Κρίση στον Περσικό: Ζητούνται… νταλίκες για μεταφορά φορτίων
Κρίση στα Στενά του Ορμούζ: Η ναυτιλία «μπλοκάρει» και οι εταιρείες στρέφονται σε χερσαίες λύσεις ανάγκης
Η κρίση στη Μέση Ανατολή έχει οδηγήσει σε σχεδόν πλήρη παράλυση των Στενών του Ορμούζ, προκαλώντας σοβαρές αναταράξεις στη διεθνή ναυτιλία και στις εφοδιαστικές αλυσίδες. Φορτία με προορισμό τη Μέση Ανατολή παραμένουν εγκλωβισμένα σε λιμάνια από την Ινδία έως τη Μοζαμβίκη, ενώ οι επιχειρήσεις επιβαρύνονται με χιλιάδες δολάρια επιπλέον κόστη, αναζητώντας εναλλακτικές διαδρομές για να παρακάμψουν τη συμφόρηση .
Οι ναύλοι στη γραμμή Σαγκάη–Κόλπος και Ερυθρά Θάλασσα έχουν εκτοξευθεί σε ιστορικά υψηλά, ξεπερνώντας ακόμη και τα επίπεδα της πανδημίας. Το κόστος μεταφοράς ενός εμπορευματοκιβωτίου 20 ποδών από 980 δολάρια πριν τον πόλεμο άγγιξε τα 4.131 δολάρια στα μέσα Μαΐου, σύμφωνα με τα στοιχεία της Clarksons Research. Η αύξηση οφείλεται τόσο στο κόστος καυσίμων όσο και στη βιαστική αναζήτηση διαθέσιμης οδικής μεταφορικής δυναμικότητας .
Οι μεγάλες ναυτιλιακές εταιρείες –MSC, Maersk, CMA-CGM, Hapag-Lloyd– έχουν ήδη οργανώσει χερσαίες διαδρομές από λιμάνια της Ερυθράς Θάλασσας και του Κόλπου του Ομάν προς βασικούς κόμβους της περιοχής.
Ωστόσο, η δυναμικότητα των φορτηγών δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον όγκο που εξυπηρετούσαν τα πλοία πριν το κλείσιμο των στενών. Από τις περίπου 135 ημερήσιες διελεύσεις πριν τον πόλεμο, σήμερα περνούν μόλις λίγα πλοία, ενώ 38 έχουν δεχθεί επιθέσεις από την έναρξη της σύγκρουσης .
Οι εμπορικές ροές προς τον Κόλπο έχουν μειωθεί έως και 80%, με τα λιμάνια να δίνουν προτεραιότητα σε βασικά αγαθά όπως τρόφιμα και ιατρικές προμήθειες. Μεγάλες εταιρείες, όπως η Tata, αναγκάζονται να μεταφέρουν προϊόντα μέσω Σαουδικής Αραβίας και ΗΑΕ, με καθυστερήσεις που φτάνουν έως και τις 60 ημέρες. Παράλληλα, traders σιτηρών και λιπασμάτων ανακατευθύνουν φορτία σε μικρότερα λιμάνια, χρησιμοποιώντας φορτηγά και μικρά πλοία για τη διανομή τους σε χώρες του Κόλπου .
Αν και οι ναύλοι σε ορισμένες διαδρομές έχουν αρχίσει να αποκλιμακώνονται από τα αρχικά ακραία επίπεδα, το κόστος παραμένει πολλαπλάσιο σε σχέση με πριν τον πόλεμο. Η ανακατεύθυνση φορτίων μέσω ξηράς δημιουργεί τεράστιες υλικοτεχνικές προκλήσεις, καθώς οι ποσότητες που μεταφέρονται με φορτηγά είναι ελάχιστες σε σχέση με εκείνες των πλοίων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το πρόσθετο κόστος φτάνει τα 90 δολάρια ανά τόνο, επιβαρύνοντας σημαντικά τις επιχειρήσεις και πιέζοντας τις τιμές βασικών προϊόντων .
