Από το χωράφι στο ράφι το μεγάλο πάρτι της αισχροκέρδειας στην πλάτη του καταναλωτή
Από το χωράφι στο ράφι το μεγάλο πάρτι της αισχροκέρδειας στην πλάτη του καταναλωτή
Η κοινή λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά και η τσέπη του Έλληνα καταναλωτή απλά καίγεται. Γι’ ακόμη μία φορά, γινόμαστε θεατές στο ίδιο κακόγουστο θέατρο. Η διαδρομή ενός προϊόντος από το χωράφι μέχρι το ράφι του σούπερ μάρκετ δεν είναι απλώς μια εφοδιαστική αλυσίδα. Είναι μια ανεξέλεγκτη κούρσα αισχροκέρδειας που πληρώνει καθημερινά το κάθε νοικοκυριό.
Όταν βλέπεις τις τιμές χονδρικής στα βασικά οπωροκηπευτικά να εκτοξεύονται με αυξήσεις που αγγίζουν ή και ξεπερνούν το 100%, δεν μιλάμε πλέον για πληθωριστικές πιέσεις. Μιλάμε για κλοπή μέρα μεσημέρι. Η τομάτα διπλασιάζει την τιμή της φτάνοντας τα 1,80 ευρώ το κιλό στη χονδρική, οι πιπεριές εκτοξεύονται κατά 80%, τα τοματίνια σκαρφαλώνουν στα 4 ευρώ και το ταπεινό λάχανο θεωρείται πλέον είδος πολυτελείας με αύξηση 57%.
Και ποιος φταίει για όλα αυτά; Η μόνιμη, καραμέλα της «διεθνούς κρίσης», της ενέργειας και των λιπασμάτων. Οι ίδιοι οι παραγωγοί φωνάζουν, καταγγέλλουν και αποκαλύπτουν το προφανές: οι τιμές στο χωράφι παραμένουν εξευτελιστικές. Ο αγρότης ματώνει, πουλάει κοψοχρονιά για να καλύψει τα έξοδα του και βλέπει τον κόπο του να μετατρέπεται σε χρυσάφι στις αποθήκες των μεσαζόντων και στα ράφια των ισχυρών του δευτερογενή τομέα.
Το παιχνίδι είναι στημένο και οι κανόνες του είναι καλοσχεδιασμένοι. Η μεταποίηση και το λιανεμπόριο, με πρόσχημα τις αυξημένες τιμές παραγωγής, «φουσκώνουν» τα περιθώρια κέρδους τους χωρίς ίχνος συστολής. Η ψαλίδα ανάμεσα στην τιμή που φεύγει από το κτήμα και στην τιμή που χτυπάει η ταμειακή μηχανή έχει ανοίξει επικίνδυνα, δημιουργώντας μια αληθινή ληστεία σε βάρος της κοινωνίας.
Την ίδια στιγμή, το πολιτικό σκηνικό αναλώνεται σε ατελέσφορες αψιμαχίες και ευχολόγια. Η κυβέρνηση παρακολουθεί ως απλός παρατηρητής ή μοιράζει ψίχουλα και επιδόματα ασπιρίνες, ενώ η αντιπολίτευση περιορίζεται σε ξύλινο πολιτικό λόγο. Όμως ο καταναλωτής δεν τρέφεται με πολιτικές αντιπαραθέσεις, ούτε γεμίζει το καλάθι του με δικαιολογίες.
Η ακρίβεια στα τρόφιμα δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι το αποτέλεσμα μιας αγοράς που λειτουργεί ανεξέλεγκτα, χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους, χωρίς διαφάνεια και χωρίς την παραμικρή πολιτική βούληση να σπάσουν τα καρτέλ των μεσαζόντων. Αν η πολιτεία δεν αποφασίσει να βάλει βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο, να επιβάλει αυστηρά πλαφόν και να τιμωρήσει παραδειγματικά όσους αισχροκερδούν στην πλάτη των νοικοκυριών, η «βόμβα» του οικογενειακού προϋπολογισμού θα σκάσει. Και τότε, κανένα επικοινωνιακό περιτύλιγμα δεν θα μπορεί να κρύψει την θλιβερή αλήθεια.