Αθήνα: Το 153% του κατώτατου μισθού απαιτείται για ένα δυάρι
Η ελληνική πρωτεύουσα στις πιο ακριβές της Ευρώπης για χαμηλόμισθους εργαζόμενους
Η στεγαστική κρίση στην Αθήνα λαμβάνει πλέον διαστάσεις κοινωνικού αδιεξόδου, με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ETUC) να αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που ξεπερνά κάθε κυβερνητική διαβεβαίωση περί στήριξης των χαμηλών εισοδημάτων. Για την ενοικίαση ενός τυπικού δυαριού, ένας εργαζόμενος που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό χρειάζεται το 153% των ακαθάριστων αποδοχών του, ποσοστό που καθιστά τη στέγαση πρακτικά απρόσιτη για χιλιάδες νοικοκυριά .
Η Αθήνα κατατάσσεται πλέον στην πέμπτη θέση των πιο ακριβών πρωτευουσών της ΕΕ σε σχέση με τον μισθό, πίσω από Πράγα, Λισαβόνα, Βουδαπέστη και Μπρατισλάβα. Η Ελλάδα εμφανίζεται εγκλωβισμένη σε έναν συνδυασμό χαμηλών αμοιβών και ανεξέλεγκτων ενοικίων, με αποτέλεσμα η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων να εξανεμίζεται από το κόστος ζωής. Οι αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, αν και προβεβλημένες επικοινωνιακά, δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πιέσεις σε ενέργεια, τρόφιμα και κατοικία.
Η ETUC επισημαίνει ότι η απουσία δημόσιων επενδύσεων σε κοινωνική στέγη αφήνει τους πολίτες εκτεθειμένους στην κερδοσκοπία της αγοράς. Την ίδια στιγμή, άλλες ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζουν πλαφόν και αυστηρές ρυθμίσεις στα ενοίκια, ενώ στην Ελλάδα η κρατική παρέμβαση παραμένει περιορισμένη. Ακόμη και στην επαρχία, όπου το κόστος είναι χαμηλότερο, απαιτείται σχεδόν το 40% του μισθού για την κάλυψη στεγαστικών αναγκών.
Η γενική γραμματέας της ETUC, Έστερ Λιντς, προειδοποιεί ότι ο συνδυασμός χαμηλών μισθών και υψηλών ενοικίων ωθεί τους εργαζόμενους στον δανεισμό ακόμη και για βασικές ανάγκες. Τα συνδικάτα ζητούν άμεση εφαρμογή της ευρωπαϊκής οδηγίας για τον κατώτατο μισθό, συνυπολογισμό του κόστους στέγασης στον καθορισμό των αμοιβών και αναθεώρηση των κανόνων κρατικών ενισχύσεων ώστε να επιτραπούν μαζικές επενδύσεις σε κοινωνικές κατοικίες.
Η εικόνα που προκύπτει είναι αυτή μιας πρωτεύουσας που γίνεται ολοένα και πιο αφιλόξενη για τους εργαζόμενους, με την πολιτεία να καλείται να αντιμετωπίσει μια κρίση που πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από στατιστικές και επικοινωνιακές εξαγγελίες.
