Άρειος Πάγος: Τέλος στο πλαφόν των 2.000€ – Πλήρης αποζημίωση για όσους αποχωρούν λόγω σύνταξης
Η απόφαση που δικαιώνει εργαζόμενο μετά από 38 χρόνια υπηρεσίας και επαναφέρει τη δεσμευτικότητα της επιχειρησιακής συνήθειας
Μια ιδιαίτερα σημαντική απόφαση εξέδωσε το Β1’ Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, βάζοντας οριστικό τέλος στην πρακτική ορισμένων επιχειρήσεων να περιορίζουν την αποζημίωση εργαζομένων που αποχωρούν λόγω συνταξιοδότησης. Με την απόφαση 21/2026, το ανώτατο δικαστήριο έκρινε ότι το μνημονιακό πλαφόν των 2.000 ευρώ δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις συνταξιοδότησης, ανοίγοντας τον δρόμο για πλήρη αποζημίωση βάσει του πραγματικού μισθού.
Η υπόθεση αφορά εργοδηγό μεγάλης βιομηχανίας, ο οποίος εργάστηκε στην εταιρεία από το 1981 έως το 2019. Με την καταγγελία της σύμβασής του λόγω συμπλήρωσης των προϋποθέσεων συνταξιοδότησης, η επιχείρηση υπολόγισε την αποζημίωση με βάση το μειωμένο ποσοστό που προβλέπει ο νόμος για τις συνταξιοδοτήσεις και εφαρμόζοντας το πλαφόν των 2.000 ευρώ για τα έτη μετά τη 17ετία. Παρότι ο πραγματικός μισθός του ξεπερνούσε τα 4.000 ευρώ, η εταιρεία κατέβαλε 79.619 ευρώ, οδηγώντας τον εργαζόμενο στη δικαστική οδό.
Μετά από πολυετή δικαστική διαδρομή σε Κόρινθο και Ναύπλιο, ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αναίρεση της εταιρείας και την υποχρέωσε να καταβάλει επιπλέον 34.046 ευρώ. Το δικαστήριο τόνισε ότι ο Νόμος 4093/2012, ο οποίος επέβαλε το πλαφόν στις κοινές απολύσεις, εξαιρεί ρητά όσους αποχωρούν για να λάβουν σύνταξη. Συνεπώς, η αποζημίωση πρέπει να υπολογίζεται με βάση τις πραγματικές αποδοχές του τελευταίου μήνα πλήρους απασχόλησης.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε και στην έννοια της «επιχειρησιακής συνήθειας». Η εταιρεία υποστήριξε ότι η καταβολή πλήρους αποζημίωσης στο παρελθόν ήταν οικειοθελής παροχή. Ωστόσο, το δικαστήριο έκρινε ότι όταν μια πρακτική εφαρμόζεται σταθερά και ομοιόμορφα επί σειρά ετών –στη συγκεκριμένη περίπτωση από το 2004– μετατρέπεται σε δεσμευτικό όρο της σύμβασης και δεν μπορεί να ανακληθεί μονομερώς.
Η απόφαση αποτελεί σημαντικό προηγούμενο για χιλιάδες εργαζόμενους που βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση, καθώς ενισχύει την προστασία τους απέναντι σε πρακτικές που μειώνουν τεχνητά την αποζημίωση. Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι οι επιχειρήσεις οφείλουν να τηρούν τις παροχές που έχουν καθιερώσει στην πράξη, ακόμη και αν αυτές δεν προβλέπονται ρητά από τον νόμο.
