Η Ελλάδα βυθίζεται στην τελευταία θέση της ΕΕ σε αγοραστική δύναμη – Ιστορικό χαμηλό για το κατά κεφαλήν ΑΕΠ

Η Ελλάδα καταγράφει μία από τις χειρότερες επιδόσεις της τελευταίων δεκαετιών στην αγοραστική δύναμη των πολιτών, σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία της Eurostat για το 2025. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης διαμορφώνεται στο 68% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τοποθετώντας τη χώρα στην τελευταία θέση μαζί με τη Βουλγαρία. Η εικόνα αυτή συνιστά ιστορική υποχώρηση για την ελληνική οικονομία, η οποία συνεχίζει να χάνει έδαφος σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη.

Η σύγκριση με το 2024 αποτυπώνει τη σταθερή φθίνουσα πορεία. Η Ελλάδα υποχωρεί από το 69% στο 68%, ενώ η Βουλγαρία ανεβαίνει από το 66% στο 68%, καλύπτοντας πλήρως τη διαφορά. Η τάση γίνεται ακόμη πιο έντονη αν ληφθεί υπόψη ότι η Ελλάδα είχε χάσει άλλη μία μονάδα την προηγούμενη χρονιά, επιβεβαιώνοντας μια διαρκή συρρίκνωση της πραγματικής οικονομικής ισχύος των νοικοκυριών.

Η μακροχρόνια σύγκριση με τη Βουλγαρία είναι αποκαλυπτική. Το 2018 η γειτονική χώρα βρισκόταν στο 51% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ενώ η Ελλάδα στο 64%. Μέσα σε επτά χρόνια η Βουλγαρία αυξάνει το ποσοστό της κατά 15 μονάδες, ενώ η Ελλάδα μόλις κατά τέσσερις, χάνοντας μάλιστα μέρος αυτής της ανόδου τα τελευταία δύο έτη. Ακόμη πιο δραματική είναι η απόκλιση από το 2007, όταν η Ελλάδα βρισκόταν στο 93% του μέσου όρου της ΕΕ και η Βουλγαρία κάτω από το 40%.

Το αρνητικό αυτό αποτέλεσμα συνοδεύεται από ένα ιδιαίτερα βαρύ δημοσιονομικό περιβάλλον. Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας φτάνει το 153,6% του ΑΕΠ, έναντι μόλις 24,1% της Βουλγαρίας, γεγονός που περιορίζει τα περιθώρια άσκησης πολιτικών ενίσχυσης της ανάπτυξης και της αγοραστικής δύναμης. Από το 2019 το χρέος έχει αυξηθεί κατά περισσότερο από 50 δισ. ευρώ, επιβαρύνοντας περαιτέρω την οικονομική σταθερότητα.

Με βάση τη δυναμική των δύο χωρών, όλα δείχνουν ότι το 2026 η Βουλγαρία θα ξεπεράσει την Ελλάδα, αφήνοντας τη χώρα μόνη στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την αγοραστική δύναμη. Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει το βάθος των διαρθρωτικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας και τη δυσκολία ανάκτησης της χαμένης ανταγωνιστικότητας.