Ενοίκια «χρυσάφι» για διαμερίσματα του ’70 στο κέντρο της Αθήνας
Παλιά σπίτια σε τιμές νεόδμητων…
Η αγορά ενοικίων στο κέντρο της Αθήνας βρίσκεται σε οριακό σημείο, καθώς ολοένα και περισσότερα παλιά διαμερίσματα δεκαετιών εμφανίζονται με μισθώματα που παραπέμπουν σε σύγχρονες, ανακαινισμένες κατοικίες. Η έρευνα καταγράφει μια έντονη αναντιστοιχία ανάμεσα στην ποιότητα των ακινήτων και τις ζητούμενες τιμές, με αποτέλεσμα οι ενοικιαστές να επιβαρύνονται δυσανάλογα σε σχέση με το εισόδημά τους.
Πρόκειται κυρίως για ακίνητα κατασκευής της δεκαετίας του 1970, τα οποία, παρά την ηλικία και τις εμφανείς φθορές τους, διατίθενται σε εξαιρετικά υψηλά μισθώματα. Στα Κάτω Πετράλωνα, διαμέρισμα 50 τ.μ. του 1972 ενοικιάζεται προς 1.400 ευρώ τον μήνα, τιμή που αντιστοιχεί σε περίπου 28 ευρώ ανά τετραγωνικό. Αντίστοιχα, στη Γκράβα, γκαρσονιέρα 40 τ.μ. του 1970 με υγρασίες και φθορές στη βεράντα προσφέρεται προς 630 ευρώ.
Στον Γκύζη, μεζονέτα 60 τ.μ. του 1972 με παλιά κουζίνα και ανάγκη ανακαίνισης φτάνει τα 650 ευρώ, ενώ στη Νεάπολη Εξαρχείων διαμέρισμα 44 τ.μ. του 1973 διατίθεται προς 620 ευρώ. Οι τιμές αυτές, που πριν λίγα χρόνια θα θεωρούνταν υπερβολικές για ακίνητα τέτοιας παλαιότητας, πλέον αποτελούν συνηθισμένη εικόνα στις αγγελίες του κέντρου.
Η παλαιότητα φαίνεται να έχει χάσει τον ρόλο της ως καθοριστικό κριτήριο τιμολόγησης. Η τοποθεσία, η περιορισμένη προσφορά και η αυξημένη ζήτηση –εν μέρει λόγω της βραχυχρόνιας μίσθωσης– ωθούν τις τιμές σε επίπεδα που ξεπερνούν τα όρια βιωσιμότητας για πολλούς ενοικιαστές. Σε αρκετές περιπτώσεις, το ενοίκιο αντιστοιχεί σε πάνω από το 40% του μέσου εισοδήματος, δημιουργώντας ασφυκτικές οικονομικές συνθήκες.
Οι αναλυτές προειδοποιούν ότι η αναντιστοιχία ποιότητας και τιμής εντείνει τις πιέσεις στην αγορά κατοικίας και δημιουργεί ενδείξεις «φούσκας» σε συγκεκριμένες περιοχές του κέντρου. Η κατάσταση αναδεικνύει την ανάγκη για στοχευμένες πολιτικές παρεμβάσεις, τόσο για την αύξηση της προσφοράς όσο και για τη ρύθμιση των μισθώσεων, ώστε να αποκατασταθεί η ισορροπία στην αγορά.
