Το Αιώνιο Φως του Πάσχα: Aυτή τη χρονιά ας αφήσουμε το φως του Αναστάντος Κυρίου να διαπεράσει το σκοτάδι που έχει πέσει στη Δύση και στην Ελλάδα
Του ΔΗΜΗΤΡΗ Γ. ΑΠΟΚΗ
Την λαμπρή αυτή ημέρα της Ανάστασης του Χριστού, όταν ο λίθος κυλίστηκε και ο ίδιος ο θάνατος νικήθηκε, οι Χριστιανοί εορτάζουν όχι απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά το θρίαμβο της ελπίδας, της αλήθειας και της ηθικής τάξης επί του σκότους, της απελπισίας και του χάους.
Η χριστιανική πίστη δεν περιορίστηκε στο ιερό. Διαμόρφωσε την ίδια την ψυχή του δυτικού πολιτισμού. Μας χάρισε την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, πλασμένου κατ’ εικόνα Θεού, το κράτος δικαίου που βασίζεται στη θεϊκή δικαιοσύνη και το δημοκρατικό ιδεώδες ότι καμία επίγεια εξουσία δεν υψώνεται υπεράνω της αλήθειας και της συνείδησης.
Από τα μοναστήρια που διέσωσαν τη γνώση στους Σκοτεινούς Αιώνες μέχρι τις αρχές του Διαφωτισμού που οικοδόμησαν τις σύγχρονες δημοκρατίες, οι χριστιανικές ιδέες διαμόρφωσαν κοινοβούλια, συντάγματα και διεθνή πρότυπα που τίμησαν την ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κοινό καλό.
Ωστόσο, σήμερα, καθώς τιμούμε τον κενό τάφο, η Δύση στέκει στο χείλος του δικού της τάφου – σκαμμένου όχι από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά από τις αυτοπροκαλούμενες πληγές της ηθικής κατάρρευσης. Η φθορά είναι εντυπωσιακή στην ταχύτητα και την αναίδειά της.
Οι παραδοσιακές οικογενειακές αξίες, ο θεμέλιος λίθος κάθε υγιούς κοινωνίας, έχουν συστηματικά αποδομηθεί. Η ιερή ένωση άνδρα και γυναίκας, προορισμένη για την ανατροφή των παιδιών και τη μετάδοση του πολιτισμού, απορρίπτεται πλέον ως καταπιεστική.
Το διαζύγιο κατά βούληση, και η ιδεολογική επίθεση στην βιολογική πραγματικότητα έχουν αφήσει οικογένειες διαλυμένες, παιδιά χωρίς πατέρα και γεννητικότητα σε ελεύθερη πτώση.
Κοινωνίες που κάποτε τιμούσαν τη μητρότητα και την πατρότητα τις αντιμετωπίζουν πλέον ως προαιρετικές επιλογές τρόπου ζωής, ανοίγοντας τον δρόμο για δημογραφική αυτοκτονία.
Οι πολιτικές ιδέες που κάποτε υπερασπίζονταν την ατομική ελευθερία και τον περιορισμένο ρόλο του κράτους έχουν ξινίσει σε κάτι αγνώριστο. Οι παραδοσιακές δημοκρατικές νόρμες – ελευθερία λόγου, δίκαιες εκλογές, διάκριση εξουσιών – αντικαθίστανται από έναν ήπιο ολοκληρωτισμό όπου η διαφωνία χαρακτηρίζεται «ρητορική μίσους» και οι θεσμοί αιχμαλωτίζονται από ιδεολογικούς επιτηρητές.
Η διαφθορά σαπίζει σε κάθε επίπεδο: οι ελίτ πλουτίζουν ενώ κηρύττουν λιτότητα στις μάζες, οι λομπίστες γράφουν τους νόμους και η δημόσια εμπιστοσύνη εξατμίζεται.
Η «αφύπνιση» (woke agenda), αυτό το τοξικό μείγμα πολιτικής ενοχής, λατρείας της ταυτότητας και αντιδυτικής αυτομισίας, έχει γίνει η νέα κρατική θρησκεία. Απαιτεί να απορρίψουμε την αντικειμενική αλήθεια, να σβήσουμε την ιστορική μνήμη και να υποκλιθούμε σε συνεχώς μεταβαλλόμενες ορθοδοξίες φυλής, φύλου και θυματοποίησης.
Στα ίχνη της έρχεται ένας ψυχοφθαρτικός μηδενισμός: μια γενιά που μεγάλωσε χωρίς Θεό, χωρίς πατρίδα, χωρίς σκοπό, παρασυρόμενη στον ηδονισμό, την αγχώδη διαταραχή και την απελπισία. Η ηθική χλευάζεται ως μισαλλοδοξία. Η αρετή επαναπροσδιορίζεται ως συμμόρφωση.
Το αποτέλεσμα δεν είναι απελευθέρωση αλλά μια πνευματική και πολιτισμική έρημος. Πουθενά ο κίνδυνος δεν είναι πιο οξύς – και πιο τραγικός – από ό,τι στην Ελλάδα, την αρχαία κοιτίδα της δημοκρατίας και μια χώρα της οποίας η ταυτότητα έχει σφραγιστεί ανεξίτηλα από δύο χιλιετίες ορθόδοξης χριστιανικής μαρτυρίας.
Σήμερα η Ελλάδα αντιμετωπίζει υπαρξιακή απειλή που πηγάζει όχι από ξένη εισβολή αλλά από την ίδια της την εσωτερική σήψη και την ηθική αποστασία.
Ένα διάχυτο κλίμα διαφθοράς έχει μετατρέψει το δημόσιο αξίωμα σε τεράστιο μηχανισμό ρουσφετιού και πελατειακών σχέσεων, όπου σκάνδαλα με καταχρασμένα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπεξαιρέσεις από πανίσχυρα συνδικάτα και μυστικές πολιτικές παρακολουθήσεις ξεσπούν με θλιβερή κανονικότητα, διαβρώνοντας την εμπιστοσύνη του λαού μέχρι σημείου κυνισμού.
Η πελατειακή σχέση και ο κουμπάρος έχουν αδειάσει τα θεμέλια του κράτους: η δικαιοσύνη βυθίζεται σε ατελείωτες καθυστερήσεις και πολιτικές παρεμβάσεις, η δημόσια διοίκηση φουσκώνει με κομματικούς πιστούς αντί για ικανούς επαγγελματίες, ενώ τα ΜΜΕ λειτουργούν όλο και περισσότερο ως φερέφωνα ελίτ συμφερόντων παρά ως φύλακες της αλήθειας και της λογοδοσίας.
Οι θεσμικές αξίες έχουν καταρρεύσει κάτω από το βάρος της οικογενειοκρατίας και της ανεξέλεγκτης εξουσίας, μετατρέποντας αυτά που θα έπρεπε να είναι οι πυλώνες της δημοκρατίας σε εύθραυστα προσωπεία.
Αυτή η θεσμική σήψη εντείνεται από μια βαθιά κοινωνική κρίση που απειλεί την ίδια την ψυχή του έθνους. Τα συντριπτικά χρέη, κληρονομιά δεκαετιών δημοσιονομικής ανευθυνότητας και επιδεινούμενα από τις παγκοσμιοποιητικές οικονομικές πολιτικές, έχουν πνίξει την οικονομική ζωτικότητα, οδηγώντας σε χρόνια ανεργία των νέων, εκτεταμένη φτώχεια και μαζική διαρροή εγκεφάλων, καθώς τα πιο φωτεινά μυαλά των νέων μας εγκαταλείπουν την πατρίδα αναζητώντας ευκαιρίες στο εξωτερικό.
Οι δείκτες γεννητικότητας έχουν κατακρημνιστεί σε καταστροφικά επίπεδα – από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη – καθώς οι παραδοσιακές οικογενειακές δομές διαλύονται κάτω από το βάρος της οικονομικής ανασφάλειας, του ηδονιστικού ατομικισμού και της ύπουλης επίδρασης των «αφυπνισμένων» ιδεολογιών που υπονομεύουν τον γάμο, τη μητρότητα και τη φυσική τάξη.
Η πολιτισμική διάβρωση επιταχύνει την παρακμή: η πλούσια ελληνική και χριστιανική κληρονομιά – ριζωμένη στη φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, τον ηρωισμό των Θερμοπύλων και το πνευματικό βάθος της ορθόδοξης λατρείας – αντικαθίσταται από εισαγόμενο μηδενισμό, κοσμικό καταναλωτισμό και ένα ριζοσπαστικό κοσμοπολιτισμό που χλευάζει την εθνική υπερηφάνεια και την πνευματική πίστη.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία, που υπήρξε ο ηθικός πυξίδας του ελληνικού λαού μέσα από αιώνες κατοχής και αγώνων, βρίσκεται όλο και περισσότερο περιθωριοποιημένη στη δημόσια ζωή, με τη φωνή της να πνίγεται από κοσμικές ελίτ που προτάσσουν τις οδηγίες των Βρυξελλών και τα προοδευτικά δόγματα έναντι των αιώνιων αληθειών.
Αν αυτή η πορεία συνεχιστεί ανεξέλεγκτη, η Ελλάδα κινδυνεύει πολύ περισσότερο από οικονομική στασιμότητα ή πολιτική ασημαντότητα. Αντιμετωπίζει τον αργό, βασανιστικό θάνατο της δημοκρατικής της ψυχής και της εθνικής της ταυτότητας.
Ένα έθνος που κάποτε φώτισε τον κόσμο με το φως του λόγου και του Ευαγγελίου, διδάσκοντας στην ανθρωπότητα το νόημα της πόλεως και την αγιότητα του ανθρώπινου προσώπου, μπορεί σύντομα να γίνει παραδειγματική ιστορία – ένας κάποτε υπερήφανος πολιτισμός που κατρακυλά στη μετριότητα, την εξάρτηση από ξένες δυνάμεις και την πνευματική κενότητα.
Ο κίνδυνος είναι ξεκάθαρος: χωρίς επιστροφή στις χριστιανικές της ρίζες, η Ελλάδα δεν θα σκοντάψει απλώς. Θα σβήσει στις σκιές της Ιστορίας, άλλο ένα θύμα της αυτοκαταστροφικής αποστασίας της Δύσης από τον Θεό και την παράδοση.
Η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι ένα συναισθηματικό παραμύθι για παιδιά. Είναι μια βροντερή διακήρυξη ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Ούτε πρέπει να έχει και ο θάνατος της Δύσης. Βρισκόμαστε στο παρά πέντε, αλλά δεν είναι ακόμη μεσάνυχτα.
Πρέπει να στραφούμε – επειγόντως και χωρίς ενδοιασμούς – πίσω στις βασικές χριστιανικές αξίες που οικοδόμησαν τον πολιτισμό μας: πίστη σε έναν υπερβατικό Θεό που ρυθμίζει το σύμπαν, ελπίδα που εξαγοράζει τον πόνο και αγάπη που μας ενώνει σε γνήσια κοινότητα αντί για ιδεολογικές φατρίες.
Πρέπει να υπερασπιστούμε την παραδοσιακή οικογένεια ως την αναντικατάστατη σχολή της αρετής και το θεμέλιο μιας σταθερής κοινωνίας. Και πρέπει να ανακτήσουμε την αυθεντική δυτική δημοκρατική παράδοση – ριζωμένη στην ιουδαϊκο-χριστιανική ηθική, την λογοδοσία της κυβέρνησης και την υπεροχή της αλήθειας έναντι της εξουσίας – πριν τα κούφια είδωλα της εποχής μας ολοκληρώσουν το έργο της καταστροφής.
Αυτό το Πάσχα, ας κυλίσουμε τον λίθο του κυνισμού και του μηδενισμού. Ας αφήσουμε το φως του Αναστάντος Κυρίου να διαπεράσει το σκοτάδι που έχει πέσει πάνω στη Δύση και πάνω στην Ελλάδα.
Η επιλογή μπροστά μας είναι ξεκάθαρη: ανάσταση ή καταστροφή. Ο τάφος είναι κενός. Το ερώτημα είναι αν ο πολιτισμός μας θα αναστηθεί μαζί Του – ή θα μείνει στον τάφο που ο ίδιος έσκαψε.
* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης, είναι Διεθνολόγος, με ειδίκευση στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική, Γεωπολιτική και Διεθνή Οικονομία. Απόφοιτος των πανεπιστημίων The American University, School of International Service, και The Johns Hopkins University, The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies της Ουάσιγκτον. Είναι μέλος του The International Institute for Strategic Studies, του Λονδίνου. Ως Δημοσιογράφος, υπήρξε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, στο Στέητ Ντιπάρτμεντ και στο Αμερικανικό Πεντάγωνο.
