Σπύρος Θεοδωρόπουλος: «Κι εγώ από φτωχός ξεκίνησα»
Στην πορεία ενός ανθρώπου υπάρχουν πάντα κάποια σημεία, γεγονότα ή αποφάσεις που αφήνουν το στίγμα τους επηρεάζοντας τελικά και το μέλλον του. Για τον κ. Σπύρο Θεοδωρόπουλο αναμφίβολα η απώλεια του πατέρα του στην τρυφερή ηλικία των 16 ετών θα καθορίσει τα πάντα, τον χαρακτήρα του, την ατσαλένια του θέληση και τη δύναμη να κουβαλήσει στους ώμους του από πολύ νωρίς την οικογένειά του, αλλά και να βρει, να ελιχθεί σε ένα εχθρικό προς το επιχειρείν περιβάλλον, όπου για όσους δεν είχαν μπάρμπα στην Κορώνη ή ακίνητα ή πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό ήταν όνειρο θερινής νυκτός, η δε μάχη για ρευστό καθημερινή και κοπιώδης, και μάλιστα σε μια Ελλάδα που ακολουθούσε τον δρόμο της αποβιομηχάνισης!
«Ο καλύτερος financial engineer είναι ο φτωχός. Και εγώ από φτωχός ξεκίνησα», συνηθίζει να λέει.
Σαράντα οκτώ χρόνια μετά και έχοντας πλέον στο ενεργητικό του τη δημιουργία μιας ελληνικής πολυεθνικής στον χώρο των τροφίμων, της Chipita, που επισφραγίστηκε με ένα deal ρεκόρ, ύψους 2 δισ. δολαρίων, αλλά και το νέο του εγχείρημα μέσω του νεοσύστατου σχετικά ομίλου Bespoke SGA, ο τίτλος του πλέον πετυχημένου αυτοδημιούργητου επιχειρηματία της γενιάς του ίσως είναι λίγος. Η δε απόφασή του να διεκδικήσει την προεδρία του ΣΕΒ στην προσεχή Γενική Συνέλευση ίσως είναι χαρακτηριστικό και της προσωπικής του εξέλιξης.
Από την περασμένη Τετάρτη ανήκει σε ένα πολύ κλειστό κλαμπ επιχειρηματιών «ασυνήθιστων», όπως τους ονομάζει το ALBA στα βραβεία που απονέμει, όταν αισθανθεί την ανάγκη να τιμήσει ανθρώπους του επιχειρείν για τη διαρκή προσφορά τους στο ελληνικό επιχειρείν και την κοινωνική τους συμβολή. Ενα κλαμπ στο οποίο είχαν εισέλθει πριν από τον κ. Θεοδωρόπουλο άλλες εμβληματικές μορφές. Ο καπετάν Βασίλης Κ. Κωνσταντακόπουλος, ο Θεόδωρος Παπαλεξόπουλος, ο Γεώργιος Δαυίδ, ο Θεόδωρος Βασιλάκης, ο Θεόδωρος Φέσσας και η Ιωάννα Παπαδοπούλου.
«Μια εξαιρετική τιμή», όπως έλεγε στο περιθώριο της τελετής βράβευσής του, όπου έδωσε το «παρών» σχεδόν όλο το Δ.Σ. του ΣΕΒ, κάποιοι εκ των οποίων δεν αρνήθηκαν να μιλήσουν για τον ίδιο, όπως ο κ. Δημήτρης Παπαλεξόπουλος, ο κ. Ευτύχης Βασιλάκης, ο κ. Αχιλλέας Κωνσταντακόπουλος, η κυρία Τίνα Κωτσιοπούλου, αλλά και οι υπουργοί Οικονομικών και Υγείας Κωστής Χατζηδάκης και Αδωνις Γεωργιάδης, ο διοικητής της ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας μέχρι ακόμα και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.
Η διαδρομή λίγο πολύ γνωστή. Αναδεικνύει και την ισχυρή προσωπικότητα που σφυρηλατήθηκε από τις δυσκολίες της ζωής. «Πέτυχε σε όλα, αλλά τίποτα δεν του ήρθε εύκολα», θα πει συνεργάτης του. Μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που έφτασε στο όριο. Επιχειρηματικά και προσωπικά. Και αυτό καθώς το σχετικά εύκολο -και πρόσκαιρο- κέρδος με τα σπίρτα στα μέσα της δεκαετίας του ’80, με την κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου, θα ισορροπήσει πολύ γρήγορα με τη μάχη να κρατήσει την Chipita στην πρώτη μεγάλη κρίση, όταν ο τότε συνέταιρός του Αγγελος Ντάβος, θα θελήσει να πουλήσει το 50%, αλλά και τη δεύτερη που ακολούθησε σύντομα με την αρνητική διαφήμιση που είχαν τα γαριδάκια, όταν απαγορεύτηκαν στα κυλικεία από το υπουργείο Παιδείας.
Και τις δύο φορές, δύο γυναίκες θα τον σώσουν. Η πρώτη, υπαρκτό πρόσωπο. Η κληρονόμος της άλλοτε ΒΕΛΠΕΞ κυρία Οικονόμου που, ανταποδίδοντας τη χάρη για την πολύτιμη βοήθεια που πήρε από τον ίδιο στη διάσωση τότε της εταιρείας που ως τότε παρήγαγε σπίρτα για το κρατικό μονοπώλιο, με αποτέλεσμα αργότερα να μείνει εκτεθειμένη, πρόσφερε τους τίτλους της ακίνητης περιουσίας της ως εγγύηση για το πρώτο μετοχοδάνειο που θα εκδοθεί στη χώρα, ώστε ο κ. Θεοδωρόπουλος να πάρει το υπόλοιπο της εταιρείας. Αν και τελικά οι τίτλοι δεν δεσμεύτηκαν, η κίνηση ήταν ευεργέτημα, επιβεβαιώνοντας και τη θέση πως «θα κάνεις καλό, θα λάβεις καλό».
