Ιδιωτική πίστη και τράπεζες: Έρχεται κρίση αλά 2007;;
Οι αδυναμίες της αγοράς ιδιωτικών πιστώσεων, οι διασυνδέσεις με τις τράπεζες και ο κίνδυνος ενός νέου συστημικού σοκ
Η συζήτηση για το αν η παγκόσμια οικονομία οδεύει προς μια νέα χρηματοπιστωτική κρίση αναζωπυρώνεται, καθώς ορισμένα ιδιωτικά πιστωτικά κεφάλαια περιορίζουν τις αναλήψεις, θυμίζοντας το καλοκαίρι του 2007, όταν τα πρώτα «παγώματα» σε κεφάλαια στεγαστικών δανείων υψηλού κινδύνου προανήγγειλαν την κατάρρευση που ακολούθησε. Παρότι οι ειδικοί εκτιμούν ότι δεν αναμένεται επανάληψη μιας κρίσης αντίστοιχης έντασης, τα σημάδια ευπάθειας στο σύστημα είναι υπαρκτά .
Η εκρηκτική άνοδος της ιδιωτικής πίστης
Η ιδιωτική πίστη έχει εξελιχθεί σε έναν από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους τομείς της χρηματοδότησης. Στις ΗΠΑ, το συνολικό της μέγεθος έχει τριπλασιαστεί από το 2015, φτάνοντας τα 1,3 τρισ. δολάρια, ενώ άλλες εκτιμήσεις το τοποθετούν ακόμη υψηλότερα. Η ανάπτυξη αυτή οφείλεται εν μέρει στη μεταφορά δραστηριότητας εκτός τραπεζικού συστήματος, μετά τους αυστηρότερους κανόνες που επιβλήθηκαν στις τράπεζες μετά την κρίση του 2008 .
Αδιαφάνεια και έλλειψη εποπτείας
Σε αντίθεση με τα τραπεζικά δάνεια ή τα ομόλογα, η ιδιωτική πίστη λειτουργεί σε ένα περιβάλλον περιορισμένης διαφάνειας. Δεν εποπτεύεται από τις κεντρικές ρυθμιστικές αρχές, δεν υπάρχουν ενιαίοι κανόνες για την αποτίμηση των δανείων και η πραγματική αξία των χαρτοφυλακίων συχνά παραμένει άγνωστη μέχρι τη λήξη τους. Αυτή η αδιαφάνεια δημιουργεί δυσκολίες στον εντοπισμό κινδύνων και αυξάνει την πιθανότητα απότομων αναταράξεων σε περιόδους πίεσης .
Η επικίνδυνη διασύνδεση με τράπεζες και ασφαλιστικές
Παρότι η ιδιωτική πίστη λειτουργεί εκτός τραπεζικού συστήματος, οι διασυνδέσεις είναι πλέον βαθιές. Τράπεζες έχουν τριπλασιάσει τον δανεισμό προς ιδιωτικά κεφάλαια από το 2018, ενώ ασφαλιστικές εταιρείες ζωής επενδύουν μαζικά σε τέτοιου είδους δάνεια, συχνά με υψηλή μόχλευση. Αυτή η αλληλεξάρτηση σημαίνει ότι μια αναταραχή στην ιδιωτική πίστη μπορεί να μεταδοθεί γρήγορα σε κρίσιμους πυλώνες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, όπως συνέβη με τα subprime δάνεια πριν από δύο δεκαετίες .
Περιορισμένη ρευστότητα και κίνδυνος μαζικών αναλήψεων
Τα ιδιωτικά πιστωτικά κεφάλαια δεν προσφέρουν στους επενδυτές τη δυνατότητα άμεσης εξαγοράς, όπως τα αμοιβαία κεφάλαια. Όταν όμως η εμπιστοσύνη κλονίζεται, οι αιτήσεις εξαγοράς αυξάνονται και τα κεφάλαια αναγκάζονται να πουλήσουν δάνεια σε μειωμένες τιμές, επιταχύνοντας την πτώση. Ήδη μεγάλοι διαχειριστές, όπως BlackRock και Morgan Stanley, έχουν φτάσει στα όρια των επιτρεπόμενων αναλήψεων, γεγονός που εντείνει τις ανησυχίες για την ανθεκτικότητα του κλάδου .
Αυξανόμενες αθετήσεις και πιθανότητα ευρύτερου σοκ
Το ποσοστό αθέτησης πληρωμών στα ιδιωτικά δάνεια έχει αυξηθεί στο 5–6%, από 4–5% έναν χρόνο πριν. Σε περίπτωση ενός εξωτερικού σοκ, όπως η άνοδος των τιμών του πετρελαίου ή η επιβράδυνση της οικονομίας, οι ευάλωτοι δανειολήπτες μπορεί να οδηγήσουν σε αλυσιδωτές απώλειες. Παρότι η ιδιωτική πίστη δεν έχει δημιουργήσει φούσκα αντίστοιχη των στεγαστικών δανείων του 2007, η ταχεία ανάπτυξη και η διασύνδεσή της με το υπόλοιπο σύστημα δημιουργούν εύλογες ανησυχίες για πιθανή μετάδοση κινδύνων .
