Από την τραγωδία στη φάρσα: Η ελληνική οικονομία επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη με νέα «ωραιοποιημένα» αφηγήματα
Η δημόσια συζήτηση για την πορεία της ελληνικής οικονομίας χαρακτηρίζεται από έντονη αισιοδοξία, με κυβερνητικές δηλώσεις που παρουσιάζουν μια εικόνα σταθερής προόδου και ανατροπής των παθογενειών του παρελθόντος. Ωστόσο, πίσω από το θετικό αφήγημα αναδύεται μια ανησυχητική ομοιότητα με τις πρακτικές που οδήγησαν στη δημοσιονομική κρίση του 2009. Η χώρα δείχνει να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, αυτή τη φορά σε πιο «εξωραϊσμένη» μορφή, με τον κίνδυνο η ιστορία να επιστρέψει όχι ως τραγωδία, αλλά ως φάρσα.
Παρά τις διαβεβαιώσεις για ισχυρή ανάπτυξη, η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να στηρίζεται σε ένα εύθραυστο παραγωγικό μοντέλο, με χαμηλή παραγωγικότητα, περιορισμένη ανταγωνιστικότητα και σημαντικό επενδυτικό κενό. Οι διαρθρωτικές αδυναμίες παραμένουν, ενώ η εξάρτηση από κοινοτικούς πόρους συνεχίζει να αποτελεί βασικό στήριγμα των δημόσιων επενδύσεων. Τα μεγάλα ευρωπαϊκά κονδύλια που έχουν εισρεύσει στη χώρα επί δεκαετίες δεν έχουν μεταφραστεί σε ουσιαστική ενίσχυση της παραγωγικής βάσης, με αποτέλεσμα η οικονομία να παραμένει ευάλωτη σε εξωτερικούς κραδασμούς.
Η επιλογή σύγκρισης με το 2010 ή το 2015, αντί με το 2009 —το έτος κατάρρευσης του προηγούμενου «ελληνικού θαύματος»— δημιουργεί μια τεχνητή εικόνα προόδου. Η πραγματικότητα, όμως, δείχνει ότι οι ίδιες παθογένειες επανέρχονται: αδύναμη διοικητική ικανότητα, καθυστερήσεις στις μεταρρυθμίσεις, χαμηλή απορροφητικότητα σε κρίσιμους τομείς και έλλειψη συνεκτικής στρατηγικής για την ενίσχυση της παραγωγικότητας.
Παράλληλα, οι προειδοποιήσεις για την ανάγκη ειλικρίνειας και ουσιαστικών αλλαγών επαναλαμβάνονται εδώ και χρόνια από οικονομικούς θεσμούς, χωρίς να οδηγούν σε βαθιές τομές. Η χώρα εξακολουθεί να πορεύεται με επικοινωνιακές υπερβολές και υπεκφυγές, αντί για μια σταθερή, μακροπρόθεσμη στρατηγική που θα θωρακίσει την οικονομία απέναντι στις διεθνείς προκλήσεις.
Σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης αβεβαιότητας, η εμμονή σε ωραιοποιημένα αφηγήματα μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη. Η Ελλάδα χρειάζεται πραγματικές μεταρρυθμίσεις, ενίσχυση της παραγωγικής βάσης και σοβαρή αντιμετώπιση των χρόνιων αδυναμιών της. Διαφορετικά, η σημερινή «ισχυρή ανάπτυξη» κινδυνεύει να αποδειχθεί μια ακόμη επανάληψη της ίδιας ιστορίας — αυτή τη φορά με λιγότερο δραματικό, αλλά εξίσου ανησυχητικό τρόπο.
