Δικαίωση πολίτη απέναντι στο Ελληνικό Δημόσιο: Άκυρα τα χρέη της Εφορίας για κληρονόμο που δεν γνώριζε για τον θάνατο του πατέρα του
Απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά, η οποία εκδόθηκε στις 6 Ιουλίου 2026, δικαιώνει πολίτη στη δικαστική διαμάχη με την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων
Την απόρριψη της έφεσης που είχε ασκήσει το Ελληνικό Δημόσιο και η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ) αποφάσισε το Τριμελές Εφετείο Πειραιά, απαλλάσσοντας πολίτη από παλιά χρέη του πατέρα του.
Το δικαστήριο έκρινε ότι η αποποίηση της κληρονομιάς που έκανε ο γιος ήταν απόλυτα νόμιμη και έγινε στην ώρα της, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς των φορολογικών αρχών και του Κέντρου Βεβαίωσης και Είσπραξης (ΚΕ.Β.ΕΙΣ) Αττικής που ζητούσαν να ακυρωθεί η πρωτόδικη δικαίωσή του.
Άκυρα τα χρέη Εφορίας του πατέρα
Η ιστορία ξεκινά το 2012, όταν πέθανε στον Πειραιά ο πατέρας του πολίτη. Παρότι ο πατέρας τον είχε αναγνωρίσει επίσημα το 1977 με συμβολαιογραφική πράξη ως «γνησίου φυσικού του τέκνου», στην πραγματικότητα δεν υπήρχε καμία σχέση μεταξύ τους. Όπως αποδείχθηκε στη δίκη, ο πατέρας είχε εγκαταλείψει το παιδί και τη μητέρα του ήδη από το 1979, όταν ο γιος ήταν μόλις τριών ετών, και «έκτοτε δεν είχαν ουδεμία επαφή ή επικοινωνία».
Στα τέλη του 2013 ο πολίτης έλαβε ειδοποιητήριο από την Ε΄ ΔΟY Πειραιά. Η Εφορία τον καλούσε, ως μοναδικό κληρονόμο, να πληρώσει ληξιπρόθεσμα χρέη του πατέρα του που έφταναν τα 2.644,30 ευρώ. Όπως σημείωσε ο γιος στα χαρτιά που συμπλήρωσε αμέσως μετά, «λόγω της παντελούς έλλειψης επικοινωνίας με το θανόντα έλαβα γνώση από έγγραφο της εφορίας στις 29/11/2013 για το θάνατό του».
Μόλις έμαθε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει, πήγε στις 16 Δεκεμβρίου 2013 στο Ειρηνοδικείο Πειραιά και δήλωσε επίσημα ότι αποποιείται την κληρονομιά.
Παρά το γεγονός ότι ο πολίτης αντέδρασε αμέσως, το Ελληνικό Δημόσιο υποστήριξε ότι η τετράμηνη προθεσμία για την αποποίηση είχε χαθεί. Ο ισχυρισμός της Εφορίας ήταν ότι ο γιος όφειλε να γνωρίζει νωρίτερα τον θάνατο του πατέρα του λόγω της συγγένειάς τους. Ο πολίτης προσέφυγε αρχικά στο Πρωτοδικείο Πειραιά όπου δικαιώθηκε, όμως το Δημόσιο κατέθεσε έφεση, ζητώντας να ακυρωθεί η απόφαση.
Το Εφετείο Πειραιά εξέτασε εκ νέου όλα τα στοιχεία και τις καταθέσεις των συγγενών, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο ισχυρισμός του Δημοσίου πως ο γιος γνώριζε νωρίτερα τον θάνατο «σε ουδέν αποδεικτικό στοιχείο βρίσκει έρεισμα». Το δικαστήριο σημείωσε ότι ο πολίτης «δεν έλαβε γνώση του θανάτου του πατέρα του παρά μόνο όταν του κοινοποιήθηκε η πιο πάνω ατομική ειδοποίηση».
Με αυτό το σκεπτικό, το Εφετείο αποφάσισε ότι το πρώτο δικαστήριο «ορθά ερμήνευσε και εφήρμοσε τον νόμο» και απέρριψε την έφεση του Δημοσίου. Μάλιστα, υποχρέωσε το Δημόσιο να πληρώσει και τα δικαστικά έξοδα του πολίτη για το Εφετείο, τα οποία ορίστηκαν στα 300 ευρώ.
