Οι τουρίστες δεν είναι η λύση

Του Γιώργου Κράλογλου

Ούτε πουλώντας τα ακίνητα της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης ή τις πλαγιές και τις παραλίες στα νησιά μας θα φέρουμε την οικονομία εκεί που εμείς θέλουμε.

Ας το καταλάβουν αυτοί (οι λίγοι ευτυχώς) “εισηγητές” που πετάνε την σκούφια τους… στηρίζοντας τον τουρισμό ως πρώτο και μοναδικό πυλώνα της οικονομίας (έτσι λένε όπου βρίσκονται) γυρνώντας αλλού τα μούτρα τους.., όταν ακούνε απόψεις για μια νέα εκβιομηχάνιση της χώρας.

Κατά τα άλλα ζητάμε επενδύσεις και επενδυτές.

Τους ψάχνουμε από την εποχή της αριστεράς και της προόδου…, στην εξουσία και δεν τους είδαμε, ούτε με κιάλια, μέχρι που μας έφυγε και η αριστερά και η πρόοδος της…

Δεν τους βλέπουμε όμως και σήμερα.

Ούτε τις μέρες αυτές που οι εκλογές άρχισαν να μας βροντούν την πόρτα μιας και (ας μη ξεχνιόμαστε) η δική μας προεκλογική περίοδος το τρώει πάντα το 8μηνο, για να μη πούμε και το 10μηνο (όταν οι πολιτικοί μας το έχουν ανάγκη…)

Αλλά ας μη φεύγουμε όμως από το θέμα μας.

Καθώς, λοιπόν, οι επενδυτές ακόμη “ζητούνται” και θα “ζητούνται” για ποιο λόγο δεν ρίχνουμε την σοβαρή ματιά που απαιτεί η επιμονή (πάνω από 3-4 χρόνια) της παραγωγής του τόπου μας (δυναμική, μεσαία, και μικρομεσαία) για προσπάθεια μιας νέας εκβιομηχάνισης, με τις δικές μας δυνάμεις, που θα μπορούσε να καλύψει ακόμη και το επενδυτικό μας κενό.

Μια νέα εκβιομηχάνιση που ασφαλώς και θα εξασφάλιζε αναγέννηση και αναβάθμιση των μικρομεσαίων μας, ανοίγοντας και πεδία δράσης μεταξύ της μικρής της μεσαίας και της δυναμικής μας βιομηχανίας.

Ένα “πάντρεμα” που θα στηριχθεί σε συγκεκριμένους στόχους και σχέδια σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα (όπως σε ειδικές συναντήσεις έχουν αναλύσει γνώστες τους θέματος από την πλευρά των κεντρικών αλλά και των περιφερειακών Οργανώσεων των παραγωγικών τάξεων).

Την ίδια στιγμή με τον τρόπο αυτό, στο άλλο άκρο του σχεδιασμού ,στο μισθολογικό (που θα πρέπει να συνδεθεί στο άρμα της προσπάθειας) θα βρεθούν οι λύσεις εκείνες που αναζητά η κοινωνία και η αγορά εργασίας μας για την ανακοπή του δικού μας μεταναστευτικού κύματος.

Ανακοπή με κίνητρα (φορολογικά και μόνο φορολογικά -προς κάθε πλευρά-) τα οποία θα πρέπει να προβληματίσουν τους νέους που δεν προσανατολίζονται στη μετανάστευσή με στόχο την αξιοποίηση δυνάμεών και δεξιοτήτων τους τους εκεί που όντως αναγνωρίζονται.

Μοιάζουν όνειρο αυτά για την Ελλάδα… θα μου πείτε και ίσως να έχετε δίκιο. Δεν είναι όμως.

Γιατί και οι παράγοντες και οι εκπρόσωποι αυτού που λέγεται παραγωγική Ελλάδα έχουν αγανακτήσει με τις (χωρίς ουσία) τεχνοκρατικές συζητήσεις (του πίνακα…) και των εύκολων λύσεων, όπως του τουρισμού, υπηρεσιών και της αγοράς ακινήτων (που προστέθηκε τα τελευταία χρόνια).

Εκφράζουν μάλιστα την αγανάκτηση τους αυτή, προβάλλοντας τις λύσεις που οι ίδιοι έχουν προσφέρει στους διαλόγους και στις δήθεν αναζητήσεις οδών για την ανάπτυξή .”Λύσεις” που ασφαλώς και δεν είναι αφού δεν αγγίζουν αυτά που προτείνονται για μια “σταυροφορία” με στόχο την νέα εκβιομηχάνιση ώστε να κρατήσει τους νέους στη χώρα και να δώσει ευκαιρίες συνεργασιών μεταξύ όλων των επιπέδων δράσεως της εγχώριας παραγωγής μας.