Τέσσερις ελεγκτές για 12.000 επιχειρήσεις σε Τρίκαλα-Καρδίτσα…
Ως «παράπλευρες απώλειες» αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τον θάνατο των πέντε εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, επιχειρώντας να αποσείσει τις ευθύνες για τις τραγικές συνέπειες ενός διαχρονικά αποδυναμωμένου ελεγκτικού πλαισίου και ενός εκτεταμένου αντεργατικού νομοθετικού πλέγματος. Δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, που αμφισβητούν ακόμη και την ανεξάρτητη καταγραφή εργατικών δυστυχημάτων ή υπερασπίζονται την «υγιή επιχειρηματικότητα», ενισχύουν την εικόνα πολιτικής ανοχής απέναντι στη διάλυση των όρων προστασίας της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.
Τα ευρήματα της Πυροσβεστικής για πολύμηνη διαρροή προπανίου, οι μαρτυρίες για ελλιπή μέτρα ασφαλείας και οι προειδοποιήσεις εργαζομένων που έπεσαν στο κενό σε μια επιχείρηση χωρίς συνδικαλιστική εκπροσώπηση συνθέτουν την εικόνα ενός προδιαγεγραμμένου εγκλήματος. Η τραγωδία αναδεικνύει με ωμό τρόπο ότι το δυστύχημα θα μπορούσε να είχε αποτραπεί, αν υπήρχε ουσιαστικός έλεγχος και πραγματική προστασία των εργαζομένων.
Παράλληλα, καταρρέει το κυβερνητικό αφήγημα περί βελτίωσης της εργασιακής ασφάλειας. Η συστηματική υποκαταγραφή εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων, όπως καταγγέλλεται από συνδικαλιστικούς φορείς, δημιουργεί μια παραποιημένη εικόνα που απέχει δραματικά από την πραγματικότητα. Τα στοιχεία της Επιθεώρησης Εργασίας έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις καταγραφές της ΟΣΕΤΕΕ, ενώ ο ΕΦΚΑ διατηρεί αδημοσίευτα κρίσιμα δεδομένα για τα εργατικά ατυχήματα των τελευταίων ετών.
Η ίδια η Επιθεώρηση Εργασίας παραδέχεται σημαντικούς περιορισμούς στο πεδίο ευθύνης της, με ολόκληρους κλάδους και κατηγορίες εργαζομένων να μένουν εκτός καταγραφής και ελέγχου. Η υποστελέχωση, η ελλιπής διερεύνηση σοβαρών περιστατικών και η πλήρης απουσία καταγραφής επαγγελματικών ασθενειών συνθέτουν έναν ελεγκτικό μηχανισμό που αδυνατεί να λειτουργήσει προληπτικά, κανονικοποιώντας ουσιαστικά τα εργατικά ατυχήματα.
Την εικόνα αυτή επιβεβαιώνει και ο Σύλλογος Εργαζομένων της Επιθεώρησης Εργασίας, ο οποίος κάνει λόγο για δομική αδυναμία ελέγχου χιλιάδων επιχειρήσεων με ελάχιστο προσωπικό. Η καθημερινή εμπειρία στους χώρους δουλειάς, όπως τονίζεται, δείχνει ότι οι απώλειες ανθρώπινων ζωών δεν είναι τυχαία γεγονότα αλλά αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών, όπου το κόστος για τις επιχειρήσεις τίθεται πάνω από την ανθρώπινη ζωή.
Στο υπόβαθρο της τραγωδίας στη Βιολάντα αναδεικνύεται και η συνολική απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, με τη διεύρυνση των ελαστικών ωραρίων, την επέκταση της εξαήμερης εργασίας και τη θεσμοθέτηση εξαντλητικών μορφών απασχόλησης χωρίς αντίστοιχη ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών. Οι συνθήκες αυτές αυξάνουν δραματικά τους κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων, μετατρέποντας την εργασία σε πεδίο καθημερινού ρίσκου, με τραγικές –και συχνά σιωπηρά αποδεκτές– απώλειες.
