Άρειος Πάγος: Η εξώδικη δήλωση δεν αρκεί για την καταγγελία δανειακής σύμβασης
Το ανώτατο δικαστήριο κατέληξε ότι η απλή εξώδικη πρόσκληση σε πληρωμή δεν αρκεί για να θεωρηθεί ότι έχει καταγγελθεί η δανειακή σύμβαση, όταν απουσιάζει ρητή ή τεκμαρτή εκδήλωση της σχετικής βούλησης του δανειστή.
Με την υπ’ αριθμόν 978/2025 απόφασή του, ο Άρειος Πάγος απέρριψε αίτηση αναίρεσης χρηματοπιστωτικού ιδρύματος, επικυρώνοντας την κρίση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, σύμφωνα με την οποία η απαίτηση από δανειακή σύμβαση δεν είχε καταστεί ληξιπρόθεσμη και απαιτητή, ελλείψει έγκυρης καταγγελίας. Το ανώτατο δικαστήριο κατέληξε ότι η απλή εξώδικη πρόσκληση σε πληρωμή δεν αρκεί για να θεωρηθεί ότι έχει καταγγελθεί η δανειακή σύμβαση, όταν απουσιάζει ρητή ή τεκμαρτή εκδήλωση της σχετικής βούλησης του δανειστή.
Η υπόθεση ξεκίνησε από ανακοπή των δανειοληπτών κατά διαταγής πληρωμής, με τον ισχυρισμό ότι η τράπεζα δεν είχε προηγουμένως καταγγείλει τη σύμβαση δανείου. Το Πρωτοδικείο απέρριψε τον ισχυρισμό, θεωρώντας ότι η πρόθεση καταγγελίας προέκυπτε από τα εξώδικα της τράπεζας. Αντιθέτως, το Εφετείο δέχθηκε ότι δεν υπήρξε σαφής δήλωση καταγγελίας, ούτε προκύπτει εμμέσως τέτοια βούληση, καθώς δεν προσδιορίζονται κρίσιμα στοιχεία όπως ο αριθμός των καθυστερούμενων δόσεων που ενεργοποιούν το δικαίωμα καταγγελίας, όπως προβλεπόταν στους συμβατικούς όρους.
Το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα προέβαλε λόγους αναίρεσης στηριζόμενους στους αριθμούς 8, 14 και 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, υποστηρίζοντας ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη απαράδεκτο ισχυρισμό, ότι παραβίασε τις διατάξεις περί ακυρότητας και ότι παρέλειψε να εφαρμόσει τους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ. Ο Άρειος Πάγος απέρριψε όλους τους ισχυρισμούς ως αβάσιμους. Έκρινε ότι ο λόγος περί μη ύπαρξης καταγγελίας είχε προβληθεί ήδη πρωτοδίκως και δεν αποτέλεσε νέο ή απαράδεκτο ισχυρισμό στην έφεση. Επιπλέον, διαπίστωσε ότι το περιεχόμενο των εξωδίκων δηλώσεων της τράπεζας δεν παρουσίαζε ασάφεια, αλλά αντιθέτως κατέλειπε σαφή την έλλειψη δήλωσης καταγγελίας.
Με τις σκέψεις αυτές, ο Άρειος Πάγος επισφράγισε την κρίση του Εφετείου ότι δεν υφίστατο καταγγελία της επίδικης δανειακής σύμβασης και ως εκ τούτου η απαίτηση δεν είχε καταστεί απαιτητή. Η αίτηση αναίρεσης απορρίφθηκε, το καταβληθέν παράβολο κατακυρώθηκε υπέρ του Δημοσίου και επιβλήθηκαν δικαστικά έξοδα εις βάρος της αναιρεσείουσας.
