Οι Γερμανοί το κατάλαβαν. Εμείς πότε;

Του Γιώργου Κράλογλου

Την Τετάρτη συζήτησαν οι Γερμανοί την ανάγκη για μείωση φόρων στα καύσιμα, την Παρασκευή κατέβασαν τον ΦΠΑ.

Πήραν οι άνθρωποι από τα λεφτά των φορολογούμενων 2,2 δισ. ευρώ και τους τα επέστρεψαν με μείωση κατά 17 λεπτά στα καύσιμα.

Δεν στέκομαι ούτε στο ποσοστό της μείωσης, ούτε στο τι σημαίνει αυτό για το γερμανικό πορτοφόλι. Αλλού είναι η προσοχή μου. Στους Γερμανούς είναι.

Το κουβέντιασαν 1-2 μέρες. Το έκαναν σε λίγες ώρες και πάει και τελείωσε. Δεν το λιβανίζουν από το πρωί ως το βράδυ…

Και για να γυρίσουμε στα δικά μας. Ούτε και εδώ είναι το σήμερα και το αύριο στα καύσιμα.

Βεβαίως και περιμένουμε να πάει στο κυβερνητικό τραπέζι για τις τελικές αποφάσεις η νέα κατάσταση στις τιμές των καυσίμων και την κυβέρνηση να μας λέει ότι πήρε το μήνυμα και έκανε αυτό που πρέπει.

Αναρωτιέμαι όμως αν εμείς έχουμε καταλάβει τι πάει να πει προτεραιότητα στην οικονομία.

Τι σημαίνει αλυσιδωτή επίπτωση από μια απρόβλεπτη κατάσταση στο ενεργειακό μας όπως είναι η σημερινή. Τι σημαίνει να κάνεις άνω κάτω την παραγωγή σου γιατί δεν θέλεις να πειράξεις τους φόρους και στα καύσιμα. Και να το καταλαβαίνει μετά. Όταν έχεις κάνει (ως κυβέρνηση) την ζημιά.

Το θέμα μου συνεπώς είναι οι προτεραιότητες. Πώς βλέπουμε πολιτικά και μόνο πολιτικά τις προτεραιότητες στην οικονομία.

Δεν έχει περάσει μέρα όλο το καλοκαίρι που να μην βρίσκουν στην κυβέρνηση την ευκαιρία να μας μιλάνε για τους προβληματισμούς τους και τους σχεδιασμούς τους για την παραγωγικότητα.

Ημερίδες ετοιμάζονται για την παραγωγικότητα. Θα τις διαδεχθούν συνελεύσεις και συγκεντρώσεις που τις βλέπει και ευχαρίστα και με ενδιαφέρον η κυβέρνηση. Γιατί; Γιατί το θέμα έχει την έκταση και το βάθος που χρειάζεται για να πάμε μέχρι τις εκλογές. Και τότε είναι που θα δώσουμε υποσχέσεις…

Για την άλλη όμως καθημερινότητα στην επικαιρότητα της οικονομίας, για τις τιμές και η ακρίβεια απλά περιμένουμε. Δεν έχουμε τίποτε συγκεκριμένο. Θα έχουμε αλλά θα δούμε πως θα πάει…

Λόγια, σχέδια, υποσχέσεις, απειλές και στα ψιλά τα καύσιμα και οι προθέσεις να ακούσουμε (ίσως και σήμερα) τι παρεμβάσεις θα γίνουν στις τιμές.

Και το ερώτημα που προκύπτει είναι το γνωστό; Περιμένουμε τι; Περιμένουμε να ζυγίσουμε από την μια τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και από την άλλη να δούμε ξανά τα αποθέματά μας και να μετρήσουμε τις οικονομικές αντοχές μας;

Έτσι όμως βαδίζουμε για 10ετίες που μας βρήκαν 3 ενεργειακές κρίσεις και δεν πήραμε μαθήματα.

Γυρίζουμε στα ίδια λοιπόν. Για να δούμε τι; Αν η λύση είναι οι αλλαγές στο σύστημα φορολογικού κόστους στα καύσιμα. Είναι δυνατόν να το συζητάμε ακόμη; Είναι δυνατόν να μη το σκέφτηκαν οι Γερμανοί; Πάλι τα ίδια λοιπόν;