Η Ελλάδα πρωταθλήτρια στην ευρωπαϊκή στεγαστική κρίση
Η Ελλάδα πρωταθλήτρια στην ευρωπαϊκή στεγαστική κρίση
Πίσω από τους αριθμούς κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα. Χιλιάδες νοικοκυριά αδυνατούν πλέον να αντεπεξέλθουν στο κόστος στέγασης. Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίση που απειλεί την κοινωνική συνοχή της και το μέλλον των νέων.
Η στεγαστική κρίση δεν αποτελεί πλέον ένα ακόμη κοινωνικό πρόβλημα. Είναι μια βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Και αν στην υπόλοιπη Ευρώπη η πρόσβαση σε αξιοπρεπή κατοικία αποτελεί πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, στην Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε καθημερινό αγώνα επιβίωσης για εκατομμύρια πολίτες. Τα ευρήματα της ειδικής επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη στεγαστική κρίση (HOUS Committee) είναι καταπέλτης. Η χώρα μας δεν βρίσκεται απλώς στις χειρότερες θέσεις των σχετικών δεικτών, αλλά αναδεικνύεται στον απόλυτο αρνητικό πρωταγωνιστή της ευρωπαϊκής στεγαστικής δυστοπίας.
Την ώρα που οι ευρωβουλευτές ετοιμάζονται να ζητήσουν από τα κράτη-μέλη να ασκήσουν συγκεκριμένες πολιτικές για προσιτή και αξιοπρεπή στέγη, η ελληνική πραγματικότητα αποκαλύπτει μια αγορά κατοικίας που λειτουργεί ανεξέλεγκτα και τιμωρεί όσους εργάζονται, αμείβονται και φορολογούνται στη χώρα. Το δικαίωμα στην κατοικία έχει πάψει να θεωρείται αυτονόητο κοινωνικό αγαθό και μετατρέπεται με ταχύτητα σε προνόμιο για λίγους.
Από το 2015 έως σήμερα, οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, ενώ τα ενοίκια και οι τιμές πώλησης των ακινήτων καταγράφουν εκρηκτική άνοδο. Το αποτέλεσμα είναι συντριπτικό. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το ποσοστό των νοικοκυριών που δαπανά πάνω από το 40% του εισοδήματός του για στέγαση βρίσκεται στο 8,2%. Στην Ελλάδα, όμως, η στεγαστική επιβάρυνση εκτοξεύεται στο εξωφρενικό 28,9%, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα αγγίζει το 31%. Με απλά λόγια, σχεδόν ένας στους τρεις πολίτες ζει υπό καθεστώς οικονομικής ασφυξίας μόνο και μόνο για να κρατήσει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η δημογραφική κρίση έρχεται να επιδεινώσει περαιτέρω το αδιέξοδο. Τα μικρότερα νοικοκυριά αυξάνουν τη ζήτηση για κατοικίες που δεν υπάρχουν, ενώ η προσφορά παραμένει περιορισμένη και ακριβή. Την ίδια στιγμή, η γήρανση του πληθυσμού και η αδυναμία των νέων να αποκτήσουν οικονομική ανεξαρτησία παγιδεύουν ολόκληρες γενιές σε μια κατάσταση διαρκούς εξάρτησης από την οικογένεια.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση συζητά επενδύσεις, μεταρρυθμίσεις και μείωση της γραφειοκρατίας. Για την Ελλάδα, όμως, το ζήτημα είναι πολύ πιο δραματικό. Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη ευρωπαϊκή σύσταση ούτε για έναν τεχνικό δείκτη που χρειάζεται βελτίωση. Πρόκειται για μια κοινωνική έκτακτη ανάγκη. Αν δεν υπάρξουν άμεσα και αποφασιστικά μέτρα, η χώρα κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν τόπο όπου η στέγη δεν θα αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα αλλά είδος πολυτελείας, απρόσιτο για τους νέους, τους εργαζόμενους και τη μεσαία τάξη. Και τότε το κόστος δεν θα είναι μόνο οικονομικό. Θα είναι βαθιά κοινωνικό, δημογραφικό και εθνικό.
