Τραπεζική ένωση με… εθνικό σωσίβιο

Τραπεζική ένωση με... εθνικό σωσίβιο
63 / 100 SEO Score

Τραπεζική ένωση: Εντεκα χρόνια μετά την πρώτη πρόταση της Κομισιόν για κοινό ευρωπαϊκό σύστημα εγγύησης καταθέσεων, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναζητά τρόπους να παρακάμψει το πρόβλημα, αντί να το λύσει!

Όπως δήλωσε στους Financial Times ο νέος επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών (EBA), Φρανσουά-Λουί Μισό, εξετάζονται εναλλακτικές λύσεις για την ενοποίηση της τραπεζικής αγοράς, χωρίς να χρειάζεται συμφωνία για κοινή εγγύηση καταθέσεων.

Γράφει ο Χαμαιλέων, euro2day.gr

Κι έτσι, ο τρίτος πυλώνας της περίφημης Τραπεζικής Ένωσης παραμένει στα χαρτιά. Λίγο… κουτσή μας έχει μένει η καημένη!

Το πρόβλημα βεβαίως είναι πολιτικό. Χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία αρνούνται να δεχτούν την αμοιβαιοποίηση των ζημιών. Με απλά λόγια, δεν θέλουν οι τράπεζές τους να βάζουν χρήματα σε κοινό ταμείο που θα πληρώνει για την κατάρρευση τραπεζών άλλων χωρών.

Τώρα εξετάζεται ένα σύστημα δύο ταχυτήτων. Οι μεγάλες τράπεζες να καλύπτονται από ευρωπαϊκό μηχανισμό, στηριγμένο στο υφιστάμενο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης, και οι μικρότερες να παραμένουν στα εθνικά συστήματα εγγύησης.

Μεταξύ τους θα υπάρχει μηχανισμός παροχής ρευστότητας.

Μόνο που παραμένει αναπάντητο το σημαντικότερο. Αν θα καλύπτει πραγματικές ζημιές ή απλώς θα δανείζει προσωρινά χρήματα στα εθνικά ταμεία όταν αυτά αντιμετωπίζουν πρόβλημα.

Στο μεταξύ, οι ευρωπαϊκές αρχές θέλουν μεγαλύτερους διασυνοριακούς τραπεζικούς ομίλους, ελεύθερη μετακίνηση κεφαλαίων και λιγότερους εθνικούς περιορισμούς.

Η ΕΚΤ υπολογίζει ότι περίπου 230 δισ. ευρώ σε ρευστά διαθέσιμα υψηλής ποιότητας παραμένουν εγκλωβισμένα σε θυγατρικές τραπεζικών ομίλων, εξαιτίας αυτών των περιορισμών.

Οι εθνικές αρχές, όμως, έχουν έναν σοβαρό λόγο να διστάζουν. Αν επιτρέψουν να μεταφερθούν αυτά τα κεφάλαια στις μητρικές και μετά ξεσπάσει κρίση, ποιος θα πληρώσει τους καταθέτες;

Η EBA ψάχνει για νέες «λύσεις». Μέχρι στιγμής μία λύση είναι να δεσμεύονται οι μητρικές ότι θα χρηματοδοτούν τις θυγατρικές τους σε περίπτωση κρίσης, με τις εποπτικές αρχές να μπορούν να επιβάλουν τη σχετική υποχρέωση.

Μια άλλη είναι το παράδειγμα των σκανδιναβικών SEB και Nordea, που μετέτρεψαν θυγατρικές τους σε άλλες χώρες σε υποκαταστήματα, απαλλασσόμενες από χωριστές απαιτήσεις κεφαλαίων και ρευστότητας.

Μόνο που η πρώτη λύση έχει μια προφανή αδυναμία. Η εποπτική δέσμευση δεν δημιουργεί χρήματα από το… πουθενά. Αν ξεσπάσει γενικευμένη κρίση, η μητρική μπορεί να παλεύει και η ίδια να σωθεί. Οπότε, αν δεν μπορεί να στηρίξει τη θυγατρική της, οι καταθέτες θα στραφούν ξανά στο εθνικό ταμείο.

Εν ολίγοις, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θέλουν μεν διασυνοριακούς τραπεζικούς κολοσσούς, που θα ανταγωνίζονται τους αμερικανικούς, αλλά δεν συμφωνούν ποιος θα πληρώνει τον λογαριασμό μιας κρίσης.

Εκεί, θέλουν να είναι ο καθένας μόνος του.