ΕΔΔΑ κατά Ελλάδας: Επτά χρόνια για μια πρωτόδικη απόφαση…
Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην υπόθεση Livaditis κατά Ελλάδας επιβεβαιώνει με τον πιο επίσημο τρόπο ότι η καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης παραμένει μια από τις πιο επίμονες θεσμικές παθογένειες της χώρας. Η διαδικασία ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Ναυπλίου διήρκεσε έξι έτη, οκτώ μήνες και δεκαοκτώ ημέρες, διάρκεια που το Δικαστήριο του Στρασβούργου έκρινε αδικαιολόγητη και αντίθετη με το Άρθρο 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ.
Ο προσφεύγων είχε καταθέσει αγωγή αποζημίωσης κατά του ελληνικού Δημοσίου, επιδιώκοντας την εξέταση αστικών αξιώσεων. Παρά την απουσία ιδιαίτερης πολυπλοκότητας, η υπόθεση παρέμεινε σε εκκρεμότητα σχεδόν επτά χρόνια στον πρώτο βαθμό. Το ΕΔΔΑ διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε καμία υπαίτια καθυστέρηση από την πλευρά του πολίτη, αποδίδοντας την ευθύνη αποκλειστικά στη λειτουργία των δικαστικών υπηρεσιών της Αργολίδας.
Οι ισχυρισμοί του Δημοσίου και η απόρριψή τους
Το ελληνικό Δημόσιο επικαλέστηκε τον αυξημένο φόρτο εργασίας και τις δυσκολίες συλλογής αποδεικτικών στοιχείων, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τον χρόνο αναμονής. Υποστήριξε επίσης ότι ο προσφεύγων δεν αξιοποίησε όλα τα διαθέσιμα ένδικα μέσα για επιτάχυνση της διαδικασίας. Το Δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα, υπενθυμίζοντας ότι τα κράτη-μέλη οφείλουν να οργανώνουν τα συστήματά τους έτσι ώστε να διασφαλίζεται η εύλογη διάρκεια της δίκης, ανεξαρτήτως διοικητικών δυσκολιών ή τοπικών ιδιαιτεροτήτων.
Η νομική κρίση και η αποζημίωση
Το ΕΔΔΑ έκρινε ομόφωνα ότι παραβιάστηκε το δικαίωμα του προσφεύγοντος σε δίκαιη δίκη εντός εύλογου χρόνου. Η παρατεταμένη αβεβαιότητα θεωρήθηκε από μόνη της προσβολή της ιδιωτικής ζωής και της δικαστικής προστασίας. Στον προσφεύγοντα επιδικάστηκε χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη, καθώς και τα δικαστικά έξοδα, τα οποία θα καλυφθούν από το ελληνικό Δημόσιο.
Ένα ακόμη καμπανάκι για την ελληνική δικαιοσύνη
Η υπόθεση Livaditis προστίθεται σε μια μακρά σειρά καταδικαστικών αποφάσεων για την Ελλάδα, αναδεικνύοντας την ανάγκη για δομικές μεταρρυθμίσεις στη διοικητική δικαιοσύνη. Η συστηματική υπέρβαση των εύλογων προθεσμιών δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό αλλά σύμπτωμα ενός χρόνιου θεσμικού προβλήματος που επηρεάζει άμεσα την εμπιστοσύνη των πολιτών και τη λειτουργία του κράτους δικαίου.
