Η Ελλάδα των πλημμυρών: 158 έργα, δισ. ευρώ και… κανένας υπεύθυνος!
Αντιπλημμυρική θωράκιση σε αδιέξοδο: Δήμοι, Περιφέρεια και Κυβέρνηση ανταλλάσσουν ευθύνες – οι πολίτες πληρώνουν το τίμημα
Η αντιπλημμυρική προστασία στην Αττική έχει μετατραπεί σε ένα διαρκές πινγκ πονγκ αρμοδιοτήτων ανάμεσα σε δήμους, Περιφέρεια και κεντρική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι των πληγεισών περιοχών να μένουν εκτεθειμένοι. Οι πρόσφατες τραγωδίες στην Άνω Γλυφάδα και στο Άστρος Κυνουρίας ανέδειξαν με τον πιο οδυνηρό τρόπο τις χρόνιες παθογένειες: ελλιπείς υποδομές, υποστελέχωση και ανεπαρκή χρηματοδότηση.
Παρά τον σχεδιασμό 158 αντιπλημμυρικών έργων στην Αττική, μόλις 55 διαθέτουν ολοκληρωμένες μελέτες, με προϋπολογισμό 471 εκατ. ευρώ. Η Περιφέρεια αναφέρει ότι βρίσκονται σε εξέλιξη έργα διευθέτησης σε έξι μεγάλα ρέματα, ενώ στον Ιλισό προχωρούν κατεδαφίσεις και εκβαθύνσεις με στόχο την αύξηση της παροχετευτικότητας. Συνολικά, 17 έργα ύψους 115 εκατ. ευρώ βρίσκονται σε φάση υλοποίησης, ενώ άλλα 38 προγραμματίζονται για δημοπράτηση έως το 2026.
Την ίδια στιγμή, οι δήμοι καταγγέλλουν ότι η Περιφέρεια δεν καθαρίζει τα ρέματα, παρά το γεγονός ότι η αρμοδιότητα και η σχετική δαπάνη των 30,5 εκατ. ευρώ ανήκουν σε αυτήν. Η αντιδήμαρχος Καισαριανής Μαρία Αραχωβίτη επισημαίνει ότι η πρόληψη δεν μπορεί να γίνεται αποσπασματικά, όταν τα γραφεία πολιτικής προστασίας λειτουργούν με ένα ή δύο άτομα και χωρίς δυνατότητα μόνιμων προσλήψεων. Υπογραμμίζει επίσης ότι το κλείσιμο σχολείων λόγω κακοκαιρίας αποτελεί έμμεση παραδοχή ότι οι υποδομές δεν αντέχουν.
Από την πλευρά του, ο δήμαρχος Βούλας–Βάρης–Βουλιαγμένης Γρηγόρης Κωνσταντέλλος αναφέρει ότι ο δήμος του έχει επενδύσει 55 εκατ. ευρώ σε υδραυλικά έργα την τελευταία εννιαετία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το ρέμα Κόρμπι, το οποίο βρίσκεται στο 60% της ολοκλήρωσης. Παρά τις προσπάθειες, τονίζει ότι η πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων –με τους δήμους, την Περιφέρεια, το Υπουργείο Υποδομών και το ΥΠΕΝ να μοιράζονται διαφορετικά τμήματα της ίδιας αλυσίδας– οδηγεί σε καθυστερήσεις, γραφειοκρατία και τελικά σε κινδύνους για τους πολίτες.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή ενός συστήματος που δεν λειτουργεί συντονισμένα. Τα έργα προχωρούν αργά, οι ευθύνες μεταφέρονται από φορέα σε φορέα και η πρόληψη παραμένει υποχρηματοδοτημένη. Στο τέλος, οι δήμοι καλούνται να διαχειριστούν τις συνέπειες και οι κάτοικοι να αντιμετωπίσουν τις πλημμύρες με υποδομές που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες μιας σύγχρονης μητρόπολης.
