Οι ενοικιαστές σε απόγνωση: Μικρά σπίτια, παλιά ακίνητα και υψηλά ενοίκια
Η πανελλαδική έρευνα της RE/MAX Ελλάς για το 2025 αποκαλύπτει τις νέες τάσεις στη μίσθωση κατοικιών – Πώς διαμορφώνεται η αγορά σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και περιφέρεια
Η εκτίναξη των ενοικίων στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας έχει αλλάξει ριζικά τις επιλογές των νοικοκυριών. Σύμφωνα με την ετήσια έρευνα της RE/MAX Ελλάς, οι ενοικιαστές στρέφονται πλέον σε μικρότερα και παλαιότερα ακίνητα, αναζητώντας αξιοπρεπή στέγη χωρίς υπερβολικό κόστος. Το 44,7% των μισθώσεων αφορά ακίνητα έως 50 τ.μ., ενώ μόλις το 6,4% αφορά νεόδμητα έως 5 ετών.
«Οι ενοικιαστές δίνουν προτεραιότητα στη λειτουργικότητα, τον φωτισμό και το πόσο διαμπερή είναι τα ακίνητα, ενώ η προσθήκη “έξυπνων” τεχνολογιών παραμένει περιορισμένη», αναφέρει η έρευνα.
Στην Αττική, το 53,7% των μισθώσεων αφορά ακίνητα έως 75 τ.μ., με το 84,9% των ακινήτων να είναι άνω των 20 ετών. Η ζήτηση επικεντρώνεται σε φωτεινά, διαμπερή διαμερίσματα σε ήσυχες περιοχές, με εξωτερικό χώρο και θέση στάθμευσης. Η ανακαίνιση παραμένει ζητούμενο για το 82% των ενοικιαστών, ενώ το φυσικό αέριο κυριαρχεί ως μέσο θέρμανσης (75%).
Στη Θεσσαλονίκη, το 63,1% των μισθώσεων αφορά κατοικίες έως 50 τ.μ., με μόλις το 3,4% να είναι νεόδμητα. Οι ενοικιαστές δίνουν έμφαση στη θέα, τον φωτισμό και την ησυχία, ενώ η επίπλωση δεν αποτελεί καθοριστικό κριτήριο: το 50% προτιμά μη επιπλωμένα ακίνητα, το 12% επιπλωμένα και το 38% δηλώνει αδιάφορο.
Στην υπόλοιπη Ελλάδα, η εικόνα είναι πιο ισορροπημένη: το 39,6% των μισθώσεων αφορά ακίνητα έως 50 τ.μ., το 33,1% κατοικίες 76–150 τ.μ., ενώ η παλαιότητα είναι μικρότερη σε σχέση με τα αστικά κέντρα. Σε περιοχές όπως η Λάρισα και ο Βόλος προτιμώνται νεόδμητες κατοικίες, ενώ σε Ρέθυμνο, Κομοτηνή και Σέρρες κυριαρχούν μικρά παλαιά ακίνητα.
Η έρευνα καταδεικνύει ότι η στεγαστική κρίση δεν είναι απλώς θέμα προσφοράς και ζήτησης, αλλά ζήτημα κοινωνικής ισορροπίας. Οι υψηλές τιμές των ενοικίων αναγκάζουν τους πολίτες να προσαρμοστούν σε λιγότερο ποιοτικές λύσεις, ενώ η έλλειψη νεόδμητων κατοικιών και η περιορισμένη υιοθέτηση τεχνολογιών καθιστούν την αγορά αργή και δύσκαμπτη.
Η ανάγκη για στρατηγική πολιτικής στέγης είναι πλέον επιτακτική. Χρειάζονται κίνητρα για ανακαινίσεις, ενίσχυση της προσφοράς νέων κατοικιών και ρύθμιση των ενοικίων, ώστε η στέγαση να μην αποτελεί πολυτέλεια αλλά δικαίωμα.
