Το αέριο των άλλων είναι πιο πράσινο από το δικό μας;

Του Άγη Βερούτη

Το φυσικό αέριο που καίμε στην Ελλάδα εξορύσσεται κάπου αλλού. Εκεί επιτρέπεται. Εδώ, για ορισμένους, ακόμη και η έρευνα αποτελεί περιβαλλοντικό έγκλημα. Μέχρι να αντικαταστήσουμε το αέριο, πάντως, θα συνεχίσουμε να το αγοράζουμε. Οι χώρες παραγωγής θα εισπράττουν και εμείς θα συζητάμε αν πρέπει να μάθουμε τι υπάρχει στον βυθό μας. Οι προμηθευτές μας φυσικά συμφωνούν να εξαντλήσουμε τον διάλογο. Χρόνο έχουν. Πελάτη έχουν.

Η ΕΔΕΥΕΠ, η αρμόδια κρατική εταιρεία, εκτιμά ότι στις ελληνικές περιοχές έρευνας μπορεί να υπάρχουν περίπου 680 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Θα μάθουμε με τις γεωτρήσεις. Η κυβέρνηση σωστά προχωρά τις έρευνες. Απέναντί της βρίσκονται όσοι ζητούν να σταματήσουν πριν μάθουμε τι υπάρχει και αν συμφέρει να το βγάλουμε. Η απόφαση να παραμείνουμε αγοραστές, χωρίς καν να εξετάσουμε τη δυνατότητα παραγωγής, βολεύει θαυμάσια όσους μας πουλάνε.

Η ExxonMobil και η Chevron ενδιαφέρονται να ερευνήσουν, βάζοντας δικά τους χρήματα. Οι εγχώριοι αντίπαλοι της έρευνας έχουν καταλήξει χωρίς να χρειαστούν ούτε γεώτρηση ούτε δικά τους χρήματα. Για τις εισαγωγές, βεβαίως, θα συνεχίσουμε να βάζουμε όλοι.

Στις αντιδράσεις βρίσκουμε τη Greenpeace, το WWF και τη ClientEarth, τη Νέα Αριστερά με την Πέτη Πέρκα και το ΜέΡΑ25. Το ΚΚΕ καταγγέλλει τις συμβάσεις και τα “μονοπώλια”. Ο ΣΥΡΙΖΑ επικρίνει τους σημερινούς όρους, υπερασπιζόμενος τις συμφωνίες που υπέγραψε το 2019. Συνεπώς, τις εξορύξεις τις έχει εγκρίνει και με την υπογραφή του. Μπορεί να διαφωνεί με τις σημερινές συμβάσεις. Στην ανάγκη να ψάξουμε, πάντως, η κυβέρνηση μπορεί να επικαλεστεί και το δικό του έργο.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις αντιμάχονται και τις εισαγωγικές υποδομές. Έχουν προσφύγει και κατά του LNG της Αλεξανδρούπολης. Είναι συνεπείς. Αν όμως αργήσουμε να αντικαταστήσουμε το αέριο, θα συνεχίσουμε να το αγοράζουμε. Και θα έχουμε αποκλείσει από μόνοι μας μια πιθανή πηγή εσόδων. Την επιτυχία της ακύρωσης θα τη χρεωθούν οι οργανώσεις. Το κόστος της επιλογής θα το μοιραστούμε όλοι.

Στο μεταξύ, ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας επισημαίνει ότι το υγροποιημένο αέριο τείνει να έχει περισσότερες εκπομπές από εκείνο που παράγεται κοντά στον τόπο κατανάλωσης. Χρειάζεται ενέργεια για να υγροποιηθεί, να μεταφερθεί με πλοία και να ξαναγίνει αέριο. Υπάρχουν και οι διαρροές μεθανίου. Όσο το χρειαζόμαστε, η εισαγωγή του έχει και αυτό το κόστος. Η ματαίωση μιας ελληνικής έρευνας δεν αφαιρεί τις εκπομπές από το φορτίο που θα αγοράσουμε.

φυσικο αεριο

Και κάπου εδώ βρίσκεται το ζουμί. Στη χώρα παραγωγής μένουν επενδύσεις, δουλειές, φόροι και τα χρήματα που πληρώνουν οι εταιρείες για το δικαίωμα εξόρυξης. Με τις δικές μας αγορές τα χρηματοδοτούμε. Μετά συνεδριάζουμε κιόλας για το εμπορικό μας έλλειμμα και την ανάγκη να αλλάξουμε παραγωγικό μοντέλο! Μα το έχουμε ήδη αλλάξει: οι άλλοι παράγουν, εμείς αγοράζουμε και ύστερα εκφωνούμε φιλοπεριβαλλοντικές ομιλίες.

Με τις τιμές του αερίου στον Θεό, η απόφαση να αποκλείσουμε από τώρα κάθε ελληνική εξόρυξη είναι εθνικά επιζήμια. Στις 13 Οκτωβρίου, η τιμή για παράδοση αερίου τον Νοέμβριο στην ολλανδική αγορά TTF έφτασε στα 85,31 ευρώ τη μεγαβατώρα. Κάθε ανατίμηση αυξάνει όσα πληρώνουμε στο εξωτερικό. Μια χώρα με δική της παραγωγή αποκτά έσοδα από την ίδια αγορά που επιβαρύνει τους καταναλωτές της. Εμείς θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε τις ανατιμήσεις, έχοντας αποκλείσει εκ των προτέρων μια πιθανή πηγή εσόδων. Ύστερα θα ψάχνουμε χρήματα στον προϋπολογισμό για επιδόματα.

Η ακρίβεια προσφέρεται για καθημερινές καταγγελίες. Η έρευνα για εγχώρια παραγωγή προκαλεί νέες καταγγελίες. Η κυβέρνηση κατηγορείται επειδή η ενέργεια κοστίζει και ξανακατηγορείται επειδή προσπαθεί να αξιοποιήσει μια πιθανή πηγή εθνικού εισοδήματος. Ο Έλληνας καταναλωτής μπορεί να αρκεστεί στη συμπαράσταση.

Σωστά επιδιώκει η κυβέρνηση να κερδίζει η Ελλάδα από τη διακίνηση αερίου προς τις γειτονικές χώρες, ερευνώντας συγχρόνως αν μπορούμε να παράγουμε και δικό μας. Η ικανοποίηση με τον ρόλο του μόνιμου πελατάκου θέλει ιδιαίτερο ταλέντο. Ιδίως όταν συνοδεύεται από ομιλίες για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Θα παράγουμε τα πάντα, αρκεί να εξαιρέσουμε εγκαίρως όσα προκαλούν πολιτική φασαρία.

Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, θα κριθεί από τους όρους που θα εξασφαλίσει για το Δημόσιο Συμφέρον. Το εγχώριο αέριο θα πωλείται στην αγορά και το όφελος για τη χώρα θα προκύπτει και από όσα θα εισπράττει από την παραγωγή του. Επίσης θα προσφέρει ενεργειακή ασφάλεια στη χώρα και πλούτο. Εκεί χρειάζεται η ουσιαστική διαπραγμάτευση. Στις φωτογραφίες των υπογραφών μπορούμε άνετα να εκπροσωπηθούμε ίσως και με μικρότερη αντιπροσωπεία.

Οι ΑΠΕ, οι μπαταρίες και τα δίκτυα μπορούν να προχωρούν μαζί με τις έρευνες. Οι εταιρείες θα υπολογίσουν τη ζήτηση και το κόστος της επένδυσης. Το κράτος θα επιβάλει τους περιβαλλοντικούς όρους και θα απαιτήσει εγγυήσεις ότι ο επενδυτής θα πληρώσει για την αποκατάσταση τυχόν ζημιών. Όποιος απαιτεί να αποκλειστεί κάθε ελληνική παραγωγή ας αναλάβει και το κόστος της επιλογής του. Την περιβαλλοντική ανωτερότητα μπορεί να την απονέμει στον εαυτό του. Τον πρόσθετο λογαριασμό να τον μοιραστεί με όσους συμφωνούν μαζί του. Όχι να τον φορτώνει σε μας.

Οι προμηθευτές μας έχουν κάθε λόγο να χαίρονται όταν ένας πελάτης αποκλείει ακόμη και την έρευνα για δική του παραγωγή. Ούτε διαφημιστική εκστρατεία χρειάζεται να πληρώσουν. Και στην Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος θα μας στέλνουν συγχαρητήρια.