Εργαζόμενοι αλλά… φτωχοί: Η Ελλάδα στη δεύτερη χειρότερη θέση της ΕΕ
Σοκαριστικά στοιχεία από το ΙΝΕ ΓΣΕΕ: Χιλιάδες μισθωτοί αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες, παρά τη βελτίωση των δεικτών απασχόλησης.
Η νέα έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ αποτυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο το οξύμωρο της ελληνικής αγοράς εργασίας: περισσότεροι άνθρωποι εργάζονται, αλλά ολοένα και περισσότεροι δυσκολεύονται να ζήσουν αξιοπρεπώς. Η Ελλάδα καταγράφει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό εργαζομένων που βιώνουν σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με το 8,8% των μισθωτών να μην μπορεί να καλύψει βασικές ανάγκες διαβίωσης .
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το εύρημα ότι 29,3% των εργαζομένων δεν μπορεί να διαθέσει ούτε ένα μικρό ποσό για προσωπικές ανάγκες κάθε εβδομάδα, ποσοστό που αποτελεί το υψηλότερο στην ΕΕ και υπερβαίνει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο κατά 21 μονάδες. Η εικόνα επιδεινώνεται για ειδικές κατηγορίες: στους εργαζόμενους εκτός μισθωτής εργασίας το ποσοστό φτάνει το 31,4%, στους ανέργους εκτοξεύεται στο 61,7%, ενώ στους μη οικονομικά ενεργούς αγγίζει το 41,3% .
Παράλληλα, το 23,5% των μισθωτών δηλώνει ότι δεν μπορεί να συμμετέχει τακτικά σε δραστηριότητες αναψυχής, με την Ελλάδα να καταγράφει τη χειρότερη επίδοση στην Ευρώπη και σημαντική απόσταση από τη δεύτερη χώρα της λίστας, τη Ρουμανία. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η υλική στέρηση αυξήθηκε σε όλες τις πληθυσμιακές ομάδες το 2024, σε αντίθεση με την τάση στην υπόλοιπη ΕΕ.
Η σύγκριση με άλλες χώρες της περιφέρειας είναι αποκαλυπτική: η Ελλάδα βρίσκεται σε χειρότερη θέση από Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρο, αλλά και από κράτη της Ανατολικής Ευρώπης όπως Ρουμανία, Ουγγαρία και Σλοβακία. Μόνο η Βουλγαρία εμφανίζει υψηλότερο ποσοστό σοβαρής υλικής στέρησης στους μισθωτούς.
Παρά τη βελτίωση των ποσοτικών δεικτών της αγοράς εργασίας – όπως η μείωση της ανεργίας και η αύξηση της απασχόλησης – η έρευνα καταδεικνύει ότι η αγοραστική δύναμη μεγάλου μέρους των εργαζομένων παραμένει εξαιρετικά χαμηλή, επηρεάζοντας άμεσα την ποιότητα ζωής και την κοινωνική συνοχή.
Η εικόνα που προκύπτει είναι αυτή μιας αγοράς εργασίας που λειτουργεί μεν, αλλά δεν προστατεύει επαρκώς τους εργαζόμενους από τη φτώχεια. Και αυτό, όπως δείχνουν τα στοιχεία, δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά τάση που ενισχύεται.
