Τετρακόσια ευρώ για να ξεχάσουν οι συνταξιούχοι την ακρίβεια

Τετρακόσια ευρώ για να ξεχάσουν οι συνταξιούχοι την ακρίβεια
67 / 100 SEO Score

Τετρακόσια ευρώ για να ξεχάσουν οι συνταξιούχοι την ακρίβεια

400 ευρώ/ Τόσο αποτιμά η κυβέρνηση την οικονομική δυσπραγία εκατομμυρίων συνταξιούχων. Μια φορά τον χρόνο, ένα ποσό που παρουσιάζεται ως γενναία κοινωνική παρέμβαση, λες και πρόκειται να αλλάξει τη ζωή ανθρώπων που μετρούν καθημερινά το τελευταίο ευρώ για να αγοράσουν τρόφιμα, να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα, το ενοίκιο και τα φάρμακά τους.

Η αύξηση της ετήσιας οικονομικής ενίσχυσης στα 400 ευρώ, με προγραμματισμένη καταβολή από τις 23 έως τις 30 Νοεμβρίου 2026 σε περίπου 2,2 εκατομμύρια δικαιούχους, ασφαλώς είναι μια οικονομική ανάσα. Όμως δεν είναι πολιτική κοινωνικής προστασίας. Είναι μια αποσπασματική παροχή που επιχειρεί να εμφανίσει ως επιτυχία την ίδια στιγμή που η αγοραστική δύναμη των συνταξιούχων υποχωρεί και το κόστος ζωής εξακολουθεί να κατατρώει τις συντάξεις.

Ας κάνουμε έναν απλό υπολογισμό. Τα 400 ευρώ αντιστοιχούν σε μόλις 33,33 ευρώ τον μήνα, αν επιμεριστούν σε ολόκληρο το έτος. Αυτή είναι η πραγματική αξία της κυβερνητικής «στήριξης». Τριάντα τρία ευρώ τον μήνα απέναντι σε μια αγορά που δεν αφήνει περιθώρια επιβίωσης.

Και ενώ η κυβέρνηση διατυμπανίζει ότι καταργεί τα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια, διατηρεί ένα άλλο, εξίσου προβληματικό φίλτρο, την ηλικία.

Συνταξιούχοι γήρατος κάτω των 65 ετών αποκλείονται, ακόμη κι αν η σύνταξή τους δεν επαρκεί ούτε για τις βασικές ανάγκες. Όσοι συμπληρώνουν τα 65 μέσα στο 2026 θα περιμένουν την επόμενη χρονιά. Οι δικαιούχοι αποκλειστικά σύνταξης χηρείας πρέπει να έχουν συμπληρώσει τα 60 έτη έως τις 31 Δεκεμβρίου 2025. Όσοι λαμβάνουν παράλληλα δική τους σύνταξη γήρατος δεν καλύπτονται από την ειδική αυτή πρόβλεψη.

Με άλλα λόγια, ένας άνθρωπος που συνταξιοδοτήθηκε στα 62, σύμφωνα με την ισχύουσα ασφαλιστική νομοθεσία, μπορεί να θεωρείται αρκετά μεγάλος για να αποχωρήσει από την αγορά εργασίας, αλλά όχι αρκετά μεγάλος για να λάβει την οικονομική ενίσχυση. Ποια ακριβώς κοινωνική λογική υπηρετεί αυτή η αντίφαση;

Ακόμη και η αύξηση του ποσού δεν αλλάζει τη βασική πολιτική επιλογή. Η κυβέρνηση αρνείται να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στη ρίζα του. Δεν αποκαθιστά τις απώλειες των συντάξεων, δεν επαναφέρει τη 13η και τη 14η σύνταξη, δεν εξασφαλίζει ουσιαστική προστασία απέναντι στην ακρίβεια. Επιλέγει να μοιράζει μια ετήσια παροχή και να την παρουσιάζει ως απόδειξη κοινωνικής ευαισθησίας.

Τα 400 ευρώ θα καταβληθούν αφορολόγητα, ακατάσχετα και χωρίς συμψηφισμό με οφειλές. Σωστά. Αλλά το ερώτημα παραμένει, γιατί οι συνταξιούχοι πρέπει να περιμένουν ένα επίδομα για να μπορέσουν να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες;

Οι άνθρωποι που εργάστηκαν μια ολόκληρη ζωή δεν ζητούν ελεημοσύνη. Ζητούν αξιοπρεπείς συντάξεις, δημόσια υγεία, φθηνά φάρμακα, προσιτή ενέργεια και πραγματική προστασία από την αισχροκέρδεια.

Η αξιοπρέπεια δεν καταβάλλεται μία φορά τον χρόνο. Και η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να εξαντλείται σε επιδόματα που λειτουργούν ως προσωρινά αναχώματα απέναντι στη φτώχεια.Οι συνταξιούχοι δεν χρειάζονται κυβερνητικά φιλοδωρήματα για να επιβιώσουν. Δικαιούνται να ζουν με τη σύνταξη που κέρδισαν με τον μόχθο μιας ολόκληρης ζωής.

ΠΗΓΗ