Μόρνος: Τριπλασιασμός υδάτινων αποθεμάτων, πλήρης αποκατάσταση της λίμνης και έντονη κριτική για τις αυξήσεις της ΕΥΔΑΠ

Η εικόνα στον ταμιευτήρα του Μόρνου έχει αλλάξει θεαματικά μέσα στο 2026. Μετά το δύσκολο υδρολογικό έτος του 2025, τα αποθέματα νερού όχι μόνο αναπληρώθηκαν, αλλά υπερτριπλασιάστηκαν, φτάνοντας τα 491,6 εκατ. κυβικά μέτρα. Η τεχνητή λίμνη επανήλθε στα 14,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ ο οικισμός Κάλλιο βυθίστηκε ξανά κάτω από την επιφάνειά της. Οι έντονες βροχοπτώσεις και η αυξημένη χιονόπτωση του πρώτου τριμήνου έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, επαναφέροντας την υδροδότηση της Αττικής σε κατάσταση ασφάλειας .

Παρά τη θεαματική βελτίωση, η νέα τιμολογιακή πολιτική της ΕΥΔΑΠ έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Από την 1η Ιανουαρίου 2026 εφαρμόζονται οριζόντιες αυξήσεις στους λογαριασμούς ύδρευσης και αποχέτευσης, με τη διοίκηση να επικαλείται την ανάγκη θωράκισης απέναντι στη λειψυδρία. Ωστόσο, τα πραγματικά δεδομένα δείχνουν ότι ο κίνδυνος έχει υποχωρήσει, γεγονός που ενισχύει τα ερωτήματα για τη σκοπιμότητα των αυξήσεων .

Κριτική ασκείται και στη δομή του νέου τιμολογίου, καθώς δεν προβλέπει αντικίνητρα για μεγάλες υδροβόρες χρήσεις, όπως βιομηχανίες ή ιδιωτικές εγκαταστάσεις αναψυχής. Αντίθετα, οι οικιακοί καταναλωτές επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος, ενώ ορισμένοι επιχειρηματικοί όμιλοι εξακολουθούν να απολαμβάνουν ευνοϊκές χρεώσεις. Η επιλογή αυτή θεωρείται κοινωνικά άδικη και αντίθετη με τις αρχές διαχείρισης ενός δημόσιου αγαθού.

Έντονη συζήτηση έχει προκαλέσει και η απόφαση να μετακυλιστεί στους καταναλωτές το κόστος επέκτασης των δικτύων ύδρευσης για μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις. Σύμφωνα με ειδικούς, η πρακτική αυτή παραβιάζει βασικές κανονιστικές αρχές, καθώς το κόστος θα έπρεπε να επιβαρύνει τους φορείς που ζητούν τις επεκτάσεις και όχι το σύνολο των πολιτών.

Η κριτική κορυφώνεται γύρω από το επιχείρημα ότι η «κλιματική κρίση» χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για μια εισπρακτική πολιτική που στοχεύει στη διασφάλιση μερισμάτων, παρά στην πραγματική ανάγκη προστασίας του υδάτινου πόρου. Παρότι η φύση αποκατέστησε την επάρκεια, οι αυξήσεις παραμένουν, δημιουργώντας την αίσθηση ότι το νερό αντιμετωπίζεται περισσότερο ως μέσο εσόδων παρά ως κοινωνικό αγαθό .

ΠΗΓΗ