Μόνο αυξήσεις βλέπει ο καταναλωτής…
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για «1.898 υποτιμήσεις προϊόντων». Η Ανεξάρτητη Αρχή μιλά για «ρήτρα εμπιστευτικότητας». Και ο πολίτης κοιτάζει το ράφι και βλέπει τιμές που δεν κουνήθηκαν ούτε χιλιοστό.
Κάπου ανάμεσα στην επικοινωνία και στην πραγματικότητα χάθηκε η αλήθεια. Ή, μάλλον, την έκρυψαν πίσω από barcodes, κωδικούς και εμπορικά απόρρητα.
Η κυβέρνηση παρουσίασε τις υποτιμήσεις σαν νέο «καλάθι». Μόνο που δεν είναι καλάθι. Δεν είναι καν μέτρο πολιτικής. Είναι εσωτερικό αρχείο χονδρεμπορίου, κλειδωμένο πίσω από ρήτρες εμπιστευτικότητας.
Και εδώ βρίσκεται η πολιτική απάτη, διότι οι υποτιμήσεις έγιναν στη χονδρική, όχι στη λιανική. Τα supermarket δεν υποχρεώνονται να περάσουν τη μείωση στο ράφι. Η Αρχή δεν μπορεί να δημοσιοποιήσει προϊόντα και ο πολίτης δεν μπορεί να ελέγξει τίποτα. Η κυβέρνηση μπορεί να διαφημίζει «μειώσεις» που κανείς δεν είδε. Αυτό δεν είναι πολιτική διαφάνειας, αλλά είναι πολιτική θολούρας.
Το «καλάθι του καταναλωτή» ήταν δημόσιο μέτρο. Με ονοματεπώνυμο προϊόντων, με τιμές, με υποχρεωτική δημοσιοποίηση. Η σημερινή λίστα υποτιμήσεων είναι το ακριβώς αντίθετο: κρυφή, αδιαφανής και μη ελέγξιμη. Και όμως, την παρουσιάζουν σαν «ανακούφιση για τον πολίτη».
Ποια ανακούφιση; Η τιμή στο ράφι δεν έπεσε. Ο πολίτης πληρώνει τα ίδια ή και περισσότερα. Εδώ έχουμε το χαρακτηριστικό κομμάτι που η αγορά παίζει μόνη της και η κυβέρνηση χειροκροτεί…
Η κυβέρνηση επέλεξε να μην επιβάλει υποχρεωτική μετακύλιση των μειώσεων. Επέλεξε να μη δώσει δημόσια λίστα προϊόντων. Επέλεξε να μην ελέγξει τη λιανική τιμή. Επέλεξε να αφήσει την αγορά να «αυτορρυθμιστεί». Και η αγορά έκανε αυτό που κάνει πάντα, κράτησε το κέρδος και άφησε τον πολίτη να πληρώσει τον λογαριασμό. Αν αυτό λέγεται «πολιτική υπέρ του καταναλωτή»…
Η κυβέρνηση μίλησε για μειώσεις, η Αρχή μίλησε για εμπιστευτικότητα και τα σούπερ μάρκετ δεν γνωρίζουν, αλλά μιλούν με τις τιμές τους. Και οι τιμές είπαν την αλήθεια. Οι υποτιμήσεις έγιναν στα χαρτιά, οι αυξήσεις έμειναν στο ράφι και ο πολίτης έμεινε με τον λογαριασμό.
