Ο εφιάλτης της έκτακτης φορολόγησης τρομοκρατεί τα τραπεζικά ρετιρέ…

Πώς η πρόταση της Ρώμης για έκτακτη εισφορά 5% τινάζει στον αέρα τη σιγουριά των Ελλήνων τραπεζιτών που οδεύουν σε ιστορικό ρεκόρ κερδοφορίας – Το ευρωπαϊκό κύμα παρεμβάσεων από την Ισπανία έως τη Λιθουανία, οι πιέσεις της αντιπολίτευσης και οι εισηγήσεις στο γραφείο Πιερρακάκη – Η σκανδαλώδης ψαλίδα των επιτοκίων, οι πλάτες του «Ηρακλή» και το αμείλικτο δίλημμα για το Μέγαρο Μαξίμου: Θα φορολογήσει τα υπερκέρδη ή θα συνεχίσει την ασυλία;

Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ

Στα πολυτελή γραφεία των εγχώριων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, εκεί όπου οι διοικήσεις μετρούν με απληστία τα ασύλληπτα κέρδη των ισολογισμών τους, ο κρύος ιδρώτας άρχισε να ρέει άφθονος. Ο λόγος δεν είναι άλλος από τα μηνύματα που καταφθάνουν με εκκωφαντικό τρόπο από τη γειτονική Ιταλία, όπου η κυβέρνηση της Ρώμης ξανανοίγει με ορμή τη συζήτηση για την επιβολή έκτακτης φορολόγησης στα ουρανοκατέβατα υπερκέρδη των τραπεζών.

Η πρόταση του Ματέο Σαλβίνι για ετήσια εισφορά 5% στα έκτακτα κέρδη των ισχυρότερων ιδρυμάτων για μια ολόκληρη τριετία, ενόψει της κατάρτισης του προϋπολογισμού, έχει προκαλέσει αληθινό σεισμό, καθώς αποτελεί το απόλυτο καθρέφτισμα της ελληνικής πραγματικότητας και φέρνει τους εγχώριους τραπεζίτες αντιμέτωπους με τον μεγαλύτερο εφιάλτη τους!

Αυτό που τρέμει το τραπεζικό κατεστημένο στην Αθήνα είναι πως τα επιχειρήματα της Ρώμης δεν μπορούν να αντικρουστούν από κανέναν σοβαρό αναλυτή. Όταν η Τζόρτζια Μελόνι υπερασπίζεται δημόσια την άντληση 5 δισεκατομμυρίων ευρώ επικαλούμενη την προκλητική κερδοφορία που στηρίζεται σε καθηλωμένα επιτόκια καταθέσεων και κρατικές εγγυήσεις, το ίδιο ακριβώς σκεπτικό εφαρμόζεται με ακόμα πιο δραματικούς όρους στην ελληνική αγορά.

Στην Ελλάδα, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες, έχοντας ήδη τσεπώσει πάνω από 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε καθαρά κέρδη στο πρώτο μόλις εξάμηνο, καλπάζουν ολοταχώς για να σπάσουν το φράγμα των 5 δισεκατομμυρίων ευρώ σε ετήσια βάση, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο ιστορικό ρεκόρ και επιτυγχάνοντας εξωφρενικές αποδόσεις ιδίων κεφαλαίων της τάξεως του 15% με 16%!

Η σύγκριση, μάλιστα, ξεγυμνώνει πλήρως την ασυδοσία των εγχώριων ιδρυμάτων. Την ώρα που στην Ιταλία το μέσο επιτόκιο προθεσμιακών καταθέσεων ανέρχεται στο 2,26%, στην Ελλάδα οι τράπεζες εμπαίζουν προκλητικά τους αποταμιευτές με ένα πενιχρό 1,21%, κρατώντας ταυτόχρονα στα ύψη τα επιτόκια των χορηγήσεων. Παράλληλα, οι ισολογισμοί τους απολαμβάνουν την απλόχερη προστασία των κρατικών εγγυήσεων του σχεδίου «Ηρακλής», μιας παραλλαγής του ιταλικού μοντέλου με όρους εξαιρετικά πιο προνομιακούς για τα πιστωτικά ιδρύματα. Με απλά λόγια, το εγχώριο σύστημα θησαυρίζει εκ του ασφαλούς, απομυζώντας την κοινωνία και εκμεταλλευόμενο την κρατική πλάτη για να παράγει δισεκατομμύρια για τους μετόχους του.

Μπροστά σε αυτό το αδιανόητο πάρτι, η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να παριστάνει τον ανήξερο παρατηρητή. Στο γραφείο του υπουργού Οικονομικών, Κυριάκου Πιερρακάκη, ο οποίος ως πρόεδρος του Eurogroup παρακολουθεί από πρώτο χέρι το πανευρωπαϊκό κύμα έκτακτης φορολόγησης των τραπεζών —από την Ισπανία που μονιμοποίησε τον φόρο και τη Λιθουανία μέχρι την Τσεχία, το Βέλγιο και τη Σλοβακία— καταφθάνουν διαρκώς αντίστοιχες εισηγήσεις.

Την ίδια στιγμή, οι πιέσεις της αντιπολίτευσης, με την πρόταση για έκτακτη εισφορά 5% στα προ φόρων κέρδη άνω των 400 εκατομμυρίων ευρώ, θέτουν το Μέγαρο Μαξίμου προ των ιστορικών του ευθυνών. Το δίλημμα είναι πλέον αδυσώπητο: θα επιδείξει η κυβέρνηση την απαιτούμενη πολιτική τόλμη για να βάλει φρένο στην ασυδοσία και να επιστρέψει μέρος των υπερκερδών στην κοινωνία που γονατίζει από την ακρίβεια ή θα παραμείνει ο πειθήνιος θεματοφύλακας της τραπεζικής ασυλίας;