Πώς οι τράπεζες στήνουν χορό δισεκατομμυρίων με καθηλωμένα τα επιτόκια των καταθετών
Μια προκλητική πραγματικότητα κρύβεται πίσω από τα εντυπωσιακά «success stories» και τα ιστορικά ρεκόρ κερδοφορίας που ανακοινώνουν οι ελληνικές συστημικές τράπεζες – Την ώρα που τα νοικοκυριά και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις σφίγγουν το ζωνάρι, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θησαυρίζουν μετακυλίοντας αμέσως το αυξημένο κόστος στα δάνεια, κρατώντας την ίδια στιγμή τις αποδόσεις των αποταμιεύσεων σε επίπεδα-φιλοδώρημα
Ενώ ο μέσος πολίτης έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με το φάσμα της ακρίβειας και παθαίνει ίλιγγο στο άκουσμα των νέων αυξήσεων στα επιτόκια, στα υψηλά κλιμάκια των εγχώριων τραπεζικών ιδρυμάτων έχει στηθεί ένα διαρκές πάρτι κερδοφορίας. Τα κέρδη δισεκατομμυρίων που καταγράφονται στους ισολογισμούς βαφτίζονται με περίσσιο θράσος από τις διοικήσεις ως δήθεν «υγιής ανάπτυξη» και «σταθεροποίηση του καθαρού επιτοκιακού περιθωρίου».
Η ωμή αλήθεια, όμως, διαλύει τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα: οι ελληνικές τράπεζες δεν παράγουν πλούτο επειδή στηρίζουν ενεργά ή επειδή χρηματοδοτούν την πραγματική οικονομία. Αντίθετα, η κερδοφορία-μαμούθ πηγάζει από το γεγονός ότι η κοινωνία αναγκάζεται να πληρώνει «χρυσό» το ίδιο ακριβώς χρήμα, την ώρα που η αγορά στενάζει από την έλλειψη ρευστότητας.
Η μηχανή της μετακύλισης και τα επιτόκια-φιλοδώρημα
Η μεθοδολογία της κερδοσκοπίας βασίζεται σε ένα κόλπο παλαιό, απόλυτα δοκιμασμένο και άκρως αποδοτικό για τα τραπεζικά ταμεία, το οποίο συντηρεί μια προκλητική «ψαλίδα» στην αγορά. Όποτε οι διεθνείς συγκυρίες επιβάλλουν αυξήσεις, οι συστημικές τράπεζες σπεύδουν μέσα σε λίγες ώρες να μετακυλίσουν το αυξημένο κόστος στα στεγαστικά και επιχειρηματικά δάνεια των πελατών τους.
Την ίδια ακριβώς στιγμή, οι αποδόσεις για τους απλούς αποταμιευτές παραμένουν εσκεμμένα καθηλωμένες στο μηδέν. Τα επιτόκια των λογαριασμών ταμιευτηρίου και όψεως για τα νοικοκυριά θυμίζουν περισσότερο φιλοδώρημα, αφήνοντας τις καταθέσεις των πολιτών απροστάτευτες. Με αυτόν τον τρόπο, οι μεγαλοσχήμονες των τραπεζών εξασφαλίζουν ότι ο πόνος και η πίεση του οικογενειακού προϋπολογισμού μετατρέπονται αυτόματα σε πλούσια bonus για τις δικές τους διοικήσεις.
