Ελλάδα: Η δουλειά δεν αρκεί για αξιοπρεπή ζωή
Η νέα έρευνα του ΙΝΕ‑ΓΣΕΕ αποκαλύπτει ότι οι Έλληνες εργαζόμενοι εξαντλούν τον μισθό πριν τελειώσει ο μήνας, με τη χώρα να καταγράφει από τις χειρότερες επιδόσεις στην Ευρώπη
Η κυβέρνηση προβάλλει τη μείωση της ανεργίας και την ανθεκτικότητα της οικονομίας, όμως η εικόνα στην πραγματική αγορά εργασίας απέχει σημαντικά από τα επίσημα στοιχεία. Η νέα έρευνα του ΙΝΕ‑ΓΣΕΕ καταγράφει μια κοινωνία όπου η εργασία δεν εξασφαλίζει πλέον αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, με ολοένα και περισσότερους εργαζόμενους να παλεύουν για τα βασικά.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, σχεδόν 1 στους 10 μισθωτούς ζει σε συνθήκες σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης. Η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη χειρότερη θέση στην ΕΕ, πίσω μόνο από τη Βουλγαρία. Η κατάσταση επιδεινώθηκε το 2024, καθώς η ακρίβεια «καταπίνει» τις ονομαστικές αυξήσεις μισθών, με τα εισοδήματα να εξανεμίζονται σε ενοίκια, τρόφιμα, ενέργεια και βασικές υποχρεώσεις.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι 3 στους 10 εργαζόμενους δηλώνουν πως δεν μπορούν να διαθέσουν ούτε ένα μικρό ποσό την εβδομάδα για προσωπικές ανάγκες ή ψυχαγωγία – το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με διαφορά άνω των 20 μονάδων από τον μέσο όρο.
Η εικόνα είναι ακόμη πιο ζοφερή για όσους εργάζονται εκτός σταθερής μισθωτής σχέσης: 31% δεν μπορεί να καλύψει ούτε στοιχειώδεις προσωπικές ανάγκες. Στους ανέργους, η κατάσταση αγγίζει τα όρια κοινωνικής ασφυξίας, με 6 στους 10 να δηλώνουν ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να διαθέσουν ούτε ελάχιστο ποσό για τον εαυτό τους – σχεδόν διπλάσιο ποσοστό από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Η έρευνα καταγράφει και τη συρρίκνωση της κοινωνικής ζωής: 23,5% των εργαζομένων δεν μπορεί να συμμετέχει σε δραστηριότητες αναψυχής ή κοινωνικής συμμετοχής, με την Ελλάδα να καταγράφει ξανά τη χειρότερη επίδοση στην ΕΕ. Η φτώχεια, όπως σημειώνεται, δεν αφορά μόνο το εισόδημα, αλλά συνολικά τον τρόπο ζωής, τον χρόνο, την ξεκούραση και την κοινωνική επαφή.
Ακόμη και οι συνταξιούχοι βρίσκονται σε ασφυκτική κατάσταση: σχεδόν 3 στους 10 δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές προσωπικές ανάγκες, παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες για στήριξη.
Η συνολική εικόνα αποτυπώνει μια κοινωνία που πιέζεται ολοένα και περισσότερο, παρά τη βελτίωση των μακροοικονομικών δεικτών. Οι αριθμοί μπορεί να ευημερούν, αλλά για πολλούς εργαζόμενους η εργασία δεν εγγυάται πλέον αξιοπρεπή διαβίωση – απλώς τη συνέχιση της καθημερινής δυσκολίας.
