Η Ελλάδα της απόλυτης αδικίας: Τα κόμματα χρωστάνε εκατομμύρια, οι πολίτες χάνουν τα σπίτια τους!

Στην Ελλάδα του 2026, η αδικία δεν είναι απλώς αισθητή είναι θεσμοθετημένη. Τράπεζες και funds κυνηγούν οικογένειες για 20.000 ή 30.000 ευρώ, ενώ τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες έχουν αφήσει πίσω τους βουνά από χρέη που κανείς δεν αγγίζει.

Γράφει ο δανειολήπτης της διπλανής πόρτας

Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ χρωστάνε μαζί πάνω από 900 εκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες… Και όμως, οι κρατικές ενισχύσεις που λαμβάνουν(και πληρώνουμε εμείς) είναι ακατάσχετες. Νόμιμα. Με νόμο που ψήφισαν.

Την ίδια στιγμή, οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα που μοιάζει με οικονομικό εκτελεστικό απόσπασμα. Τα funds αγοράζουν δάνεια στο 3%–7% της αξίας τους, αλλά απαιτούν από τους δανειολήπτες το 100%. Οι servicers έχουν πλήρη ασυλία, εκβιάζουν και απειλούν. Η πρώτη κατοικία δεν προστατεύεται. Και οι τράπεζες, που ανακεφαλαιοποιήθηκαν από το “αίμα” μας, λειτουργούν σαν να μην οφείλουν τίποτα σε κανέναν.

Κι ενώ οι πολίτες χάνουν σπίτια για χρέη μικρότερα από ένα αυτοκίνητο, τα κόμματα που χρωστούν εκατοντάδες εκατομμύρια συνεχίζουν να λειτουργούν, να διαφημίζονται, να κάνουν καμπάνιες. Κανένα fund δεν τους παίρνει τα γραφεία. Καμία τράπεζα δεν τους στέλνει εξώδικο. Καμία κατάσχεση δεν γίνεται. Καμία πλατφόρμα δεν τους «βγάζει στο σφυρί».

Οι ίδιοι αυτοί «νομοθέτες» εμφανίζονται στα κανάλια και μιλάνε για «στρατηγικούς κακοπληρωτές». Ποιοι; Αυτοί που χρωστάνε εκατοντάδες εκατομμύρια και δεν πληρώνουν..

Εγώ όμως; Αν καθυστερήσω μια δόση, με παίρνει τηλέφωνο η εισπρακτική κάθε μέρα. Αν δεν μπορώ να πληρώσω, μου παίρνουν το σπίτι. Και το πουλάνε σε πλειστηριασμό με πετσοκομμένη τιμή.

Αυτό δεν είναι οικονομία. Δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι αρπαγή περιουσιών.

Κι ενώ οι φτωχοποιημένοι δανειολήπτες παλεύουν, τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες έχουν μετατρέψει τα δάνειά τους σε… αιώνια. Δεν πληρώνουν. Δεν απειλούνται. Δεν ενοχλούνται. Δεν χάνουν τίποτα.

Και μετά μας λένε ότι «όλοι πρέπει να είμαστε συνεπείς». Ότι «οι τράπεζες πρέπει να λειτουργούν με κανόνες». Ότι «η οικονομία πρέπει να είναι υγιής».

Ποια οικονομία; Αυτή που χαρίζει εκατομμύρια στους ισχυρούς και ξεσπιτώνει τους αδύναμους;

Ε λοιπόν, όχι. Δεν θα το καταπιώ. Δεν θα το συνηθίσω. Δεν θα το δεχτώ ως «κανονικότητα».

Γιατί η μεγαλύτερη κοροϊδία δεν είναι ότι μας κυνηγάνε. Η μεγαλύτερη κοροϊδία είναι ότι εκείνοι που μας κουνάνε το δάχτυλο είναι οι ίδιοι που χρωστάνε τα περισσότερα.

Και όσο δεν μιλάμε, όσο δεν φωνάζουμε, όσο δεν απαιτούμε δικαιοσύνη, τόσο θα συνεχίζουν να μας θεωρούν δεδομένους.

Και όσο αυτή η αδικία παραμένει, η οργή θα μεγαλώνει.