«Το πρόβλημα της διαχρονικής οφειλής-βεβαίωσης φόρων σε ένα κράτος αρχικλέφτη»

Το πρόβλημα της διαχρονικής οφειλής-βεβαίωσης φόρων σε ένα κράτος αρχικλέπτη που ορίζει φορολογίες χωρίς να ρωτά αν οι πολίτες μπορούν, για να τροφοδοτεί τη σίτιση του στρατού κατοχής των διορισμένων και συνταξιούχων δημοσίου κάθε χρώματος και την εξυπηρέτηση ημετέρων ομάδων εκτός από οικονομικό έχει πλέον μετατραπεί σε μείζον κοινωνικό.

Γράφει ο Γιώργος Αγαλιώτης

Το βασικό πρόβλημα δεν είναι πλέον η φορολογία του κέρδους αλλά η φορολογία της κατοχής και της συναλλαγής κάθε είδους, τις περισσότερες φορές μάλιστα αθροιστικά (φόρος-τέλος πάνω στο φόρο).

Έτσι με διοικητικές αποφάσεις φορολογίας έχουμε φθάσει σε ένα σημείο συσσώρευσης οφειλών που δημιουργεί πολίτες απόλυτα εξαρτώμενους από την όποια κρατική βούληση επιβολής και είσπραξης υπέρμετρης ,άδικης και μη ανταποδοτικής φορολογίας. Πολίτες δεύτερης κατηγορίας οι οποίοι είναι πλέον απόλυτα ευάλωτοι και εξαρτημένοι από όποια απόφαση τους κράτους-πατερούλη.

Τη λύση για το σπάσιμο του γόρδιου δεσμού όλοι τη γνωρίζουν αλλά πολύ λίγοι τολμούν ανοιχτά να την ψελλίσουν .

Η λύση είναι πολύ μικρότερο κράτος και παρατρεχάμενοι ,άρα πολύ χαμηλότερες δαπάνες και άμεση ισόποση μείωση φορολογίας με ένα προϋπολογισμό μηδενικής βάσης και απορρύθμιση παντού όπου η κρατική ανάμιξη έχει δημιουργήσει στρεβλώσεις. Η λύση είναι η ελεύθερη οικονομία και η γενική εκκαθάριση των κρατικίστικων αντιλήψεων κάθε χρώματος.

Αλλιώς στο τέλος όλοι θα γίνουμε είλωτες-δούλοι έμμεσα. Και τότε δεν θα μας σώσει ούτε μια νέα σεισάχθεια.

Ένας στους δύο χρωστάει μικρά ποσά χωρίς λόγο. Ένας στους πέντε ψάχνεται να βρεί πως θα πληρώσει ικανά ποσά. Ένας περίπου στους είκοσι δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσει να πληρώσει τα συσσωρευμένα που τον έχουν χρεώσει ούτε σε 30 χρόνια.

Τα παιδιά μας γεννιούνται χρεωμένα κι εμείς συνεχίζουμε στην ίδια θλιβερή κρατικίστικη πρακτική που δε διορθώσαμε ούτε με τα μνημόνια της τελευταίας πτώχευσης.

Ο τόπος χρειάζεται άμεσα ελεύθερο οικονομικό σύστημα, μικρό και ευέλικτο κράτος με άμεσο ξήλωμα όλων των σιτιζόμενων ”παρατρεχάμενων” παντού , άνεμο απορρύθμισης παντού και επαναφορά στις εργοστασιακές ρυθμίσεις που κάποτε μας οδήγησαν να είμαστε οικονομική δύναμη παραγωγής.