Σε μια περίοδο που η ελληνική κοινωνία γονατίζει από την ακρίβεια, η Εθνική Τράπεζα ανακοίνωσε για το πρώτο τρίμηνο του 2026 κέρδη-μαμούθ ύψους 344 εκατομμυρίων ευρώ, επιβεβαιώνοντας πως η κερδοφορία των τραπεζών χτίζεται πάνω στην προκλητική ψαλίδα των επιτοκίων και τις εξοντωτικές προμήθειες – Γιατί ο Παύλος Μυλωνάς πανηγυρίζει για «ανθεκτικότητα» την ώρα που το 1 δισ. ευρώ οδεύει προς τους μετόχους και όχι προς την πραγματική οικονομία

Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ

Τα αποτελέσματα της Εθνικής Τράπεζας αποκαλύπτουν τον κυνικό τρόπο με τον οποίο παράγεται ο πλούτος του συστήματος. Τα καθαρά έσοδα από τόκους συνεχίζουν την αναπτυξιακή τους τροχιά, καθώς η τράπεζα εκμεταλλεύεται στο έπακρο τη διαφορά μεταξύ των επιτοκίων καταθέσεων που παραμένουν σε «εξευτελιστικά» επίπεδα και των επιτοκίων δανεισμού που «πνίγουν» νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Η παραδοχή ότι η «ανοδική πορεία των επιτοκίων αναφοράς προσφέρει επιπλέον στήριξη» στα κέρδη, αποτελεί την απόλυτη ομολογία ότι το τραπεζικό σύστημα πλουτίζει από την οικονομική ασφυξία των πολιτών.

Προμήθειες-φωτιά και το «ντιλάρισμα» με την Allianz

Δεν είναι όμως μόνο οι τόκοι. Η Εθνική Τράπεζα εμφάνισε εντυπωσιακή αύξηση +8% στα έσοδα από προμήθειες, με αιχμή του δόρατος τις «σταυροειδείς πωλήσεις» επενδυτικών προϊόντων. Πρόκειται για το γνωστό «κυνήγι» του πελάτη, στον οποίο επιβάλλονται χρεώσεις για κάθε κίνηση, την ώρα που η τράπεζα προωθεί το Bancassurance μέσω του μνημονίου με την Allianz.

Η συμφωνία αυτή, που στοχεύει στον τετραπλασιασμό των εσόδων από ασφαλιστικές δραστηριότητες, δείχνει πως οι τράπεζες μετατρέπονται σε «σούπερ μάρκετ» προϊόντων, απομυζώντας κάθε ικμάδα από το διαθέσιμο εισόδημα των πελατών τους.

1 δισεκατομμύριο ευρώ στους μετόχους, ψίχουλα στην κοινωνία

Ενώ ο Παύλος Μυλωνάς μιλά για «αξιόπιστο χρηματοοικονομικό εταίρο», η πραγματικότητα των αριθμών είναι αμείλικτη. Η τράπεζα δρομολογεί τη διανομή 1 δισεκατομμυρίου ευρώ μέσω μερισμάτων και επαναγοράς μετοχών, επιλέγοντας να ικανοποιήσει την επενδυτική ελίτ αντί να διοχετεύσει τη ρευστότητα αυτή στην αγορά με ευνοϊκότερους όρους.

Την ίδια στιγμή, οι λειτουργικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 8,4%, περιλαμβάνοντας μεταβλητές αμοιβές για τα στελέχη, ενώ το προσωπικό συνεχίζει να μειώνεται μέσω προγραμμάτων εθελουσίας εξόδου, υποβαθμίζοντας την ποιότητα της εξυπηρέτησης στα καταστήματα.

Η γεωπολιτική αβεβαιότητα ως «άλλοθι»

Η επίκληση της «γεωπολιτικής αβεβαιότητας» από τη διοίκηση της ΕΤΕ λειτουργεί ως το τέλειο πρόσχημα για τη διατήρηση των υψηλών χρεώσεων και του κόστους πιστωτικού κινδύνου. Με έναν δείκτη CET1 στο 17,4%, η τράπεζα κάθεται πάνω σε ένα βουνό κεφαλαίων, το οποίο αρνείται να αξιοποιήσει για τη μείωση του κόστους δανεισμού.

Η Ελλάδα μπορεί να βρίσκεται σε «ανοδικό στάδιο του επενδυτικού κύκλου», αλλά για τον απλό πολίτη η «υπεραπόδοση» της Εθνικής Τράπεζας μεταφράζεται σε ακριβό χρήμα, προμήθειες παντού και μια τραπεζική πραγματικότητα που λειτουργεί μόνο για τους λίγους και τους μετόχους της.