Ανεργία: Η πραγματική εικόνα πίσω από τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς
Τα στοιχεία της ΔΥΠΑ αποκαλύπτουν μακροχρόνια ανεργία, έντονες ανισότητες και ελάχιστη κάλυψη επιδομάτων
Τα επίσημα στοιχεία της ΔΥΠΑ για τον Ιούνιο του 2026 σκιαγραφούν μια εικόνα που απέχει σημαντικά από το αφήγημα της κυβέρνησης περί «ισχυρής ανάκαμψης» και «μονοψήφιας ανεργίας». Παρά τις θριαμβολογίες, περισσότεροι από 672.000 πολίτες παραμένουν εγγεγραμμένοι άνεργοι, αποτυπώνοντας το πραγματικό βάθος των δομικών προβλημάτων της ελληνικής αγοράς εργασίας. Η υποχώρηση των δεικτών δεν αντανακλά ουσιαστική βελτίωση, αλλά μια αγορά που εξακολουθεί να αφήνει εκτός παραγωγικού ιστού εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους.
Το πιο ανησυχητικό εύρημα αφορά τη διάρκεια της ανεργίας. Πάνω από ένας στους δύο ανέργους – 368.098 άτομα, δηλαδή 54,8% – παραμένει εκτός αγοράς εργασίας για περισσότερο από έναν χρόνο. Η μακροχρόνια ανεργία λειτουργεί ως παγίδα αποκλεισμού, δυσκολεύοντας την επανένταξη και υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια ουσιαστικής ανάκαμψης. Η βραχυχρόνια ανεργία περιορίζεται στο 45,2%, επιβεβαιώνοντας ότι η πλειονότητα των ανέργων δεν βρίσκει διέξοδο.
Τα δημογραφικά στοιχεία αποκαλύπτουν έντονες ανισότητες. Οι γυναίκες αποτελούν το 68,2% των εγγεγραμμένων ανέργων, ενώ η πλέον παραγωγική ηλικιακή ομάδα, 30–44 ετών, συγκεντρώνει σχεδόν το ένα τρίτο των ανέργων. Η Αττική και η Κεντρική Μακεδονία παραμένουν οι περιοχές με το μεγαλύτερο βάρος, ενώ οι απόφοιτοι Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης αποτελούν σχεδόν τους μισούς από όσους αναζητούν εργασία.
Την ίδια στιγμή, το δίχτυ κοινωνικής προστασίας αποδεικνύεται εξαιρετικά περιορισμένο. Μόλις 106.727 άνεργοι – λιγότεροι από ένας στους έξι – έλαβαν επίδομα τον Ιούνιο. Η πλειονότητα των δικαιούχων αφορά «κοινούς» ανέργους, ενώ οι εποχικοί του τουρισμού, οι οικοδόμοι και οι εκπαιδευτικοί καλύπτονται σε πολύ μικρότερο βαθμό. Ακόμη και σε αυτή την κατηγορία, οι γυναίκες υπερτερούν, με ποσοστό άνω του 59%.
Τα στοιχεία της ΔΥΠΑ δείχνουν ότι η πραγματικότητα της ανεργίας παραμένει σκληρή και πολυεπίπεδη. Η μακροχρόνια ανεργία, οι κοινωνικές ανισότητες και η περιορισμένη κάλυψη επιδομάτων συνθέτουν ένα τοπίο που απαιτεί ουσιαστικές πολιτικές και όχι επικοινωνιακές εξαγγελίες. Η αγορά εργασίας εξακολουθεί να λειτουργεί με όρους αποκλεισμού, αφήνοντας χιλιάδες νοικοκυριά χωρίς στήριξη και προοπτική.
