Η «ανάσα» των 120 δόσεων είναι ευεργέτημα ή δεκαετής επιτοκιακό χαράτσι;
Η «ανάσα» των 120 δόσεων είναι ευεργέτημα ή δεκαετής επιτοκιακό χαράτσι;
Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να φέρει με πανηγυρικούς τόνους στη Βουλή τη νέα διάταξη για την επέκταση των δόσεων προς την ΑΑΔΕ και τον ΕΦΚΑ, αυξάνοντας το όριο από τις 72 στις 120 μηνιαίες καταβολές. Το αφήγημα είναι γνωστό και καλοκουρδισμένο, «ανάσα» για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, μείωση της μηνιαίας δόσης έως και 40% και προστασία από τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς. Πίσω όμως από τους επικοινωνιακούς θριάμβους και την επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής από τα έξι στα δέκα χρόνια, κρύβεται μια κατάσταση που μετατρέπει τους οφειλέτες σε ισόβιους ομήρους του κράτους.
Η μείωση της μηνιαίας επιβάρυνσης είναι, αναμφίβολα, ένα απαραίτητο δεκανίκι για όσους πνίγονται από την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση. Όταν όμως το κράτος «απλώνει» το χρέος στη δεκαετία, δεν το κάνει δωρεάν. Με επιτόκιο 5,84% ,το οποίο παραμένει αδικαιολόγητα υψηλό, η υποτιθέμενη διευκόλυνση μετατρέπεται σε χρυσή δουλειά για τα δημόσια ταμεία.
Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους.Για μια συσσωρευμένη οφειλή 40.000 ευρώ, η ρύθμιση των 72 δόσεων απαιτούσε 653 ευρώ το μήνα με συνολικούς τόκους περίπου 7.000 ευρώ.Με τη μετάβαση στις 120 δόσεις, η μηνιαία καταβολή υποχωρεί στα 434 ευρώ, προσφέροντας την περιβόητη «ανάσα».Ωστόσο, το συνολικό επιτοκιακό κόστος εκτοξεύεται στα 12.045 ευρώ.
Ένας πολίτης που αδυνατεί να καλύψει τις υποχρεώσεις του καλείται να πληρώσει τελικά 52.045 ευρώ για αρχικό χρέος 40.000 ευρώ. Η ελάφρυνση του σήμερα εξαγοράζεται με τη λεηλασία του αύριο.
Το μη δόκιμο στοιχείο της νέας ρύθμισης είναι ο δομικός της εγκλωβισμός. Η επέκταση καλύπτει οφειλές που βεβαιώθηκαν έως τις 31 Δεκεμβρίου 2024. Τι γίνεται όμως με τα χρέη που δημιουργήθηκαν το 2025 ή δημιουργούνται σήμερα; Αυτά πετούν υποχρεωτικά στην «ασφυκτική» πάγια ρύθμιση των 24 δόσεων.
Αν ένας επαγγελματίας ή ένας μισθωτός λυγίσει υπό το βάρος των τρεχουσών υποχρεώσεων και δημιουργήσει έστω και μία νέα αρρύθμιστη οφειλή, χάνει αυτόματα τη ρύθμιση των 120 δόσεων. Το σύστημα δηλαδή απαιτεί από έναν ήδη γονατισμένο φορολογούμενο να είναι απόλυτα συνεπής επί δέκα συναπτά έτη σε δύο διαφορετικά μέτωπα: στις παλιές 120 δόσεις και στους τρέχοντες δυσβάσταχτους φόρους.
Η διεύρυνση των δόσεων δεν είναι τίποτα περισσότερο από την έμμεση παραδοχή της αποτυχίας της οικονομικής πολιτικής. Όταν η Πολιτεία αναγκάζεται να επιμηκύνει τις εξοφλήσεις στη δεκαετία, ομολογεί ότι η αγοραστική δύναμη των πολιτών έχει καταρρεύσει σε τέτοιο βαθμό που η τακτική αποπληρωμή είναι αδύνατη.
Οι 120 δόσεις αποτελούν πράγματι μια αναγκαστική σανίδα σωτηρίας για να αποφευχθούν τα κατασχετήρια της ΑΑΔΕ. Ας μην τη βαφτίζουμε όμως «παροχή». Είναι ο επίσημος εγκλωβισμός της κοινωνίας σε ένα διαρκές καθεστώς οικονομικής ομηρίας, όπου το κράτος εισπράττει τόκους πάνω στην απελπισία των πολιτών του.
