Το τραπεζικό πάρτι συνεχίζεται: Δανείζουν με 4,79%, πληρώνουν με 0,37%
Δανείζουν με 4,79%, πληρώνουν με 0,37%,το τραπεζικό πάρτι συνεχίζεται
Την ώρα που η κυβέρνηση διαφημίζει την ενίσχυση της οικονομίας, η πραγματικότητα για νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι πολύ δύσκολη. Οι τράπεζες συνεχίζουν να κερδίζουν και οι πολίτες συνεχίζουν να πληρώνουν.
Τα τελευταία στοιχεία αποκαλύπτουν μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί. Το μέσο επιτόκιο των νέων δανείων προς νοικοκυριά και επιχειρήσεις ανήλθε στο 4,79%, ενώ το μέσο επιτόκιο των νέων καταθέσεων παρέμεινε καθηλωμένο μόλις στο 0,37%. Δηλαδή, οι τράπεζες δανείζουν ακριβά και αμείβουν τις αποταμιεύσεις σχεδόν με ψίχουλα.
Ακόμη πιο προκλητικό είναι το γεγονός ότι το περιθώριο ανάμεσα στα επιτόκια χορηγήσεων και καταθέσεων διευρύνθηκε στις 4,42 ποσοστιαίες μονάδες. Πρόκειται για μία από τις πιο χαρακτηριστικές αποδείξεις ότι το τραπεζικό σύστημα εξακολουθεί να λειτουργεί με όρους που ευνοούν πρωτίστως την κερδοφορία του και όχι την πραγματική οικονομία.
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η κατάσταση για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Ενώ αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, βλέπουν το κόστος δανεισμού να αυξάνεται. Τα δάνεια προς ΜμΕ έφτασαν στο 4,58%, καθιστώντας δυσκολότερη κάθε προσπάθεια επένδυσης, ανάπτυξης ή ακόμη και επιβίωσης σε ένα περιβάλλον αυξημένου ενεργειακού και λειτουργικού κόστους.
Ταυτόχρονα, οι μεγάλες επιχειρήσεις απολαμβάνουν ευνοϊκότερους όρους χρηματοδότησης. Το αποτέλεσμα είναι η διεύρυνση των ανισοτήτων μέσα στην ίδια την αγορά. Οι ισχυροί αποκτούν ακόμη ευκολότερη πρόσβαση σε φθηνό χρήμα, ενώ οι μικρότεροι καλούνται να ανταγωνιστούν με πολύ ακριβότερους όρους.
Στα νοικοκυριά η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Μπορεί να καταγράφηκε μικρή αποκλιμάκωση στα νέα στεγαστικά δάνεια. Ωστόσο, η μείωση αυτή δεν αρκεί για να αντισταθμίσει τη γενικότερη ασφυκτική κατάσταση που βιώνουν χιλιάδες οικογένειες. Οι μισθοί παραμένουν χαμηλοί, το κόστος ζωής υψηλό και η πρόσβαση στη στέγη μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε προνόμιο αντί για δικαίωμα.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η εικόνα στα καταναλωτικά δάνεια και στις πιστωτικές κάρτες, όπου τα επιτόκια εξακολουθούν να κινούνται σε εξωφρενικά επίπεδα. Όταν μία οικογένεια αναγκάζεται να δανείζεται με επιτόκια που προσεγγίζουν ή υπερβαίνουν το 10% και ταυτόχρονα αμείβεται για τις καταθέσεις της με μερικά δέκατα της μονάδας, δεν μιλάμε για ισορροπημένη τραπεζική αγορά. Μιλάμε για μια σχέση βαθιά άνιση.
Πόσο ακόμη θα παρακολουθεί η κυβέρνηση αυτή τη στρέβλωση χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις; Πόσο ακόμη θα αφήνει τις τράπεζες να συσσωρεύουν υπερκέρδη ενώ νοικοκυριά και επιχειρήσεις στενάζουν;
Γιατί πίσω από τους αριθμούς και τα ποσοστά κρύβεται μια σκληρή αλήθεια. Όταν οι καταθέτες αμείβονται με σχεδόν μηδενικά επιτόκια και οι δανειολήπτες επιβαρύνονται με ολοένα υψηλότερο κόστος, το τραπεζικό σύστημα παύει να λειτουργεί ως μοχλός ανάπτυξης και μετατρέπεται σε μηχανισμό αναδιανομής πλούτου από τους πολλούς προς τους λίγους. Και αυτό δεν είναι ούτε κανονικότητα ούτε υγιής οικονομία. Είναι μια πολιτική επιλογή με ξεκάθαρους κερδισμένους και ξεκάθαρους χαμένους.
