71 / 100

Powered by Rank Math SEO

SEO Score

Με τις πρόσφατες αποφάσεις ΣτΕ 2260-2261/2025, για το ζήτημα αν οι Servicers δύναται να θεωρηθούν ως Χρηματοδοτικά Ιδρύματα, κατά την έννοια του άρθ. 4, παρ. 1, σημ. 26, του Κανονισμού 575/2Ο13 και, συνεπώς, εάν εφαρμόζεται επί των εταιρειών αυτών το σχετικό κυρωτικό δίκαιο, το Συμβούλιο της Επικρατείας υιοθέτησε την από 16/02/2025 σχετική μελέτη του Αντιπροέδρου της Υπέρβασης, Δικηγόρου πΑΠ ΛΕΩΝΙΔΑ ΣΤΑΜΟΥ και κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι, οι ΕΔΑΔΠ (Servicers), ως εταιρείες ειδικού και αποκλειστικού σκοπού, δυνάμενες να ασκήσουν μόνο τις προβλεπόμενες στο νόμο δραστηριότητες χωρίς καμία ανάληψη πιστωτικού κινδύνου, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να χαρακτηρισθούν ως «Χρηματοδοτικά Ιδρύματα» και αποφάσισε την υποβολή σχετικού προδικαστικού ερωτήματος στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ).

ΚΛΙΚ ΕΔΩ:
https://www.kinima-ypervasi.gr/terastia-dikaiosi-gia-leonida-stamo/

Κατόπιν της εξαιρετικής αυτής εξέλιξης για τους Δανειολήπτες, κατά την οποία όλοι οι ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ που έχουν διεξαχθεί μέχρι σήμερα από τους Servicers είναι ΑΚΥΡΟΙ, με αποτέλεσμα, έτσι, όσοι έχασαν τα ακίνητά τους σε αυτούς τους πλειστηριασμούς να νομιμοποιούνται πλέον να ζητήσουν δικαστικά, είτε την επιστροφή τους, είτε αντίστοιχη αποζημίωση από τους Servicers, ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΣΤΑΜΟΣ, με ένα συγκλονιστικό άρθρο που δημοσιεύουμε δικαιωματικά πρώτοι στην ΥΠΕΡΒΑΣΗ, κρούει προς πάσα κατεύθυνση τον κώδωνα του κινδύνου της εμπορικής σπέκουλας των συγκεκριμένων αυτών αποφάσεων και, έτσι, του παράλληλου κινδύνου της εκμετάλλευσης των Δανειοληπτών….

Η Δικαιοσύνη δεν είναι προϊόν. Είναι πράξη ευθύνης.

Του Λεωνίδα Χ. Στάμου – Δικηγόρου Αθηνών, Αντιπροέδρου και Επικεφαλής Νομικού του Κινήματος ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Η Δικαιοσύνη δεν είναι προϊόν. Είναι πράξη ευθύνης !!!

Υπάρχουν στιγμές όπου η δημόσια συζήτηση μοιάζει να ξεφεύγει από την ουσία της. Όπου η αλήθεια γίνεται εργαλείο, η επιτυχία γίνεται λάφυρο και ο πολίτης γίνεται ξανά «πελάτης». Και υπάρχουν στιγμές όπου χρειάζεται να ειπωθεί κάτι απλό, καθαρό και ανθρώπινο: η δικαιοσύνη δεν είναι προϊόν. Είναι πράξη ευθύνης.
Οι αποφάσεις 2260 και 2261 του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν είναι απλώς νομικά γεγονότα. Είναι τομή. Είναι η πρώτη φορά που το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της χώρας αναγνώρισε, με ρητό και καθαρό τρόπο, ότι οι εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων (servicers) δεν αποτελούν χρηματοδοτικά ιδρύματα κατά την έννοια του ενωσιακού δικαίου.

Αυτός ο ισχυρισμός δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Δεν είναι «έμπνευση της στιγμής». Είναι δικανικά ορθός, νομικά τεκμηριωμένος, και —επιτρέψτε μου να το πω ευθέως— είναι ο ισχυρισμός που υπέβαλα προσωπικά, με συνέπεια και επιμονή, εδώ και χρόνια.

Είμαι ο δικηγόρος που κατέθεσε τις αναφορές 1253/2024 και 1261/2024 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αναφορές που κρίθηκαν παραδεκτές. Αναφορές που διαβιβάστηκαν στις επιτροπές LIBE και ECON. Αναφορές που οδήγησαν στην επίσημη αλληλογραφία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής — την ίδια αλληλογραφία που σήμερα κυκλοφορεί ως «απόδειξη».

Η Δικαιοσύνη δεν είναι προϊόν. Είναι πράξη ευθύνης !!!

Δεν τα λέω αυτά για να διεκδικήσω τίτλους. Δεν τα λέω για να πάρω δάφνες. Τα λέω γιατί βλέπω κάτι που με ανησυχεί βαθιά: η αλήθεια μετατρέπεται σε εργαλείο εμπορικής εκμετάλλευσης.

Βλέπω τον δικανικό ισχυρισμό να γίνεται προϊόν. Βλέπω τον δανειολήπτη να γίνεται ξανά «πελάτης». Βλέπω ανθρώπους να σπεύδουν να οικειοποιηθούν μια επιτυχία που δεν τους ανήκει — όχι για να υπηρετήσουν την κοινωνία, αλλά για να αυξήσουν την πελατεία τους.

Και εδώ χρειάζεται να ειπωθεί κάτι ξεκάθαρο:

**Ναι, να χρησιμοποιήσετε τον ισχυρισμό.
Ναι, να τον επικαλεστείτε. Ναι, να τον υπερασπιστείτε. Γιατί είναι ορθός. Γιατί είναι δίκαιος. Γιατί είναι η πρώτη φορά που η νομιμότητα επιστρέφει ως προστασία.**
Αλλά μην ξεχάσετε το ουσιώδες:

**Μην ασχολείστε με τον “πατέρα” της επιτυχίας.
Ασχοληθείτε με αυτούς που θα κρίνουν.**

Η επιτυχία έχει πολλούς πατεράδες. Η αποτυχία είναι πάντα ορφανή. Και η ιστορία έχει δείξει ότι όταν η κοινωνία παρασύρεται από θόρυβο, από σπέκουλα, από εμπορία, τότε οι θεσμοί μένουν μόνοι.

Και όταν οι θεσμοί μένουν μόνοι, η κοινωνία πληρώνει το τίμημα.

Το ζήσαμε. Το ζήσαμε με την ΟλΑΠ 1/2023, όπου η πλειοψηφία του Αρείου Πάγου ερμήνευσε τον Ν. 3156/2003 με βάση τις προθέσεις του νομοθέτη του 4354/2015. Δηλαδή, παραβίασε ευθέως το άρθρο 77 παρ. 1 του Συντάγματος, που ορίζει ότι η αυθεντική ερμηνεία των νόμων γίνεται μόνο από τον νομοθέτη.

Η Δικαιοσύνη δεν είναι προϊόν. Είναι πράξη ευθύνης !!!

Αδιανόητο; Ναι. Αληθινό; Δυστυχώς, επίσης ναι.
Και αν δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε τέτοιες ήττες, πρέπει να καταλάβουμε κάτι πολύ απλό:

**Οι δικαστές δεν χρειάζονται χειροκρότημα.
Χρειάζονται στήριξη.**
Χρειάζονται καθαρότητα. Χρειάζονται σοβαρότητα. Χρειάζονται να ξέρουν ότι όταν σταθούν όρθιοι, δεν θα σταθούν μόνοι απέναντι σε 10–20 πανίσχυρους οικονομικούς παίκτες.
Η επόμενη μέρα δεν είναι νομική. Είναι θεσμική. Είναι κοινωνική. Είναι συνειδησιακή.
Η προδικαστική απόφαση του ΔΕΕ δεν θα κριθεί από το ποιος φώναξε περισσότερο. Δεν θα κριθεί από το ποιος έκανε περισσότερα live. Δεν θα κριθεί από το ποιος πούλησε περισσότερες υπηρεσίες.
Θα κριθεί από το κλίμα θεσμικής σοβαρότητας που θα δημιουργήσει η κοινωνία.
Όχι φωνές. Όχι εμπορία. Όχι σπέκουλα.
Αλλά καθαρότητα. Σεβασμός. Ευθύνη.
Γιατί στο τέλος, η δικαιοσύνη δεν είναι διαδικασία. Δεν είναι μηχανισμός. Δεν είναι εργαλείο.

**Η δικαιοσύνη είναι σχέση.
Είναι εμπιστοσύνη. Είναι κοινός τόπος. Είναι η στιγμή όπου ένας άνθρωπος βλέπει έναν άλλον άνθρωπο και αναγνωρίζει την αξία του.**
Και αυτή η στιγμή, σήμερα, μας αφορά όλους.