«Η Επιστροφή των Συλλογικών Συμβάσεων… χωρίς τις Συμβάσεις» !!

Πίσω από τις θριαμβολογίες κρύβεται ένα σύστημα που αφήνει ανέγγιχτα τα μνημονιακά όρια και μετατρέπει τη συμφωνία σε επικοινωνιακή βιτρίνα.

Γράφει ο Νίκος Μαρκάτος, Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ, π.Πρύτανης, Γ.Γ.Ευρωπαϊκής Ένωσης Ομότιμων Καθηγητών.

Μια τεχνοκρατική, αντικειμενική αποτίμηση της νέας συμφωνίας για τις συλλογικές συμβάσεις: τι πραγματικά αλλάζει, τι παραμένει ίδιο, και αν πράγματι δικαιολογείται η κυβερνητική θριαμβολογία.

ΤΙ ΑΛΛΑΞΕ (ΛΙΓΑ ΚΑΙ ΜΗ ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΑ)

• Επαναβεβαιώθηκε η πρόθεση κυβέρνησης – εργοδοτών – ΓΣΕΕ να ενισχύσουν τον «κοινωνικό διάλογο».
• Θεσμοθετήθηκε ένα πλαίσιο συνεργασίας, ώστε να συζητούνται κλαδικές συμβάσεις συχνότερα.
• Υπάρχει μια συμβολική αναγνώριση ότι η χώρα πρέπει να επιστρέψει σε πιο συλλογικά μοντέλα εργασιακής διαπραγμάτευσης.
• Ανακοινώθηκε πρόθεση για σταδιακή αύξηση κάλυψης εργαζομένων από κλαδικές συμβάσεις, αλλά χωρίς εργαλείο υποχρεωτικής εφαρμογής.

ΤΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ (ΤΑ ΚΥΡΙΩΤΕΡΑ & ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ)

• Ο κατώτατος μισθός ΔΕΝ επανήλθε σε συλλογικές διαπραγματεύσεις.
• Παραμένει αποκλειστικά κυβερνητική απόφαση.
• Οι κλαδικές συμβάσεις ΔΕΝ αποκτούν υποχρεωτική επεκτασιμότητα.
• Χωρίς αυτό, η σύμβαση εφαρμόζεται μόνο εκεί όπου ήδη συμφωνεί ο εργοδότης.
• Δεν επανήλθε η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης.
• Έτσι, μια χειρότερη επιχειρησιακή σύμβαση συνεχίζει να ακυρώνει μια καλύτερη κλαδική.
• Δεν περιορίστηκε η μερική απασχόληση και η επισφάλεια.
• Το 40% των νέων συμβάσεων συνεχίζουν να είναι μερικής απασχόλησης και «σπαστές».
• Δεν άλλαξε το πλαίσιο για το 13ωρο (παραμένουν τα παράθυρα που πρόσφατα θεσπίστηκαν).
• Δεν δημιουργήθηκε μηχανισμός ελέγχου για να εφαρμοστούν οι συμβάσεις εκεί όπου θα υπογραφούν.
• Δεν αυξήθηκαν αυτόματα οι μισθοί.
• Καμία σύμβαση καμία πραγματική αύξηση στην πράξη.

ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ: ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ

• Είναι πολιτικό μήνυμα, όχι ουσιαστική μεταρρύθμιση.
• «Ξαναβάζει στο τραπέζι» τις συλλογικές συμβάσεις, αλλά χωρίς εργαλεία εφαρμογής.
• Δεν μεταβάλλει τη μνημονιακή αρχιτεκτονική της αγοράς εργασίας.
• Δίνει στην κυβέρνηση κάτι «ωραίο» να παρουσιάσει διεθνώς.
• Στην πράξη, ο εργαζόμενος δεν θα δει άμεση αλλαγή στην τσέπη

Συμπέρασμα: Δικαιολογείται η θριαμβολογία;Η ψύχραιμη αλήθεια.
Η συμφωνία έχει περισσότερο συμβολικό και επικοινωνιακό χαρακτήρα. Δεν αλλάζει το θεσμικό πλαίσιο της τελευταίας δεκαπενταετίας, δεν αυξάνει άμεσα τους μισθούς και δεν ενισχύει ουσιαστικά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Συνεπώς, η θριαμβολογία δεν δικαιολογείται.

Γιατί:

• δεν αλλάζει το θεσμικό πλαίσιο που οδήγησε στους χαμηλούς μισθούς,
• δεν αποκαθίσταται η πραγματική συλλογική διαπραγμάτευση,
• δεν υπάρχει δεσμευτικότητα,
• δεν προκύπτει καμία αυτόματη βελτίωση για τους εργαζόμενους,
• η πλειοψηφία συνεχίζει να ζει με λιγότερα από 1.000€ και υψηλό κόστος ζωής.

Είναι λοιπόν κυρίως επικοινωνιακή κίνηση.

Η κυβέρνηση έχει περισσότερη ανάγκη από «θετικές ειδήσεις» παρά η αγορά εργασίας από νέες διατάξεις.

Δεν είναι ψέμα ότι υπάρχει διάλογος – είναι ψέμα ότι άλλαξε η πραγματικότητα. Η κυβέρνηση μιλά για «ιστορική στιγμή», όμως το πλαίσιο μένει ίδιο: παγωμένοι μισθοί, περιορισμένες διαπραγματεύσεις, καμία ουσιαστική αλλαγή για τον εργαζόμενο.

Αυτή είναι τότε η πιο ακριβής διατύπωση. «Συλλογικές Συμβάσεις: Η Επιστροφή που Έμεινε στα Λόγια».