς εκτέλεση κατ’ άρθρο 924 παρ. 1 ΚΠολΔ. Κατά την αιτιολογία του, μόνο μέσω της πραγματικής και όχι πλασματικής επίδοσης διασφαλίζεται η πλήρης ενημέρωση του οφειλέτη για την εξέλιξη της διαδικασίας και η δυνατότητά του να προασπίσει τα δικαιώματά του.

… αγνώστου διαμονής…

Στην υπό κρίση περίπτωση, το Δικαστήριο έκρινε ότι η επίδοση επιταγής προς πληρωμή στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών, λόγω του χαρακτηρισμού της οφειλέτριας ως αγνώστου διαμονής, ήταν ανυπόστατη και ανεπίτρεπτη. Ως εκ τούτου, έκανε δεκτή την ανακοπή ως ουσιαστικά βάσιμη και προχώρησε στην ακύρωση της επιταγής προς πληρωμή, της εντολής προς εκτέλεση και της συνακόλουθης έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης ακινήτου.

Η απόφαση αυτή ενισχύει τη νομολογιακή τάση υπέρ της ουσιαστικής προστασίας του οφειλέτη, αναδεικνύοντας ότι η τυπική τήρηση της διαδικασίας δεν αρκεί, εάν δεν διασφαλίζεται η πραγματική δυνατότητα άμυνας και συμμετοχής του στη δίκη.