Τέμπη: Η ανατομία της δίκης

Μια πολυεπίπεδη υπόθεση με 36 κατηγορούμενους και αλυσίδα ευθυνών που εκτείνεται σε όλο το σιδηροδρομικό σύστημα

Η δίκη για το δυστύχημα στα Τέμπη ξεκινά στις 23 Μαρτίου στη Λάρισα, με το κατηγορητήριο να φωτίζει όχι μόνο τα γεγονότα της μοιραίας νύχτας, αλλά και μια μακρά περίοδο διοικητικών παραλείψεων, τεχνικών αστοχιών και θεσμικών κενών. Η δικογραφία αποτυπώνει μια σύνθετη αλυσίδα ευθυνών που ξεκινά από τον σταθμό Λάρισας και φτάνει έως το υπουργείο Μεταφορών και τη Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων.

Οι πέντε ομάδες κατηγορουμένων

Συνολικά 36 άτομα παραπέμπονται, κατανεμημένα σε πέντε κατηγορίες:

1. Σταθμάρχες και στελέχη του σταθμού Λάρισας Ελέγχονται για λανθασμένους χειρισμούς, πρόωρη αποχώρηση από τη βάρδια και ανεπαρκή στελέχωση. Οι απολογίες τους περιγράφουν εξοντωτικές συνθήκες εργασίας και σύγχυση αρμοδιοτήτων.
2. Ανώτερη διοίκηση του ΟΣΕ Κατηγορούνται για μη έγκαιρη παράδοση έργων ασφαλείας, απουσία τηλεδιοίκησης και GSM‑R, καθώς και για τοποθέτηση άπειρων σταθμαρχών σε κρίσιμες θέσεις. Οι ίδιοι μεταθέτουν ευθύνες σε ΕΡΓΟΣΕ και υπουργείο.
3. Στελέχη της ΕΡΓΟΣΕ – Σύμβαση 717 Η μεγαλύτερη ομάδα. Το κατηγορητήριο τους αποδίδει ότι επέτρεψαν αυθαίρετες τροποποιήσεις, καθυστερήσεις και παράνομη ανάθεση μελετών σε εταιρείες χωρίς τεχνογνωσία. Οι υπερασπιστικές γραμμές τους συνοψίζονται σε τέσσερις άξονες:
   • Ο ΟΣΕ δεν παραχωρούσε γραμμές για εργασίες
   • Η συμπληρωματική σύμβαση ήταν αναγκαία
   • Η αλλαγή τεχνολογίας ήταν ορθολογική
   • Η ευθύνη λειτουργίας του δικτύου ανήκει στον ΟΣΕ
4. Υπουργείο Μεταφορών & ΡΑΣ Στελέχη του υπουργείου και η πρόεδρος της ΡΑΣ κατηγορούνται για ελλιπή εποπτεία και μη έγκαιρη παρέμβαση, παρά τη γνώση των προβλημάτων. Οι ίδιοι επικαλούνται υποστελέχωση και περιορισμένες αρμοδιότητες.
5. Hellenic Train Δύο στελέχη κατηγορούνται για μη εγκατάσταση του συστήματος GSM‑R στους συρμούς. Υποστηρίζουν ότι ο ΟΣΕ δεν είχε εκδώσει κανονιστική οδηγία και ότι πίεζαν για πιστοποίηση του συστήματος.

Το κεντρικό διακύβευμα της δίκης

Η υπόθεση αναδεικνύει δύο αντικρουόμενα αφηγήματα:

• Ότι το δυστύχημα ήταν αποτέλεσμα μιας συσσωρευμένης, διαχρονικής κατάρρευσης του συστήματος ασφαλείας, με ευθύνες διάχυτες σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.
• Ή ότι η ευθύνη περιορίζεται σε συγκεκριμένα πρόσωπα, με το ανθρώπινο λάθος να αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα.

Το δικαστήριο καλείται να αποφασίσει αν το τραγικό συμβάν ήταν προϊόν ατομικών παραλείψεων ή αν ανήκει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο διοικητικής δυσλειτουργίας που άφησε το σιδηροδρομικό δίκτυο εκτεθειμένο.

ΠΗΓΗ-ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΕΔΩ