Αυτοκτονούμε: 876 δολάρια για δύο ποτά – Εξοργίζει η απληστία της Μυκόνου
Άλλη μία υπόθεση που προκαλεί θύελλα αντιδράσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φέρνει τη Μύκονο στο επίκεντρο της διεθνούς αρνητικής δημοσιότητας. Σύμφωνα με ανάρτηση που έγινε viral, τουρίστες καταγγέλλουν ότι χρεώθηκαν 876 δολάρια για μόλις δύο ποτά σε γνωστό παραλιακό κατάστημα του νησιού.
Η φωτογραφία της απόδειξης έκανε μέσα σε λίγες ώρες τον γύρο του διαδικτύου, προκαλώντας οργή και εκατοντάδες χιλιάδες προβολές, ενώ κάτω από την ανάρτηση εμφανίστηκαν δεκάδες χρήστες που ισχυρίζονται ότι είχαν παρόμοιες εμπειρίες στο παρελθόν.
Στην ανάρτηση αναφέρεται ακόμη ότι οι πελάτες υποστηρίζουν πως δεν τους παρουσιάστηκε αναλυτικός έντυπος τιμοκατάλογος πριν από την παραγγελία, γεγονός που -εφόσον επιβεβαιωθεί- γεννά σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο λειτουργίας συγκεκριμένων επιχειρήσεων.
Φυσικά, οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί προέρχονται από αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δεν αποτελούν από μόνοι τους επίσημη διαπίστωση παραβίασης της νομοθεσίας. Ωστόσο, το γεγονός ότι τέτοιες ιστορίες επανέρχονται διαρκώς στο προσκήνιο δείχνει πως το πρόβλημα της εικόνας της Μυκόνου στο εξωτερικό κάθε άλλο παρά έχει λυθεί.
Η Μύκονος έγινε συνώνυμο της υπερβολής
Κάποτε η Μύκονος αποτελούσε το απόλυτο ελληνικό success story. Ένα νησί που κατάφερε να προσελκύσει εκατομμύρια επισκέπτες, προσωπικότητες από όλο τον κόσμο και επενδύσεις δισεκατομμυρίων, εξελισσόμενο σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους τουριστικούς προορισμούς του πλανήτη.
Σήμερα όμως, όταν το όνομα της Μυκόνου εμφανίζεται στα μεγαλύτερα διεθνή μέσα ενημέρωσης, πολύ συχνά δεν συνοδεύεται από εικόνες των παραλιών, των ανεμόμυλων ή του ηλιοβασιλέματος.
Συνοδεύεται από ιστορίες για υπέρογκους λογαριασμούς, πανάκριβες ξαπλώστρες, υπερβολικές χρεώσεις και εξωφρενικές τιμές.
Κάθε τέτοια είδηση λειτουργεί σαν μια διαφήμιση… αλλά προς τη λάθος κατεύθυνση.
Και στη σημερινή εποχή των social media, η αρνητική δημοσιότητα ταξιδεύει πολύ πιο γρήγορα από οποιαδήποτε διαφημιστική καμπάνια εκατομμυρίων ευρώ.
Η απληστία δεν είναι επιχειρηματικότητα
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η Μύκονος είναι ένας ακριβός προορισμός. Οι υψηλές τιμές είναι αναμενόμενες σε ένα νησί που απευθύνεται σε κοινό υψηλού εισοδήματος και φιλοξενεί πολυτελείς επιχειρήσεις.
Άλλο όμως οι υψηλές τιμές και άλλο η αίσθηση ότι ο πελάτης αισθάνεται πως εξαπατήθηκε. Η διαφορά είναι τεράστια.
Ο επισκέπτης μπορεί να αποδεχθεί ότι θα πληρώσει ακριβά για μια υπηρεσία υψηλού επιπέδου. Δεν πρόκειται όμως να αποδεχθεί να αισθανθεί ότι αντιμετωπίστηκε ως εύκολο θύμα επειδή είναι τουρίστας.
Εκεί ακριβώς αρχίζει η ζημιά. Γιατί η επιχειρηματικότητα βασίζεται στην ποιότητα, στην εμπιστοσύνη και στην επαναλαμβανόμενη πελατεία.
Η αισχροκέρδεια, αντίθετα, βασίζεται στην ευκαιρία. Να βγάλεις όσο περισσότερα μπορείς από έναν πελάτη που πιθανότατα δεν θα ξαναδείς ποτέ. Αυτή η λογική όμως καταστρέφει μακροπρόθεσμα ακόμη και τον ίδιο τον προορισμό.
Το διαδίκτυο δεν συγχωρεί
Παλαιότερα μια κακή εμπειρία έμενε μεταξύ λίγων ανθρώπων.
Σήμερα μία φωτογραφία μιας απόδειξης μπορεί να τη δουν εκατομμύρια χρήστες μέσα σε λίγες ώρες.
- Ένα βίντεο στο TikTok.
- Μία ανάρτηση στο Instagram.
- Μία αρνητική αξιολόγηση.
Αρκούν για να δημιουργήσουν μια εικόνα που δύσκολα αλλάζει. Ο υποψήφιος επισκέπτης που σχεδιάζει τις διακοπές του δεν βλέπει μόνο τις όμορφες φωτογραφίες της Μυκόνου.
Βλέπει και ιστορίες για λογαριασμούς εκατοντάδων ευρώ.
Βλέπει ανθρώπους να δηλώνουν ότι ένιωσαν εξαπατημένοι.
Βλέπει δημοσιεύματα ξένων μέσων που αναπαράγουν τις ίδιες καταγγελίες.
Και αναρωτιέται:
«Αξίζει να πάω εκεί ή θα ψάχνω συνεχώς μήπως με χρεώσουν υπερβολικά;»
Αυτή η αμφιβολία είναι ίσως η μεγαλύτερη ζημιά που μπορεί να υποστεί ένας τουριστικός προορισμός.
Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη Μύκονο
Το πιο άδικο είναι ότι τις συνέπειες δεν τις πληρώνουν μόνο όσοι δημιουργούν αυτές τις εντυπώσεις.
Τις πληρώνουν και χιλιάδες σοβαροί επαγγελματίες.
Ξενοδόχοι.
Εστιάτορες.
Ιδιοκτήτες μικρών καταλυμάτων.
Οικογενειακές επιχειρήσεις.
Άνθρωποι που δουλεύουν τίμια και προσπαθούν να προσφέρουν ποιοτικές υπηρεσίες.
Όταν όμως κυριαρχούν τέτοιες ειδήσεις, ο ξένος επισκέπτης δεν κάνει διαχωρισμούς.
Δεν σκέφτεται ότι πρόκειται για μία επιχείρηση.
Σκέφτεται ότι έτσι λειτουργεί συνολικά η Μύκονος.
Και πολλές φορές, δυστυχώς, έτσι λειτουργεί στο μυαλό του και η Ελλάδα.
Και ο Έλληνας πού χωράει σε όλο αυτό;
Υπάρχει όμως και μία άλλη διάσταση, ίσως ακόμη πιο σημαντική.
Αν ένας Αμερικανός ή ένας Ευρωπαίος τουρίστας με εισόδημα πολλαπλάσιο του ελληνικού σοκάρεται όταν βλέπει τέτοιες χρεώσεις, τότε εύλογα γεννιέται ένα άλλο ερώτημα. Πώς μπορεί σήμερα ένας μέσος Έλληνας να κάνει διακοπές στη Μύκονο;
Με μισθούς που για ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων παραμένουν κοντά στον κατώτατο. Με ενοίκια που απορροφούν ήδη μεγάλο μέρος του εισοδήματος. Με λογαριασμούς, καύσιμα, τρόφιμα και καθημερινά έξοδα που αυξάνονται διαρκώς.
Πόσοι μπορούν πραγματικά να διαθέσουν εκατοντάδες ευρώ για μια ημέρα στην παραλία;
Πόσοι μπορούν να πληρώσουν ακτοπλοϊκά εισιτήρια, διαμονή, φαγητό, μετακινήσεις και διασκέδαση χωρίς να ξοδέψουν έναν ολόκληρο μηνιαίο μισθό;
Για μια τετραμελή οικογένεια, λίγες ημέρες σε έναν κοσμοπολίτικο προορισμό μπορούν πλέον να κοστίσουν αρκετές χιλιάδες ευρώ.
Για πολλούς αυτό δεν είναι διακοπές.
Είναι ένα ποσό που αντιστοιχεί στις οικονομίες ολόκληρων μηνών.
Τα ελληνικά νησιά γίνονται απρόσιτα για τους ίδιους τους Έλληνες
Κάποτε ο Έλληνας περίμενε το καλοκαίρι για να επισκεφθεί τα νησιά της χώρας του.
Σήμερα πολλοί περιορίζονται σε ολιγοήμερες αποδράσεις ή εγκαταλείπουν εντελώς την ιδέα, επιλέγοντας φθηνότερους προορισμούς ή ακόμη και το εξωτερικό.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση.
Η Ελλάδα σπάει κάθε χρόνο νέα ρεκόρ τουρισμού.
Τα έσοδα αυξάνονται.
Οι αφίξεις αυξάνονται.
Οι επενδύσεις αυξάνονται.
Αλλά ολοένα περισσότεροι Έλληνες αισθάνονται ότι τα ομορφότερα μέρη της χώρας τους δεν απευθύνονται πλέον στους ίδιους.
Ότι έγιναν ένας κόσμος σχεδιασμένος αποκλειστικά για επισκέπτες με πολύ υψηλά εισοδήματα.
Το πραγματικό στοίχημα
Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας.
Ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται μέτρο, διαφάνεια και σεβασμό στον επισκέπτη.
Γιατί η πραγματική επιτυχία δεν είναι να εισπράξεις μια υπέρογκη χρέωση από έναν πελάτη.
Η πραγματική επιτυχία είναι να φύγει από τη χώρα με τις καλύτερες εντυπώσεις, να επιστρέψει ξανά και να πείσει και άλλους να κάνουν το ίδιο.
Αν, αντί γι’ αυτό, η Ελλάδα αρχίσει να ταυτίζεται διεθνώς με ιστορίες εξωφρενικών λογαριασμών και αμφιλεγόμενων χρεώσεων, τότε το κόστος για τη φήμη της θα είναι πολύ μεγαλύτερο από οποιοδήποτε ποσό μπορεί να γράφει μια απόδειξη.
