Ραχήλ Μακρή: Η απογοήτευση μετά τον αγώνα των πανελληνίων

Η απογοήτευση μετά τον αγώνα των πανελληνίων: Όταν το όνειρο συναντά την πραγματικότητα των ελληνικών πανεπιστημίων.

Μετά από έναν επίπονο και απαιτητικό αγώνα για την είσοδο σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, ο γιος μου, όπως χιλιάδες άλλοι νέοι κάθε χρόνο βρέθηκε αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα που δεν αντιστοιχεί καθόλου στις προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει η προσπάθειά του. Αντί για έναν χώρο που να εμπνέει μάθηση, εξέλιξη και προοπτική, αντίκρισε ένα περιβάλλον εγκατάλειψης, φθοράς και αδιαφορίας.

Άρθρο της Ραχήλ Μακρή, τ. Βουλευτής.

Παλαιές εγκαταστάσεις, ελλιπής υλικοτεχνικός εξοπλισμός, ανεπαρκής καθαριότητα, συχνά ακόμα και έλλειψη βασικών υποδομών μια εικόνα που δεν τιμά μια χώρα που περηφανεύεται για το πλούσιο ακαδημαϊκό της παρελθόν.

Δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής. Είναι βαθύτατα συμβολικό: πώς μπορεί ένας νέος να εμπνευστεί και να επενδύσει στο μέλλον του, όταν το ίδιο το κράτος δείχνει μέσα από τις συνθήκες των πανεπιστημίων του ότι δεν επενδύει σε αυτόν;

Άραγε η Υπουργός Παιδείας Sofia Zacharaki έχει επισκεφτεί κάποιο από αυτά;

Θα ήθελε ως μητέρα να δει στα μάτια του παιδιού της την απογοήτευση;

Πίσω από τις Πανελλαδικές: Ένας αγώνας που δεν αμείβεται

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχει μετατρέψει τις Πανελλαδικές εξετάσεις σε έναν σκληρό μαραθώνιο, γεμάτο άγχος, φροντιστήρια, οικονομικές θυσίες για τις οικογένειες. Και όμως, στο τέλος αυτού του αγώνα, δεν περιμένει τους επιτυχόντες μια δίκαιη ανταμοιβή, αλλά ένα σύστημα που τους απογοητεύει από την πρώτη μέρα.

Ο φοιτητής αναγκάζεται να αντιμετωπίσει όχι μόνο τις απαιτήσεις των σπουδών, αλλά και τις προκλήσεις της καθημερινής ζωής σε ένα πανεπιστήμιο που συχνά δεν παρέχει ούτε τα βασικά: ανθρώπινες εγκαταστάσεις, γήπεδα, κυλικεία, σύγχρονα εργαστήρια, πρόσβαση σε σύγχρονα συγγράμματα ή καθαρούς χώρους σίτισης και στέγασης.

Είναι αυτό το πανεπιστήμιο που θέλουμε;

Η κατάσταση αυτή φυσικά δεν είναι καινούργια. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών υποχρηματοδότησης, κακοδιοίκησης και μιας ευρύτερης πολιτικής αδιαφορίας απέναντι στην παιδεία. Όμως, κάθε νέος φοιτητής που περνά την πύλη ενός τέτοιου πανεπιστημίου για πρώτη φορά και απογοητεύεται, είναι ένα ακόμα χτύπημα στην πίστη των νέων προς το μέλλον της χώρας.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό: ότι καλλιεργείται η πεποίθηση πως «τίποτα δεν αλλάζει», πως «έτσι είναι το ελληνικό κράτος», πως «αν θέλεις πραγματική προοπτική, πρέπει να φύγεις στο εξωτερικό». Αυτή η νοοτροπία είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη χώρα μας.

Τι χρειάζεται να αλλάξει

Δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων. Είναι και θέμα πολιτικής βούλησης, αξιοκρατίας, διαφάνειας, σωστής οργάνωσης. Η Παιδεία δεν μπορεί να είναι το «τελευταίο γρανάζι» σε κάθε κρατικό προϋπολογισμό, ούτε να θυσιάζεται στον βωμό μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Ούτε βέβαια να εξαντλείται σε ειδικές βάσεις εισαγωγής και αστυνόμευση που μόνο ως αστεία ακούγεται.

Τι ακριβώς να αστυνομεύσει τους στάβλους;

Την καλώ να απαντήσει στον γιο μου και στον κάθε γιο και κόρη του κάθε Έλληνα, αυτό είναι το Πανεπιστήμιο για το οποίο πάσχισα;

Χρειαζόμαστε:

• Αναβάθμιση των υποδομών των ΑΕΙ.
• Στήριξη του διδακτικού και διοικητικού προσωπικού.
• Ενίσχυση της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση, στέγαση, ψυχολογική υποστήριξη).
• Σύνδεση των σπουδών με την αγορά εργασίας, χωρίς όμως απαξίωση της θεωρητικής γνώσης.
• Ανοιχτό διάλογο με τους φοιτητές και την πανεπιστημιακή κοινότητα.

Το χρωστάμε στους νέους μας

Ο γιος μου, όπως και χιλιάδες άλλα παιδιά, αξίζει ένα πανεπιστήμιο που να στέκεται στο ύψος των κόπων του. Ένα πανεπιστήμιο που να αποτελεί χώρο δημιουργίας και προοπτικής, όχι μνημείο παραίτησης.

Αν πραγματικά πιστεύουμε ότι η νέα γενιά είναι το μέλλον αυτού του τόπου, ας το αποδείξουμε, ξεκινώντας από εκεί που όλα αρχίζουν: την Παιδεία.