Καταδίκη της Ελλάδας από το ΕΔΔΑ: Αυθαίρετη απόφαση για κατάληψη ακινήτων του Δημοσίου
Σύμφωνα με την υπόθεση που έφτασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), το 2015 εκδόθηκαν τρία Πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής κατά των προσφευγόντων λόγω φερομένης αυθαίρετης κατάληψης ορισμένων ακινήτων του Δημοσίου. Ταυτόχρονα, εκδόθηκαν και Πρωτόκολλα αποζημίωσης για την φερόμενη αυθαίρετη χρήση αυτών των εκτάσεων για μια περίοδο 19 ετών, με συγκεκριμένα ποσά αποζημίωσης για κάθε έναν από τους προσφεύγοντες.
Οι προσφεύγοντες κατέθεσαν Ανακοπές στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καρδίτσας, ζητώντας να ακυρωθούν ή, επικουρικά, να τροποποιηθούν τα Πρωτόκολλα αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης των κτημάτων διαχείρισης Δημοσίου.
Το εγχώριο δικαστήριο έκρινε στο σκεπτικό των (ίδιων) αποφάσεών του ότι το άρθρο 2 του ν. 388/1943 προέβλεπε ότι το Πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης για αυθαίρετη χρήση ακινήτων, που βρίσκονται υπό τη διαχείριση του Δημοσίου, δεν μπορεί να περιλαμβάνει χρονικό διάστημα άνω των πέντε ετών από την ημερομηνία της πρώτης έκδοσής του. Προσέθεσε δε, παραθέτοντας και σύμφωνη νομολογία του Αρείου Πάγου, ότι ήταν ανεπίτρεπτος και άκυρος ο καθορισμός αποζημίωσης για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της πενταετίας.
Καταδίκη της Ελλάδας από το ΕΔΔΑ: «Διφορούμενη και αυθαίρετη» η απόφαση
Έτσι σύμφωνα με την αιτιολογία των εγχωρίων αποφάσεων δεν μπορούσε να βεβαιωθεί ποσό αποζημίωσης πέραν της πενταετίας. Όμως το εθνικό δικαστήριο, παρότι τα προσβαλλόμενα επίδικα Πρωτόκολλα ανέφεραν καταβλητέα αποζημίωση για μη νόμιμο χρονικό διάστημα 19 ετών (14 έτη πέραν του νομίμου), στην ίδια αιτιολογία των αποφάσεών του ανέφερε ότι νομίμως εκδόθηκαν τα Πρωτόκολλα αυτά και με το διατακτικό απέρριψε όλες οι Ανακοπές, επικυρώνοντας τα Πρωτόκολλα.
Οι προσφεύγοντες προσέφυγαν στο ΕΔΔΑ για παραβίαση του δικαιώματός τους σε δίκαιη δίκη. Το Δικαστήριο εκτίμησε ότι «το σκεπτικό του εθνικού δικαστηρίου, που περιλαμβάνει τους νομικούς λόγους και εξετάζεται σε συνδυασμό με το διατακτικό, καθιστά την απόφαση του δικαστηρίου διφορούμενη και αυθαίρετη».
Για τους λόγους αυτούς το ΕΔΔΑ «διαπίστωσε παραβίαση της δίκαιης δίκης (άρθρο 6 § 1 της ΕΣΔΑ) και επιδίκασε στους προσφεύγοντες συνολικά 12.000 ευρώ για ηθική βλάβη και 1.500 ευρώ για δικαστικά έξοδα».
