Η Ελλάδα τελευταία στην Ευρώπη στις αυξήσεις ωρομισθίων
Το χαμηλότερο ποσοστό 17ετίας, ενώ το κόστος ζωής πιέζει τα νοικοκυριά
Τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Eurostat και οι αναλύσεις της Τράπεζας της Ελλάδος για το 2025 αποτυπώνουν μια ανησυχητική εικόνα για την ελληνική αγορά εργασίας. Η χώρα καταγράφει τη μικρότερη αύξηση ωρομισθίων στην Ευρώπη εδώ και 17 χρόνια, σε μια περίοδο όπου ο πληθωρισμός και το κόστος διαβίωσης συνεχίζουν να επιβαρύνουν τα νοικοκυριά. Την ώρα που οι ονομαστικοί μισθοί στην Ε.Ε. αυξήθηκαν κατά μέσο όρο πάνω από 5,2% το 2024, στην Ελλάδα η πραγματική αύξηση του μέσου μισθού περιορίστηκε στο 1,5%, σύμφωνα με τα στοιχεία του συστήματος «ΕΡΓΑΝΗ».
Παρά τις διαδοχικές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, που πλέον κυμαίνεται μεταξύ 880 και 910 ευρώ μικτά, ο μέσος μισθός στην ιδιωτική οικονομία δεν ακολουθεί αντίστοιχη ανοδική πορεία. Με τον πληθωρισμό να κινείται κοντά στο 2,9%–3%, η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων μειώνεται, καθώς οι μισθολογικές αυξήσεις υπολείπονται σημαντικά της ανόδου των τιμών. Το χάσμα αυτό αναδεικνύει τις δομικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας και την αδυναμία της να μετατρέψει την ανάπτυξη σε πραγματικό εισόδημα για τους εργαζόμενους.
Η υστέρηση της Ελλάδας αποδίδεται σε τρεις βασικούς παράγοντες. Η χαμηλή παραγωγικότητα, αποτέλεσμα περιορισμένων επενδύσεων σε τεχνολογία και της εξάρτησης από κλάδους χαμηλής προστιθέμενης αξίας, κρατά τις αμοιβές καθηλωμένες. Παράλληλα, η αποδυνάμωση των συλλογικών συμβάσεων έχει οδηγήσει την πλειονότητα των εργαζομένων σε ατομικές συμφωνίες ή στον κατώτατο μισθό. Το υψηλό μη μισθολογικό κόστος, παρά τις επιμέρους ελαφρύνσεις, εξακολουθεί να λειτουργεί αποτρεπτικά για τις επιχειρήσεις που θα ήθελαν να αυξήσουν τις αποδοχές.
Η σύγκριση με άλλες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Ρουμανία, Πολωνία και Σλοβακία, που πριν από μία δεκαετία βρίσκονταν χαμηλότερα από την Ελλάδα σε επίπεδο αγοραστικής δύναμης, έχουν πλέον προσπεράσει σημαντικά. Η Ελλάδα διαθέτει πλέον τον δεύτερο χαμηλότερο μέσο ετήσιο μισθό στην Ε.Ε., ξεπερνώντας μόνο τη Βουλγαρία.
Παρά τους ρυθμούς ανάπτυξης που προσεγγίζουν το 2%, η βελτίωση αυτή δεν αντανακλάται στο εισόδημα του μέσου εργαζομένου. Η στασιμότητα των μισθών, σε συνδυασμό με το υψηλό κόστος ζωής και τη μετατροπή του χρέους σε εξωτερικό, συνθέτουν ένα περιβάλλον όπου η ανάπτυξη δεν μεταφράζεται σε ευημερία για την πλειονότητα των πολιτών.
